Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Niech będzie, Bóg z nim, z kapralem.

Wyjrzał zza kiosku i dosłownie o dwadzieścia metrów od siebie zobaczył ciemną postać ukosem kierującą się do sąsiednich domów. Nie było już na co czekać.

Kiedy naciskał na spust, nagle przypomniał sobie owego gumowego gentlemana. „Myśliwy!” Tak, myśliwy. I co z tego?

Seria rozdarła nocną ciszę. Lśniący szereg traserów przeszył ciemną postać, która, nawet nie drgnąwszy, szła dalej. Kapitan puścił drugą serię, która również nie wyrządziła zmierzającemu do domów człowiekowi najmniejszej szkody.

Zaczynając się domyślać kogo, a właściwie co ma przed sobą, Quarterblood rzucił się do postaci i omal nadział się na serię, którą wypuścił kapral.

Pociski przemknęły tuż przed jego twarzą.

— Zabiję! — wrzasnął rozwścieczony do sterczącego nad kioskiem hełmu. Wystraszony kapral jęknął i zniknął. Kapitan nie miał już czasu nawet strzelić w papę pechowego szczyla. Skoczył do wciąż jeszcze maszerującej figury, oświetlił ją latarką i zaklął.

Oczywiście martwiak.

W związku z tym koniec polowania. Na dziś. Kapitan dobrze wiedział, że nie ma już sensu czekać na stalkera. Pewnie, może leży gdzieś tu obok, o sto metrów, za pagórkiem, ale nie wstanie, będzie czekał, aż odjadą. Poleży nawet dobę. Cierpliwy bydlak.

Trzeba ruszać do domu. Kapitan pomyślał, że dzisiaj koniecznie musi wpaść do Michaeli. Nie będzie awantur. Nie, dziś będzie jak trzeba, cicho i spokojnie. Ale kapral… Kapralowi pokaże, gdzie raki zimują.

Quarterblood skierował się z powrotem do kiosku, a kiedy zostało mu do niego kilka kroków, pojął, że gdzieś w głębi duszy cieszy się z nieudanego polowania. Zaskoczyło go to, ponieważ nigdy przedtem nie odczuwał porażki w ten sposób. Aż się zatrzymał, żeby zrozumieć, co się w końcu stało, i widząc znowu wysunięty ponad ścianę hełm kaprala, zrozumiał, że przyczyną jest ten gentleman myśliwy. Tak, właśnie on i jego propozycja. Trzeba mieć nieźle porąbane: safari na ludzi. Polowanie. Rozrywka.

Kapral nagle zaczął machać rękami.

— To on! Niech pan patrzy! — krzyknął.

Kapitan odruchowo obejrzał się i zobaczył stalkera. Biegł ciężko, nie oglądając się, tą samą trasą co martwiak. Do najbliższego domu, w którym zamierzał się schować, zostało co najwyżej dziesięć metrów. Odwracającego się Quarterblooda zadziwiło piękno i bezsens jego pomysłu. Gdyby kapral nie wyjrzał, stalker uciekłby, przemknął dosłownie pod ich nosem.

Czas jakby zwolnił, stanął w miejscu. Wciąż jeszcze odwracając się i ściągając z ramienia automat, kapitan zobaczył wyraźnie jak na zdjęciu twarz tego gentlemana myśliwego. Przez jego głowę zdążył nawet przemknąć wers nie wiadomo skąd znanego mu wiersza: „I myśliwy powrócił ze wzgórz…” Potem chlasnął z automatu z niewygodnej pozycji, nie mierząc, a postać, już niemal dobiegająca do rogu budynku, zgięła się w pół, jęknęła i runęła na ziemię.

— Ale go pan rąbnął! — radośnie wykrzyknął kapral.

Ale kapitan go nie słyszał. Szedł w kierunku stalkera, niespiesznie, ostrożnie, gotów w każdej sekundzie oddać strzał. Zdarzało się, że niektórzy, zwłaszcza nowicjusze, brali ze sobą do Strefy broń. Ten jej nie miał. I jeszcze żył. Kapitan zrozumiał to, zatrzymawszy się o pół metra od ciała, gdy stalker jęknął i wolno, nie widząc kapitana, jakby nie uświadomiwszy sobie, co się właściwie stało, zaczął pełznąć w kierunku domu. Nie wypuszczał z rąk worka z fantami, wlókł go za sobą po kocim mchu.

Należało go dobić. Złego słowa nikt by kapitanowi nie powiedział, nikt by go nie osądził, ponieważ tu, na obrzeżu Strefy, stalkerzy byli wyjęci spod prawa. Poza tym wcześniej w podobnych wypadkach zawsze ich dobijał. Taką miał zasadę.

Ale nie teraz.

Tak, nie zrobię tego, powiedział sobie kapitan. Nie zrobię tego, bo nie jestem myśliwym, bo tylko wypełniam swój obowiązek, a on nie jest zwierzyną, jest człowiekiem.

A jego ręce podnosiły już automat, wolno, zdawałoby się: cały wiek, ale jednak podnosiły. Stalker obejrzał się i kapitan zobaczył jego wysmarowane błotem oblicze, wykrzywione w zwierzęcym grymasie śmiertelnego przerażenia.

Nie, nie zrobisz tego! — znowu powiedział sobie kapitan, 1 wpadając w przerażenie, ponieważ uświadomił sobie, że ręce przestały go słuchać: robią coś swojego, co potrzebne jest tylko im, rękom.

— Nie! — wrzasnął rozpaczliwie, wciąż próbując odzyskać nad nimi władzę.

Zagrzmiała seria, stalker runął twarzą w koci mech…