Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
Пасля “ідэалагічна-выхаваўчай работы” Шульмана Мяжэвіч па-іншаму пачаў глядзець на канкрэтную сітуацыю, і ўвогуле на само жыццё...
– Ты ж самы малады пракурор рэспублікі, – падсумоўваў размову нашчадак Саламона. – Не псуй сабе кар‘еру з-за якогасьці аднаго падонка... Іх у цябе яшчэ будзе і будзе...
– Дзякуй вам, Лазар Самсонавіч! – шчыра прамовіў “ляснічы”. – Буду мудрым, як змей...
– Ну, то і добра, ідзі, а я ўжо туды, даруй, не пайду. На работу пайду, шмат клопатаў падваліла, – і паглядзеў малодшаму таварышу цёпла і прыхільна ў вочы, як падбадзёрыў, і адначасова прасіў даравання, што штурхнуў яго на хаўрус са сваім сумленнем... Тут ён, відаць, адышоў ад выслоўяў Саламонавых, хаця і гэтаму ў іх можна было знайсці апраўданне...
Але сакратарскі “наезд” ні ў якай меры не паўплываў на яго прынцыповасць. З цягам часу ён навучыўся абыходзіць вострыя і рызыкоўныя вуглы, не сутыкацца з падводнымі айсбергамі, – не змагаўся з млынамі з адкрытым забралам, а праяўляў тактыку і разважлівасць...
Да ад‘езду ў калгас заставалася яшчэ паўгадзіны. За гэты час рашыў перагледзець пошту, якая назбіралася, даць ёй, як кажуць, ход.
Як пракурор ён распачынаў і заканчваў за год да пятнаццаці крымінальных спраў.
У той вечар ён сядзеў позна ў кабінеце, і збіраўся адскочыць на “газіку” ў бліжэйшую вёску Махнавічы – старшыня калгаса папрасіў правесці з калгаснікамі гутарку на прававыя тэмы.
Ды яшчэ адно здарэнне выпала.
Ехалі ў дальнюю вёску за Сож, дзе абрабавалі вясковую краму – у Сьміжным... Насустрач ім ехаў “Маз”. Зачапіў іх машыну... “Газон” – у кювет, перавярнуліся дагары нагамі...
Вадзіцелю галаву разбіла, а яму, Мяжэвічу, таксама не меней дасталося – пералом правай нагі...
Адляжаў у бальніцы каля двух месяцаў.
Лежачы ў ложку, не раз успамінаў Прынцэсу, – вельмі ж хацеў, каб прыйшла праведаць яго... Штодня перад вачыма стаяла, усміхалася з букетам кляновых лісцяў ў руцэ.
А потым, як пачаў хадзіць, з вакна ўбачыў дзяўчыну, вельмі падобную на Еву. Соладка ёкнула сэрца, пашкадаваў, што “паранены”, абавязкова дагнаў бы, каб пераканацца, то яна ці не...
Так і знікла за павароткай, пакінуўшы яму на душы неспакой. Тады ж цвёрда вырашыў: “Вось выпішуся з бальніцы, аклімаюся, і пайду прама ў інтэрнат да яе, выцягну на прагулку, скажу, што сумна жыць без яе...”
Тая думка і супакоіла яго, на нейкі час дазволіла забыцца аб Прынцэсе.
А калі прыступіў да працы, то нырнуў у такі кругазварот падзей, што і забыўся пра ўсё на свеце... Адзін клопат падганяў другі, а трэці за чацвёрты чапляўся...
Нехта пастукаў у дзверы – нясмела, прасцярожліва.
– Заходзьце! – прамовіў Мяжэвіч.
Зноў постук, такі ж нясмелы, як бы баязлівы.
– Заходзьце! – крыкнуў ужо пракурор, адарваўшыся ад папер, прыўзняўся, хацеў ужо і сам да дзвярэй падысці – мо якая бабулька ці дзядок глухаватыя хочуць да яго, ды не чуюць запрашэння.
Але як толькі памкнуўся да дзвярэй, яны прачыніліся, і ў кабінет зайшла... Прынцэса.
– Ты?! – як не выгукнуў радасна пракурор, падышоў да яе, за руку ўзяў, шчасліва паглядзеў на яе, не ведаў, куды пасадзіць. – Як я хацеў, каб ты зайшла да мяне... І сам збіраўся да цябе прыйсці ў інтэрнат, ды з-за гэтай працы...
Ён як усё роўна апраўдваўся, выказваючы сваю радасць ад сустрэчы з ёю.
– Адам Паўлавіч, я... І я даўно збіралася, ды не выпадала... Званіла колькі разоў перад Новым годам, ды твой тэлефон маўчаў...
– Маўчаў, Ева, маўчаў... Я ж у аварыю папаў, пакалечыла трохі, з нагой праблемы...
Яна здзіўлена і горычна глядзела на яго:
– Я і не ведала, даруй...
– Марыў, каб ты прыйшла да мяне, праведала... Амаль два месяцы адлежаў, пакуль зраслася...
Дзяўчына глядзела на яго ўжо з сумам, не ведала, што сказаць: ці то сорам апякаў шчокі, ці расчырванелася ад хуткай хады.
– А ты толькі цяпер да мяне ў адведкі прыйшла...
– Ды не, Адам Паўлавіч, мой мілы пракурор, мой ляснічы, на вялікі жаль, не ў адведкі... Не па сваёй волі я прыйшла да цябе, ой не па сваёй...
Ён насцярожыўся:
– Чаму – не па сваёй? Нічога не разумею...
Яна моўчкі дастала з сумкі паперчыну, падала яму. Апусціла галаву, ціха заплакала. Слёзы закапалі на рукі.
Пракурор узяў аркушык паперы, – то быў выклік у пракуратуру. “Грамадзянка Прынцова Е.А., якая ўхіляецца ад прымусовага лячэння з прычыны венерычнага захворвання...”