Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Tak, pomyślała Maria. Jestem, jak się okazało, duża. Powiem więcej, jestem na tyle duża, że nawet nie jesteście w stanie sobie tego wyobrazić.

Dokończyła lody, dopiła sok, wstała i otrzepała dżinsy.

— Pójdę już, wujku Dick.

— Dobrze. — Wujek Dick wstał i ukłonił się jak przed dorosłą damą. — Serdeczne pozdrowienia dla ojca i mamy! Powiedz, że wpadnę do was. W najbliższych dniach. Może nawet dzisiaj.

Nie wpadniesz, pomyślała Maria. Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się, że nie jesteśmy ci już potrzebni. Teraz z naszego powodu są same kłopoty. Reklamacje są prostsze…

Mimo to zły humor całkowicie jej minął, a wraz z nim zniknęło poczucie wypełniaj ących ją mocy. W domu będzie ich miała jeszcze mniej. Bardzo dobrze, znaczy to, że w Harmont nie stanie się dzisiaj nic nadzwyczajnego.

Weszła na ganek rodzinnego domu, poszperała w torebce, znalazła klucz. Ale od razu wrzuciła go z powrotem — w domu byli goście.

Drzwi już się otwierały — mama jak zawsze wyczuła zbliżanie się córki. — Wchodź!

— Nie — powiedziała Maria. Zły humor wracał siedmiomilowymi krokami.

Guta zrozumiała wszystko od jednego spojrzenia.

— Znowu coś w szkole? Maria skinęła głową.

Matka wciągnęła ją do przedpokoju, przycisnęła do piersi. Maria nagle zrozumiała, że piersi matki są o wiele mniejsze niż piersi ciotki Diny. I pewnie o wiele mniej jędrne…

— Córeczko, musisz wytrzymać. To już ostatnia klasa. Teraz nie możesz przerwać. Już niewiele zostało!

Sam na sam z mamą mogłaś zapomnieć, że jesteś córką Reda Szalonego, więc po policzkach popłynęły strumyczki. A zaraz po łzach pojawił się ból głowy. Spośród wszystkich litości litość mamy przenikała najmocniej i była niemal nie do wy trzymania. Od tej litości naprawdę dymiła czacha. Ale i moc topniały jak śnieg na majowym słońcu.

— Guta! — rozległ się w przedpokoju ryk ojca. — Kogo tam przyniosło?

Ból głowy od razu osłabł — litość mamy rozdzieliła się na dwie części.

W salonie pobrzękiwały szklanki i buczały męskie głosy. Języki mężczyzn ledwie radziły sobie ze słowami.

— Kto tam jest? — zapytała Maria, znając odpowiedź.

— Szuwaks. Pojawił się z samego rana i nie daje się wypędzić. Jasny gwint, siedzą i siedzą! Kończą drugą butelkę.

Szuwaks — to w dechę. W obecności Szuwaksa ojciec zazwyczaj miękł. Z Szuwaksem zawsze wspominali przeszłość — jak ojciec taszczył ze Strefy fanty, a Szuwaks zanosił je z powrotem. Albo jak razem bili po pysku kolejną żabę. Tato nazywał ich wspólne biesiady słownym onanizmem. A żaby to wszyscy ludzie, których nienawidził. Z roku na rok przybywało w mieście żab. Jasne jak oczy własne — mama nie była żabą, mama była po prostu Gutą. Czasem — coraz rzadziej — jaskółką. A Maria pozostała Małpeczką. „Małpeczko moja… Małpeńko…” Ciekawe, jak w nocy nazywa ciotkę Dinę?

Maria westchnęła.

— To nic, córciu! — Mama czule pogłaskała ją po czubku głowy. — Wszystko się jakoś przemiele, jeszcze z tego będzie mąka.

— Guta! — znowu ryknął tato. — Kto tam przyszedł? A Szuwaks wybełkotał:

— Ścierwnik Barbridge z tamtego świata przyszedł… Czego się drzesz! Zechcą to przyjdą, przywitają się. Dawaj lepiej na dwa palce. Za dzisiejszą Strefę…

— Nie, Szuwaks, za dzisiejszą Strefę nie będę pić. Dzisiejsza Strefa tu mi wychodzi…

Maria spróbowała ich nie słyszeć.

— Idź umyć ręce! — Mama zabrała się do komenderowania. — I do stołu!

Maria poszła się umyć, bo wiedziała, że gdy wejdzie do salonu z zapłakanymi oczyma, wywoła u ojca kolejny wybuch szału. Już nie raz chodził do szkoły pogadać z nauczycielami córki i uczniami z jej klasy. Potem matka musiała przenosić córkę do innej szkoły.

Wyszła z łazienki i mimo wszystko zajrzała do salonu.

— O, jest moja uczennica! — ucieszył się tato. Od razu posadził ją sobie na kolanach, przycisnął do piersi. — Dzień dobry, Małpeńko moja!

Jego piegowata twarz rozpłynęła się w uśmiechu.

W dechę było siedzieć na kolanach taty. Jak w dzieciństwie, Od czułości ojcu nie dymiła czacha. Tylko ostatnio jakby zaczął dominować zapach alkoholu. Zresztą dla dobrego humoru taty można było pocierpieć. Więc cierpiąc, potarła nosem.

O jego nie ogolony policzek.

— Al-lle kłuje!

Ciekawe, czy ciotkę Dinę też sadza na kolanach, a ona też mówi: „All-le kłuje!’?

— Dzień dobry, Mario! — Szuwaks nie bez trudu przebrnął przez powitanie. — Jesteś coraz ładniejsza, dziewczyno! Coś mi się wydaje, że w najbliższych dniach wpadnę do Strefy. Poproszę, żeby zrobiła ze mnie prawdziwego Afrykańczyka. Bo tak, to ani to, ani sio. Mulat to niestety Mulat!