Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Што, пан дырэктар, жанчына клас?

— Што? — ачуняў Друцкі. — Клас? Вы маеце рацыю, браце! — дадаў ён з усмешкай і так ляпнуў яго па плячы, што той аж прысеў.

Лэньчыцкі прапанаваў Аліцыі яе праводзіць, але яна падзякавала:

— Нам з доктарам трэба перамовіцца. Сядайма, Уладэк, толькі глядзі! Памнеш кветкі!

— Слухаю, Аля, — пачаў размову Чухноўскі, калі машына кранулася з месца.

— Пачакай, пагаворым на месцы.

— А ці прыстойна, — пачаў турбавацца доктар, — цяпер, ноччу, уваходзіць у тваю кватэру?..

У адказ яна толькі паціснула плячыма.

Доктар прадчуваў непрыемную размову і бездапаможна пазіраў на гадзіннік. Аліцыя, аднак, не звяртала на яго ніякай увагі.

Загаварыла яна толькі тады, калі яны апынуліся ў яе пакоі:

— Растлумач мне, калі ласка, што абазначаюць твае неразумныя рэплікі і дзікія міны?

— Якія міны?

— Не рабі выгляду, што не разумееш. Ты добра ведаеш, што я гавару пра твае выступленні супраць пана Вінклера.

— А што… што тут дзіўнага. Я ж цябе кахаю.

— І што з гэтага?

Чухноўскі пабляднеў:

— Таму я не магу цярпець, калі нехта так нахабна захапляецца табой, як гэты… гэты…

— Чаму? Табе гэта перашкаджае? — амаль правакацыйна спыталася Аліцыя.

— Перашкаджае! Перашкаджае, бо ў мяне ёсць вочы, — не стрымаўся доктар, — бо я бачу, што табе ад гэтага прыемна, бо я бачу, што ён табе таксама падабаецца! Але хопіць! Маё цярпенне таксама не бясконцае! Больш мы не пойдзем у гэтую карчму.

Аліцыя не стрымала смех:

— Што-што? Што ты кажаш?.. Ха… Ха… Гэта смешна!.. Дзе ты набраўся такіх манер?

Чухноўскі не валодаў сабой:

— Хопіць! Мне ўжо гэтага па вушы! І гэтай забягалаўкі, і гэтага мужыка, і гэтых яго агідных кветак.

Ён схапіў нераспакаваныя кветкі і кінуў іх на падлогу.

— Падымі! — грозна сказала Аліцыя.

— Не падыму!

— Зараз жа паднімеш, — паўтарыла яна спакойна.

Чухноўскі прастагнаў, падняў букет, пасля чаго бяссільна ўпаў у крэсла.

Запанавала цішыня. У суседняй сталовай гадзіннік прабіў шэсць.

— Чаму, чаму я так цябе кахаю, — выпаліў з горыччу Чухноўскі. — Ох, я не здзіўляюся цяпер, чаму твой муж цябе кінуў, чаму звар’яцеў…

— Памыляешся, — раўнадушным голасам запярэчыла Аліцыя. — Мой муж кінуў мяне па іншай прычыне. Цябе заўсёды цікавіла, чаму? Ты ніколі не рашаўся спытацца ў мяне пра гэта. Зараз я раскажу табе сама. Павел падчас першай шлюбнай ночы пераканаўся, што я не цнатлівая… І ён не мог гэтага прыняць, не мог, не ўмеў з гэтым змірыцца… Ён кінуў мяне, хоць не перастаў кахаць, але нават абвінавачваць мяне не меў права…

— Як гэта, не меў права?

— Ён так казаў, і ты таксама гэта прызнаеш. Я страціла цнатлівасць у чатырнаццаць гадоў. Ён быў моцны, ішоў за мной па вуліцы, узышоў па лесвіцы, гвалтоўна ўварваўся ў кватэру, у якой, на жаль, нікога не было. Узяў мяне гвалтам…