Biały smok [The White Dragon - pl]

F’lar obrzucił Mistrza Harfiarza przeciągłym, badawczym spojrzeniem.

— Nie byłoby to pierwsze z ich wspomnień, które okazało się dokładne — ciągnął dalej Robinton. — Mistrz Andemon jest przekonany, że jest to bardzo prawdopodobne, iż te stworzenia potrafią przypominać sobie niezwykłe zdarzenia, którego świadkiem było jedno z nich czy które samo przeżyło. Instynkt odgrywa ważną rolę u wszystkich zwierząt… więc czemu nie miałby jej odgrywać i w pamięci?

— Nie jestem pewien, czy rozumiem, jak ty masz zamiar wpłynąć na tę… tę pamięć jaszczurek ognistych, żeby pomogła nam odnaleźć D’rama, w tym kiedy, w którym jest.

— Proste. Poproszę je, żeby przypomniały sobie samotnego smoka. Byłoby to wystarczająco niezwykłe, żeby zwróciły na to uwagę… i zapamiętały.

F’lar nie był przekonany, czy się to uda.

— Och, myślę, że tak, jeżeli poprosimy Rutha, żeby je zapytał.

— Rutha?

— Kiedy wszystkie jaszczurki ogniste śmiertelnie bały się innych smoków, oblegały wprost Rutha. Jaxom mówił mi, że rozmawiają z jego białym smokiem, wszędzie, gdzie tylko się znajdzie. Jest ich tak wiele, że musi się znaleźć jedna, która by pamiętała to, czego się chcemy dowiedzieć.

— Jeżeli udałoby mi się ukoić lęk Lessy, zapomniałbym nawet o mojej antypatii do tych nieznośnych stworzeń.

— Ufam, że będziesz pamiętał, co oświadczyłeś. — Robinton szeroko się uśmiechnął, by stonować swoją uwagę.

— Czy polecisz ze mną do Warowni Ruatha?

W tym momencie Robinton przypomniał sobie o Jaxomowych Bruzdach po Niciach. Oczywiście powinny dawno się zagoić. Ale nie mógł sobie przypomnieć, czy N’ton omawiał kiedykolwiek trening Jaxoma z Weyrem Benden.

— Czy nie powinniśmy się najpierw dowiedzieć, czy Jaxom jest w Warowni?

— A czemu miałoby go nie być? — zapytał F’lar marszcząc brwi.

— Bo często przebywa w okolicach Warowni, nabywając wiedzy o ziemi, albo u Fandarela wraz z innymi młodymi ludźmi.

— Słusznie. — F’lar odwrócił wzrok od Harfiarza i nie widzącym wzrokiem popatrzył za okno. — Nie, Mnemeth mówi, że Ruth jest w Warowni. Widzisz, mam swój własny przekaźnik informacji — dodał F’lar z szerokim uśmiechem.

Robinton miał nadzieję, że Ruth pomyśli o tym, żeby powiedzieć Jaxomowi, iż Mnemeth do niego mówił. Żałował, że nie było czasu, aby wysłać Zaira z wiadomością do Ruathy, ale niczym by tego nie mógł wytłumaczyć, a absolutnie nie chciał wystawiać na szwank tego gestu F’lara.

— Dużo bardziej można na nim polegać niż na moim i dalszy ma zasięg, niż ten drucik Fandarela. — Robinton włożył na siebie grubą kurtkę ze wherowej skóry i hełm, którego używał w czasie lotów. — Jak już o Fandarelu mowa, słyszałeś pewnie, że przeciągnął on te swoje linie aż do kopalni Cromu. — Gestem zaprosił F’lara, by pierwszy wyszedł z pokoju.

— Tak, wiem. To jeszcze jeden powód, żeby zlokalizować D’rama.

— Czy tak?

F’lar zareagował na uprzejme pytanie Harfiarza śmiechem, w którym nie było ani krzty rezerwy, tak że Robinton zaczął mieć szczerą nadzieję, że ta wizyta naprawiła ich stosunki.

— Czyżby Nicat nie nalegał na ciebie, Robintonie? Żeby wybrać się na południe do tych kopalni?

— Tych, z których handluje Torik?

— Tak myślałem, że będziesz o tym wiedział.

— Tak, wiem, że Nicat martwi się o górnictwo. Rudy zaczynają być bardzo ubogie. Fandarel dużo bardziej jest zmartwiony niż Nicat. Jemu potrzebne są metale wyższej jakości.

— Jeżeli raz wpuścimy Cechy na Południe, zaczną nas naciskać o pozwolenie na wstęp Lordowie Warowni… — F’lar instynktownie zniżył głos, chociaż dziedziniec, przez który szli, był pusty.

— Kontynent Południowy jest wystarczająco duży, żeby przyjąć cały Północny Pern i jeszcze nim grzechotać. F’larze, przecież my zaledwie liznęliśmy go po brzegach. Na Wielkie Skorupy i ich Odłamki! — Tu Robinton klepnął się po czole. — Co tu mówić o jaszczurkach ognistych i ich skojarzeniowej pamięci. To jest to! To tam się D’ram udał.

— Gdzie?

— A przynajmniej myślę, że mógł się tam udać.

— Mów, człowieku. Gdzie?

— Pewnie kłopot ciągle będzie z tym, kiedy. A Ruth wciąż jest naszym kluczem do rozwiązania tej zagadki.

Musieli przejść tylko kilka długości smoka, zanim doszli na łąkę do Mnemetha. Zair trzepotał nad głową Robintona, trajkocząc niespokojnie i trzymając się z daleka od spiżowej bestii. Wzbraniał się usiąść na ramieniu swego pana, chociaż Harfiarz gestem zachęcał go, żeby wylądował.