Dwie wojowniczki [Le due guerriere - pl]

Dubhe urwała zębami nić, po czym przesunęła palcem po ostatnim ściegu: było to zaledwie kilka szwów. Lonerin zadrżał.

— Nie chlub się zbytnio swoją pracą, przecież prawie wszystko zrobiłem sam.

Dubhe uśmiechnęła się nieśmiało. Włosy urosły jej na tyle, żeby móc opadać na czoło w małych loczkach, i prawie się za nimi schowała. Zaczęła mieszać zioła. Lonerin przyglądał się jej bladej i skoncentrowanej twarzy, na której jeszcze można było dopatrzyć się pozostałości po razach otrzymanych podczas niewoli. Kilka fioletowych obwódek tu i tam, czerwony ślad po nacięciu. Pomyślał ze złością o tym, co Rekla musiała jej zrobić, o jej delikatnej twarzy wstrząsanej kto wie, jakimi torturami. A jednak uważał, że nawet taka obdarta, cierpiąca — jest piękna.

— Mów dalej — powiedziała, podnosząc głowę.

— Sądzę, że bogowie chcieli mnie ocalić z jakiegoś powodu, którego nie znam. Przez jeden dzień i jedną noc leżałem tam na powietrzu, w zimnie. Nie mogłem użyć magii, żeby się uzdrowić, bo byłem zbyt słaby. Ambrozja była moim jedynym ratunkiem. Użyłem jej do opatrzenia ran, a potem próbowałem wypocząć, przez kilka dni nie byłem w stanie zrobić nic innego. Wciąż myślałem o tobie, co z tobą zrobi Rekla, czy jeszcze żyjesz… To było straszne.

Dubhe popatrzyła na niego tak wymownie, że musiał opuścić wzrok. Zaczęła rozprowadzać mu na ranach maść, którą właśnie przygotowała. Dawała ona wrażenie świeżości, a dotyk dziewczyny był delikatny, czuły. Lonerin rozkoszował się tym zabiegiem i przyłapał się na myśli, że to nie może być prawda.

— Potem ruszyłem w drogę i zacząłem cię szukać.

— Skąd wiedziałeś, gdzie jestem, czy jeszcze żyję?

Wzrok Lonerina natychmiast padł na jej ramię, w miejsce, gdzie było oszpecone żywymi kolorami symbolu klątwy. Poczuł ucisk w piersi i silne pragnienie, aby ją do siebie przygarnąć.

— Pieczęć.

Dubhe spojrzała na niego pytająco.

— Wyczuwam obecność magii, wszyscy czarodzieje są do tego zdolni. Pieczęć nie jest zaklęciem jak wiele innych, jest znacznie potężniejsza. Istnieją specjalne formuły, aby odbierać magiczne ślady, jakie po sobie zostawia, a ja wykorzystałem je, żeby cię odnaleźć. Nie potrzeba do tego wielkich energii.

Dubhe oderwała dłonie od ran i poszła obmyć je w pobliskim źródle.

— Co miałaś zamiar zrobić, kiedy przyszedłem?

Znieruchomiała, ale nie udzieliła odpowiedzi.

— Opadałaś na dno i nie wydawało się, żebyś miała zamiar się wynurzyć.

Podniosła się i podeszła do niego.

— Czym była ta nienawiść, którą miałeś w oczach, kiedy Rekla i Filia nas zaatakowali?

Lonerin był zaskoczony.

— A co to ma teraz do rzeczy?

— Ma.

— Ty tylko wymigujesz się od odpowiedzi.

— Ty też.

Lonerin popatrzył na nią przez kilka chwil, po czym westchnął.

— Co się wydarzyło po tym, jak spadłem?

Dubhe usiadła ze skrzyżowanymi nogami i zaczęła opowiadać. Była lapidarna, jak to miała w zwyczaju, ale Lonerin mógł wyczytać pomiędzy jej słowami całe cierpienie, jakie musiała znosić. Tortury Rekli, niewola, a potem samotność i podążanie bez celu.

— Byłaś wspaniała — powiedział jej w końcu. — Miałem pewność, że będziesz kontynuować.

Uśmiechnęła się niechętnie.

— Nigdzie bym nie doszła — sam widziałeś, już miałam to wszystko rzucić.

Lonerin potrząsnął głową.

— Nie jesteś tak znowu daleko od dobrej drogi, sprawdzałem kierunek. Jesteśmy blisko, czuję to.

Dubhe uśmiechnęła się bez większego przekonania, a wtedy on przyciągnął ją do siebie i pocałował. Nie opierała się i odwzajemniła pocałunek, ale było w tym jeszcze coś chłodnego i bolesnego.

Wkrótce wyrwę z niej wszelkie cierpienie, wyciągnę jej Bestię z piersi i odbiorę ją Gildii. Uratuję ją i będzie tylko moja.