Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Czysto — stwierdził Nobby. — Pognali w inną stronę.

— Dobrze — odetchnął Colon. — Co pan właściwie robił? Znaczy się, może pan i jest takim geniuszem, jak słyszałem, panie da Quirm, ale jeśli chodzi o grożenie ludziom, jest pan sprytny jak nadmuchiwana tarcza do strzałek.

— Chyba istotnie mam pewne braki — zgodził się Leonard. — Lecz nalegam, byście udali się ze mną. Pomyślałem, obawiam się, że jako wojownicy łatwiej zrozumiecie argument siły.

— No, niby tak, jesteśmy wojownikami — przyznał Colon. — Ale…

— Nie ma pan jeszcze jednej takiej rakiety? — spytał Nobby, znów układając rurę na ramieniu. Miał w oku ten szczególny błysk, jaki pojawia się u niewysokich mężczyzn, którzy dostali w ręce naprawdę wielką broń.

— Może i mam — odparł Leonard, a błysk w jego oku był tą obłąkaną iskrą człowieka naturalnie naiwnego, któremu się wydaje, że jest chytry. — Może pójdziecie ze mną, to sprawdzimy? Widzicie, polecono mi sprowadzić was przy użyciu wszelkich niezbędnych środków.

— Przekupstwo byłoby chyba najlepsze — zaproponował Nobby. Spojrzał przez przyrządy celownicze rury i zaczął wydawać z siebie głośne świsty.

— Kto kazał nas sprowadzić? — zainteresował się Colon.

— Lord Vetinari.

— Patrycjusz nas potrzebuje?

— Tak. Powiedział, że macie wyjątkowe zalety i musicie przyjść natychmiast.

— Do pałacu? Słyszałem, że się wyniósł.

— Och, nie. Do… no, do tego… wiecie… do portu.

— Wyjątkowe zalety, tak? — upewnił się Colon.

— Sierżancie… — zaczął Nobby.

— Spokojnie, Nobby — przerwał mu z wyższością Colon. — Najwyższy czas, żeby ktoś się na nas poznał, sam dobrze wiesz. Doświadczeni podoficerowie to kręgosłup armii. Mam wrażenie… — ciągnął — mam wrażenie, że to przypadek sytuacji, kiedy w trudnej godzinie pojawia się właściwy człowiek.

— A kiedy się pojawi?

— Mówię o nas. Ludzie o wyjątkowych zaletach.

Nobby pokiwał głową, choć z pewnym ociąganiem. Pod wieloma względami myślał bardziej logicznie od sierżanta i trochę go niepokoiły te „wyjątkowe zalety”. Być wybranym do czegoś z powodu „wyjątkowych zalet” było właściwie równoznaczne z wyznaczeniem na ochotnika. A poza tym co niby jest takiego szczególnego w „wyjątkowych zaletach”? Ślimaki też mają wyjątkowe zalety — do pewnych konkretnych zastosowań.

— Czy znowu będziemy pracować tajnie? — spytał Colon.

Leonard zamrugał.

— No więc… Tak, rzeczywiście w grę wchodzi swego rodzaju tajemnica. W samej rzeczy.

— Sierżancie…

— Nie przeszkadzajcie, kapralu. — Colon przyciągnął Nobby’ego bliżej. — Tajnie to znaczy, że nikt nas nie zarąbie ani nie zastrzeli, zgadza się? — szepnął. — A co jest najważniejsze dla zawodowego żołnierza, żeby mu się nie przytrafiło?

— Żeby nie został zastrzelony ani zarąbany — odpowiedział odruchowo Nobby.

— Właśnie. Ruszajmy zatem, panie Quirm! Ojczyzna wzywa!

— Brawo! — ucieszył się Leonard. — Proszę powiedzieć, sierżancie, czy ma pan zamiłowania akwanautyczne?

Colon zasalutował.

— Nie, sir! Jestem szczęśliwie żonaty, sir!

— Chodziło mi o to, czy orał pan kiedyś morskie fale?

Colon rzucił mu chytre spojrzenie.

— Nie złapie mnie pan na taki numer, sir — rzekł. — Wszyscy wiedzą, że konie by potonęły.

Leonard umilkł na chwilę i przestroił swój mózg na Radio Colon.

— Czy w przeszłości pływał pan po morzu, w łodzi lub na statku, kiedykolwiek?

— Ja, sir? Nie, sir. To przez ten widok fal, które wznoszą się i opadają, sir.

— Doprawdy? Na szczęście to akurat nie będzie żadnym problemem.