Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Tym razem Maria postanowiła działać bez zjawisk, na żywo, i nie próbowała narzucać się Bertowi. Skonsultowała się wczoraj z matką, jak powinna zachowywać się dziewczyna w podobnej sytuacji. Guta nawet się ucieszyła: chyba córka kogoś ma.

Taktyka przyniosła nadspodziewanie dobre wyniki. Czacha Kingsleya zadymiła łatwo, facio szybko się napalił, najpierw tokował jak najęty, a potem przeszedł do namawiania: wpadnijmy do mnie, wapno popłynęło na arbajt, więc jeśli z tego akurat powodu, Shoehart, pękasz, to nikt się nie dowie, że kwitłaś u mnie… Zgodziła się: jeśli eksperymentować, to na całego… Szkoda, że czacha Berta nie zadymiła do końca. Po drodze facio nagle skumał, z kim się związał. Dopiero teraz czacha mu zajarała — ze strachu. Ależ sflekował Marię! Wilkołak to jeszcze najłagodniejsze określenie, na które sobie pozwolił. A ostatnimi słowami ją dobił: „Nie wciskaj mi, Shoehart, że jesteś człowiekiem! Nie uwierzę!” A potem wystraszył się jeszcze bardziej, mało co w portki nie narobił…

Z powodu tego strachu odpuściła mu. Zresztą nie, nie z powodu strachu… Przecież gdyby go ruszyła, wyszłoby, że ma rację. Wtedy naprawdę wciskałaby mu, że „jest człowiekiem”. Dlatego powiedziała tylko:

— Przyznaj się, strach strzelać do wilkołaka… Co, Bert?

I odeszła.

Maria znowu westchnęła. Dziadek bez przerwy bajdurzył coś o swoim Bogu, Guta uważnie przyglądała się córce, w salonie tato z Szuwaksem ciągle jeszcze pudrowali sobie mózgi na temat, jak należy przechodzić pułapkę, na której zawinął się Pete Krosta.

— Nie podobasz mi się dzisiaj, Mario! — odezwała się Guta.

— Dzięki za radę, dziadku! — powiedziała Maria (dziadek lubił, kiedy mu dziękowała) i odrzekła: — Wszystko w normie, mamo, już się uspokoiłam. Pójdę do siebie. I nie żałuj mnie, broń Boże! Łeb mi pęka od tej litości.

Guta otworzyła usta i tak zamarła, trzymając w zbielałych palcach talerz z nie dojedzoną pizzą.

Alkoholowe opary w salonie okrutnie się zagęściły — siekierę można by powiesić — dlatego Maria poszła do drugich schodów. Przeszła przez drzwi salonu, wstrzymując oddech i czyniąc wszystko, co możliwe, żeby tato z Szuwaksem jej nie zobaczyli. Niech bawią się w swoje pijackie zabawy z przeszłości. Przynajmniej nikogo nie kaleczą i nie zabijają. Nie tak jak w jej zabawach z żywymi lalkami! Zresztą najprawdopodobniej sama siebie oskarża. Jak bum-cyk-cyk, oskarża! Przecież ginęli ludzie i przedtem, zanim zaczęła zasypiać w bajkach!

Zajrzała do pokoju dziadka. Dziadek jak granitowy głaz patrzył przez otwarte na oścież okno. Tam, w oddali, nad dachami domów, nad drzewami, nad przewodami linii wysokiego napięcia, świecił różowy czubek półkuli — granica, jaką odgrodziła się od ludzi Strefa. Od chwili, kiedy się odgrodziła („zablokowała”, jak powiada wujek Dick), Marii przestały się śnić jej ulubione sny.