Lord z planety Ziemia

– Kiedy ostatnio łączyłeś się z Tarem? – zapytałem.

– Pięć dni temu, po tym, jak wzięliśmy na pokład Klena.

– No i co tam słychać?

– Wszystko w porządku. – W głosie Ernada zabrzmiała ironia. – Tar zawarł umowę o przyjaźni, handlu i…

– Kronikę w infosieci potrafię przejrzeć sam – przerwałem mu. – Na pewno rozmawiałeś z przyjaciółmi z desantu. Opowiedz kilka plotek.

– Rozpowszechnianie plotek hańbiących dom panujący – zaczął Ernado – karane jest dwoma latami katorgi, jeśli zaś owe plotki…

– Daj spokój. Jestem księciem. Pozwalam ci.

– Podobno jakiś czas temu księżniczka spotkała się nieoficjalnie z Pratterem, swoim dawnym znajomym. Spotkanie przebiegało w przyjaznej atmosferze i trwało pół godziny. Po jego zakończeniu Pratter udał się na kosmodrom i opuścił planetę.

– Dziękuję, Ernado. Co jeszcze?

– Kosmiczna flota wojskowa została uzupełniona trzema statkami średniej klasy. Dwa z nich wysłano na poszukiwanie imperatora i imperatorowej. Nieoficjalne polecenie księżniczki brzmiało: zbierać wiadomości o planecie Ziemia.

– Dalej.

– Na przyjęciu z okazji drugiej rocznicy wygnania gyarskich agresorów księżniczka wysoko oceniła rolę księcia Siergieja z planety, której nie ma, jego mistrzostwo oraz zimną krew w pojedynku z Shorreyem Manhemem.

– Ernado, gdybyś był kucharzem, przesłodziłbyś wszystkie dania.

– Możliwe. Powiedz, Serge, nie przyszło ci kiedyś do głowy, żeby w korespondencji z księżniczką wyjść poza oficjalne powinszowania z okazji świąt?

– Nie przyszło – odparłem sucho. – Podobnie jak księżniczce. Na pulpicie zabrzęczał timer. Dotknąłem klawiatury, przełączając sterowanie.

– Kapitan zdał wachtę. Prostej drogi.

– Nawigator przyjął wachtę. Kurs prawidłowy, uwag nie ma.

Ernado rozsiadł się wygodniej w fotelu i włączył program testujący systemy statku. Wyjął z kieszeni kombinezonu giętką plastikową płytkę.

– Popatrz na to. Nowe hobby kadeta.

To było zwykłe trójwymiarowe zdjęcie. Ernado i Kleń z płaszczyznowymi mieczami w rękach, stojący w pozycjach bojowych w sali treningowej. Sądząc po napiętych mięśniach, fechtowali się przy grawitacji półtora g.

– Niezłe – powiedziałem. – Dobra kompozycja i nieźle uchwycony moment. Kto zwyciężył?

– Kleń – odparł niechętnie Ernado. – Zna mnóstwo oryginalnych chwytów… Chłopiec prosił Lansa, żeby pokazał mu fotografię Świątyni, i był bardzo zdziwiony odmową.

– Wyjaśniliście mu powód?

– Tak. Mały umie zadawać interesujące pytania.

Głos Ernada zmienił się nieuchwytnie.

– Kapitanie, pozwoli pan, że połączę się z kosmoportem?

– Z Shedmonem? Po co?

– Żeby załatwić przygotowanie hipertunelu na Ziemię. Dzięki temu będziemy mogli wysłać chłopca do domu kilka godzin po wylądowaniu.

Przykucnąłem przed pulpitem i popatrzyłem na Ernada ponad migotaniem paneli wskaźników. Jego twarz była jak zawsze niewzruszona, tylko oczy jakby bardziej obojętne i zimne niż zwykle. To pewnie przez niebieski odblask włączonych ekranów.

– Ernado, czy ty rozumiesz, co znaczy bomba kwarkowa na raiderze sekciarzy?

– Oczywiście. Chcą zniszczyć Ziemię.

– I proponujesz mi, żebym wysłał chłopca na planetę, która w każdej chwili może przemienić się w obłok pyłu?

– Tak. Nic im z tego nie wyjdzie. W przeciwnym razie dawno zniszczyliby planetę, wysyłając bombę przez hipertunel. Na naszym statku chłopiec jest w większym niebezpieczeństwie. Powinniśmy wysłać go na Ziemię.

– Ernado, opamiętaj się – powiedziałem cicho. – Pleciesz bzdury. Jeśli to twoje ostateczne zdanie, to lepiej zamów hipertunel do Taru. Księżniczka na pewno sowicie cię nagrodzi.

Ernado drgnął, opuścił wzrok i nieoczekiwanie speszony rzekł:

– Wybacz, Siergiej. Nie pomyślałem. Ale wydaje mi się… wydawało mi się to konieczne.

– Szkodliwy wpływ Redraka – spróbowałem się uśmiechnąć. – Może przysłać Lansa, żeby cię zastąpił? Mógłbyś potrenować albo odpocząć.

– Nie, Serge. Dziękuję, czuję się dobrze. To moja wachta.

Wzruszyłem ramionami i zszedłem z mostka.