U martwych w Dallas

Kiedy się z nią rozmawiało, okazywała się tak dziwaczna, że jej wygląd schodził na dalszy plan. Trudi była studentką. Słuchając tego, co mówi, odkryłam, że wierzyła, że spotykając się z Josephem macha czerwoną płachtą na byka. Uznałam, że w tym wypadku bykiem mają być jej rodzice.

– Woleliby nawet, żebym umawiała się z kimś czarnym – powiedziała z dumą.

Starałam się wyglądać na odpowiednio zainteresowaną.

– Naprawdę nie lubią nieumarłych, co?

– Och, jasne. – Pokiwała kilka razy głową i zaczęła machać pomalowanymi na czarno paznokciami. Piła Dos Equis [33]. – Moja matka zawsze mówi „Nie możesz umawiać się z kimś żywym?”

Obie zaczęłyśmy się śmiać.

– Więc, jak twój związek z Billem? – Zamachała brwiami, by podkreślić wymowność pytania.

– Masz na myśli?…

– Jaki jest w łóżku? Joseph jest zajekurwabisty.

Nie mogę powiedzieć, żeby mnie to pytanie zdziwiło, ale byłam skonsternowana. Zamyśliłam się na chwilę.

– Cieszę się twoim szczęściem – powiedziałam w końcu.

Gdyby była moją dobrą przyjaciółką Arlene, mogłabym mrugnąć i się uśmiechnąć, ale nie zamierzałam omawiać swojego życia erotycznego z nieznajomą. I nie obchodził mnie jej związek z Josephem.

Trudi wstała, żeby wziąć kolejne piwo, i wdała się w rozmowę z barmanem. Z ulgą zamknęłam oczy i poczułam, że znów ktoś usiadł obok mnie. Zerknęłam w prawo, żeby zobaczyć, kto teraz chce mi dotrzymać towarzystwa. Eric. Po prostu świetnie.

– Jak się czujesz? – zapytał.

– Lepiej niż wyglądam.

Co nie było prawdą.

– Widziałaś Hugo i Isabel?

– Tak.

Utkwiłam wzrok w mojej dłoni spoczywającej na kolanie.

– Adekwatne, nie sądzisz?

Uznałam, że Eric chce mnie sprowokować.

– W pewien sposób tak – odpowiedziałam. – Ale Stan powinien przestrzegać zasad.

– Mam nadzieję, że mu tego nie powiedziałaś.

Eric wydawał się rozbawiony.

– Nie, nie powiedziałam. Nie takimi słowami. Wszyscy jesteście tacy dumni.

Wyglądał na zdziwionego.

– Tak, to chyba prawda.

– Jesteś tu po to, żeby mnie sprawdzić?

– W Dallas?

Skinęłam głową.

– Tak. – Wzruszył ramionami. Miał na sobie bawełnianą koszulę z jakimś niebieskim wzorkiem, a ten gest sprawił, że wyglądał na bardziej barczystego niż w rzeczywistości. – Wypożyczyliśmy cię po raz pierwszy. Chciałem się upewnić, że wszystko pójdzie jak trzeba bez mojej oficjalnej obecności tutaj.

– Myślisz, że Stan wie, kim jesteś?

Wydawał się zainteresowany tym pomysłem.

– To niewykluczone – stwierdził w końcu. – Prawdopodobnie na moim miejscu zrobiłby to samo.

– Myślisz, że mógłbyś zostawić mnie i Billa w spokoju, kiedy wrócimy? – zapytałam.

– Nie. Jesteś zbyt użyteczna – odpowiedział. – Poza tym, mam nadzieję, że im częściej będziesz mnie widzieć, tym bardziej cię oplotę.

– Jak bluszcz?

Roześmiał się, ale jego oczy patrzyły na mnie w sposób, który świadczył o tym, że nie żartuje. Cholera.

– Wyglądasz bardzo pociągająco w tej sukience i bez bielizny – powiedział. – Gdybyś zostawiła Billa i przyszła do mnie z własnej woli, zaakceptowałby to.

– Ale nie zamierzam zrobić czegoś takiego – powiedziałam i wyczułam coś dziwnego.

Eric zaczął coś mówić, ale zamknęłam mu usta dłonią. Zaczęłam poruszać głową, jakby starając się złapać najlepszy odbiór – tylko tak mogę to wyjaśnić.

– Pomóż mi wstać – powiedziałam.

Eric bez słowa wstał i delikatnie pomógł mi się podnieść. Ściągnęłam brwi.

Byli wokół nas. Otaczali dom.

Ich umysły były rozgorączkowane. Gdyby Trudi nie paplała mi wcześniej nad uchem, mogłabym ich usłyszeć, kiedy się zbliżali.

– Eric… – zaczęłam, starając się uchwycić jak najwięcej myśli. Usłyszałam odliczanie. O Boże! – Wszyscy padnij! – krzyknęłam najgłośniej, jak tylko umiałam.

Wampiry posłuchały.

Kiedy Bractwo otworzyło ogień, tylko ludzie zostali trafieni.