Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

— Ładnych rzeczy dowiaduję się od Harcourt. Nauczyłeś smoki kraść krowy i owce z zagrody? — zapytał Laurence, podnosząc głowę znad listu.

Wykorzystał wolną godzinę przed obiadem, aby przeczytać listy i odpowiedzieć na nie.

Temeraire wzdrygnął się, a jego mina nie pozostawiała wątpliwości co do jego postępku.

— To nieprawda. Nie nauczyłem nikogo kraść — odparł. — Pasterze w Dover są bardzo leniwi i często przychodzą bardzo późno, więc musimy czekać w nieskończoność, a przecież bydło i tak jest przeznaczone dla nas. Nie można nazwać tego kradzieżą.

— Powinienem był się domyślić, kiedy przestałeś narzekać na ich opieszałość — powiedział Laurence. — Tylko jak, u licha, to zrobiłeś?

— Przecież to najzwyklejsza brama — odpowiedział Temeraire. — Wystarczy tylko podnieść sztabę i jest otwarta. Najlepiej robił to Nitidus, bo ma najmniejsze przednie łapy. Chociaż trudno jest utrzymać zwierzęta w zagrodzie i za pierwszym razem, kiedy udało mi się otworzyć bramę, rozbiegły się wszystkie — dodał. — Wraz z Maksimusem musiałem je długo zaganiać. To nie było zabawne, ani trochę — powiedział i usiadł z nastroszoną krezą, spoglądając na Laurence’a z oburzeniem.

— Przepraszam cię — rzekł Laurence, gdy już odzyskał oddech. — Naprawdę przepraszam, po prostu wyobraziłem sobie ciebie, Maksimusa i te owce… o matko kochana — powiedział Laurence i znowu zachichotał, choć bardzo starał się opanować. Członkowie jego załogi spoglądali na niego ze zdumieniem, a Temeraire miał wyniosłą i urażoną minę.

— Są jakieś inne nowiny w liście? — zapytał chłodno, kiedy Laurence wreszcie ucichł.

— Nowin nie ma, ale wszystkie smoki przesyłają ci gorące pozdrowienia — powiedział Laurence pojednawczo. — Na pocieszenie dodam, że wszystkie są przeziębione, a ty też byś pewnie zachorował, gdybyś był tam teraz — dodał, widząc, że Temeraire zwiesił łeb, gdy przypomniał sobie o przyjaciołach.

— Gdybym był w domu, to bym się nie przejmował tym, czy jestem chory czy nie. A poza tym i tak się pewnie zarażę od Volly’ego — powiedział ponuro Temeraire, spoglądając na małego smoka: Greyling mocno pociągał nosem przez sen, z jego nozdrzy z każdym oddechem wypływały bańki śluzu, a pod jego na wpół otwartym pyskiem zebrała się mała kałuża śliny.

Laurence rzeczywiście nie spodziewał się niczego innego, więc zmienił temat.

— Mam coś przekazać od ciebie? Pójdę do kajuty i napiszę listy w odpowiedzi, żeby James mógł je zabrać. Obawiam się, że nieprędko będziemy mieli kolejną okazję, żeby wysłać wiadomości przez kuriera, bo przecież nasi nie latają na Daleki Wschód, jeśli nie mają naprawdę pilnych spraw.

— Tylko przekaż moje pozdrowienia — powiedział Temeraire. — I poinformuj kapitan Harcourt, a także admirała Lentona, że to wcale nie była kradzież. Aha, i wspomnij też Maksimusowi i Lily o poemacie napisanym przez smoka, bo to było bardzo ciekawe i może chcieliby o tym usłyszeć. No i o tym, że nauczyłem się wspinać na pokład po burcie, że minęliśmy równik, a także o Neptunie i Trytonie.

— Wystarczy już, wystarczy, bo będę musiał napisać powieść — rzucił Laurence i podniósł się lekko: na szczęście noga już mu nie dokuczała i nie musiał kuśtykać po pokładzie jak starzec. Poklepał Temeraire’a po boku. — Chcesz, żebyśmy posiedzieli z tobą, kiedy będziemy pili porto?

Temeraire prychnął i trącił go czule nosem.

— Dziękuję ci, Laurence. Byłoby miło. Chętnie posłucham, jakie nowiny ma jeszcze James.

Laurence skończył pisać z wybiciem trzeciej, a potem zasiadł z gośćmi do posiłku w wyjątkowo swobodnej atmosferze. Normalnie Laurence przestrzegał oficjalnych zasad, a Granby i jego oficerowie szli za jego przykładem, natomiast Riley i jego podwładni robili to z własnej woli, hołdując morskim zwyczajom; wszyscy pocili się okrutnie przy każdym posiłku, w mundurach z grubego sukna, w elegancko zawiązanych krawatach. Ale James przejawiał typową dla urodzonego awiatora pogardę dla zasad przyzwoitości, połączoną z pewnością siebie człowieka, który jest kapitanem od czternastego roku życia, nawet jeśli tylko kapitanem kurierskiego smoka. Gdy tylko zszedł pod pokład, od razu zrzucił kurtkę i powiedział: