Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Ćśśś... — Smukła dłoń zasłania mi usta. — Nie trzeba... Teraz noc. Teraz jest cicho. Bezpiecznie. Źli ludzie śpią. Nie chodzą nocą po górach. Teraz bezpiecznie.

— Kto to jest Hatrun?

Odskakują ode mnie z cichym okrzykiem, zasłaniają twarze i chowają się po kątach.

— Nie mów tak — syczą szeptem. — Nie wołaj jej, jeszcze nie. Teraz jesteś nasz... Teraz jest spokojnie i cicho. Jest ogień i dach. Jest jedzenie. Nie wołaj jej. Za nią idą krew i ból. Nie wołaj. Chodzi tu gdzieś po górach... To zły czas, wojna bogów... Dużo krwi, dużo łez... Ona to lubi. To jej czas.

— Chodź. — Ta młodsza wyciąga ręce. — Weź mnie w ramiona. Nie myśl o niej. Ona jest jak nóż, który rani każdą stroną. Śmieje się, kiedy leją się krew i łzy. Nie wołaj jej. Lepiej weź mnie...

Niewiele można się w ten sposób dowiedzieć.

Przynajmniej uczę się języka.

Po raz kolejny spotykamy się na pobojowisku. Pustej, zasłanej ciałami i potrzaskanym orężem kotlinie wśród skał, gdzie króluje Hatrun. Siedzi na kamiennym tronie z wysokim oparciem, ze skrzyżowanymi nogami, z jedną dłonią na tarczy, drugą trzymającą wspartą jednym ostrzem o ziemię włócznię.

Wokół kłębami snuje się mgła i kraczą kruki przypominające czarne, rozsiane kleksy.

— Musisz mieć klucz — mówi Hatrun. — Dlaczego wciąż zamykasz oczy? Spójrz!

Zeskakuje z kamiennego tronu i podnosi z ziemi czaszkę.

— Patrz! — woła. — Czym jest?

— Śmiercią — odpowiadam.

— Nie! — krzyczy. — Patrz, czym jest naprawdę! Nie widzisz, że to kamień?

Lśniąca, żółtawa czaszka robi się w jej dłoni szara i porowata. Ciężka. Rzeźba z granitu.

— Czym jest? — pyta Hatrun. — Czy może być śmiercią coś, co nigdy nie żyło?

— Także tym jest śmierć — odpowiadam.

— Ślepcze! Nie może być śmiercią! Ma w sobie ptaka! Kamienna czaszka rozpada się jak jajko, ze środka wylatuje biały, pękaty ptak, podobny do gołębia, i wzbija się w niebo, trzepocąc skrzydłami.

— Czym jest? — drąży Hatrun.

— Życiem? — Męczą mnie te gierki. Na jawie nie byłbym taki cierpliwy.

— Przecież to kamień — cedzi Hatrun. Gołąb spada nagle z ciężkim świstem i uderza o ziemię. Nieruchomy i szary, popękany na kilka odłamków.

— Staje się tym, czym chcesz — mówię.

— A ty? Czego chcesz?

Zastanawiam się. Chcę zabić van Dykena. Z różnych powodów. Chcę swój miecz... Przede wszystkim chcę wrócić po moje rzeczy i Jadrana. Ale czy tego chcę naprawdę? Chcę znaleźć moich rozbitków i zakończyć misję. Chcę wrócić na Ziemię i odszukać Deirdre. Czy jest jakaś jedna rzecz, której chcę? Jedna, która ma znaczenie? Zrobić swoje i zachować człowieczeństwo?

Mgłę wokół mnie ścina kolczasty mróz, jakaś niewidzialna siła szarpie skały, wyrywa kamienie, które szybują w górę, spadają martwe, rozkrzyżowane kruki. Zabici wojownicy zaczynają gramolić się na nogi, chwytają się za głowy i krzyczą okropnymi, martwymi głosami. Wśród gotującej się lodowatej mgły wysnuwają się zmiennokształtne widma. Deirdre, van Dyken, potem koń z głową kruka. I wszystkie krzyczą.

— Dosyć! — wrzeszczy Hatrun. — Jedna rzecz! Nie możesz chcieć wszystkiego!

Tornado ucicha. Tylko mgła snuje się jak przedtem.

— Spójrz! — woła Hatrun, wyciągając do mnie rękę. — Czym jest jabłko?

— Owocem — odpowiadam tępo.

— Głupcze! Czym jest! — Przygląda się swojej dłoni, jakby widziała ją po raz pierwszy. Patrzy i mówi, ale teraz nie rozumiem ani słowa. Ciąg monotonnych wyrazów. Nie brzmią jak zaklęcia, raczej jakby ostentacyjnie opowiadała o jabłku, ale w jakimś dziwnym języku. Trwa to przez chwilę, aż w jej tyradzie zaczynają pojawiać się zrozumiałe słowa:

— ...cukru... skóra... — i znowu bełkot — cośtam... coś-tam... wody... cośtam...

Jej dłoń pokrywa się szronem, igły lodu otaczają kręgiem stopy. Trawa rozsypuje się w proch. Lekko drży ziemia.

A potem w krótkim, podobnym do wyładowania błysku pojawia się jabłko.

To znaczy: jabłko... W rzeczywistości jego tutejszy odpowiednik. Owalny owoc o ciemnozielonej, połyskliwej skórce pokrytej pomarańczowymi cętkami.

Jednak leży na dłoni Hatrun, pachnie i lśni. Jak to we śnie.

— Teraz ty! — woła Hatrun. — Czym jest jabłko? Czyżbyś nie wiedział?

Męczą mnie te mistyczne bzdury. Mam znaleźć sedno bycia jabłkiem? Istotę jabłkowatości? Tao szarlotki? Sam mam stać się jabłkiem? Jabłonią, Boże uchowaj?

Uderzenie spada na mnie znikąd, jest niczym wyładowanie paralizatora i zmiata mnie na ziemię, pomiędzy trupy, skały, kości i potrzaskane miecze.

— Głupcze! Chciałeś zmienić siebie czy przywołać jabłko?! Powstań. Powstań i wyciągnij rękę.

Powstaję i wyciągam rękę. Czym jest jabłko? Przypominam sobie jabłka: żółte, czerwone i zielone, czuję w nozdrzach zapach jabłek, dotyk woskowatej skórki, biały, jędrny miąższ zgrzytający w zębach, sok.