Pamięć Światłości

Pevara przykucnęła na deszczu obok Androla. Jej płaszcz był całkowicie przesiąknięty wodą. Wiedziała, że kilka prostych splotów mogłoby tu zaradzić, ale nie odważyła się spróbować. Wiedziała przecież, kogo ma przeciwko sobie: Czarne Ajah i Aes Sedai Konwertytki. Natychmiast wyczują, jeżeli zacznie przenosić Moc.

– Na pewno go pilnują – szepnął Androl. Przed nimi majaczył teren pocięty labiryntem ceglanych murów i wykopów – fundamenty tego, co miało stać się właściwą Czarną Wieżą. Jeżeli Dobser miał rację, w tych fundamentach kryły się sekretne katakumby, pomieszczenia, które pozostaną ukryte na zawsze pod budowlą.

Dwaj Asha’mani Taima stali niedaleko, rozmawiając i starając się zachować pozory swobody. Zamierzone wrażenie psuła jednak paskudna pogoda. Któż z własnej woli wychodziłby z domu na taką noc? Mimo grzejącej ich poświaty mosiężnego piecyka i splotów Powietrza chroniących przed deszczem ich obecność każdemu wydałaby się podejrzana.

„Warty”. Pevara spróbowała przekazać przez więź zobowiązań.

Udało się. Poczuła jego zaskoczenie, gdy wśród własnych myśli znienacka odnalazł cudzą.

W odpowiedzi otrzymała niewyraźne: „Powinniśmy to wykorzystać”.

„Tak” – pomyślała, ale dalsze jego myśli były już tak złożone, że nie miała innego wyjścia, jak wyszeptać:

– Dlaczego nikt ci nie doniósł, że fundamenty są pilnowane w nocy? Jeżeli rzeczywiście budują tu sekretne katakumby, prawdopodobnie praca trwa również po zachodzie.

– Taim wprowadził godzinę policyjną – odszepnął Androl. – Ale egzekwuje ją wedle swego widzimisię… jak to było z dzisiejszym powrotem Welyna. Poza tym tu jest niebezpiecznie po zmroku. Można wpaść do dziury lub wykopu. Wystarczający powód, żeby wytłumaczyć obecność wartowników, tylko że…

– Tylko że – dokończyła za niego Pevara – Taima trudno posądzać, że będzie się przejmował jakimś zabłąkanym dzieciakiem, który może skręcić sobie kark.

Androl pokiwał głową.

Dalej już trwali w milczeniu, licząc oddechy odmierzające czas do momentu, gdy z nocy wystrzeliły dwie wstęgi ognia i precyzyjnie trafiły wartowników w głowy. Asha’mani zwalili się na ziemię jak worki z ziarnem. Nalaam, Emarin i Jonneth idealnie wywiązali się ze swojego zadania. Przenoszenie Mocy trwało chwilę, przy odrobinie szczęścia albo nikt tego nie zauważy, albo uzna za dzieło wartowników na służbie.

„Światłości” – pomyślała Pevara. – „Chyba dotąd nie rozumiałam w pełni, co Androl i tamci mówią, gdy twierdzą, że są bronią”. Jakoś nie przyszło jej do głowy, że Emarin i tamci po prostu zabiją wartowników. To było całkowicie obce naturze Aes Sedai. Aes Sedai nie zabijały nawet fałszywych Smoków, jeśli istniało inne wyjście.

– W rękawiczkach też można zabijać – powiedział Androl, nie odrywając wzroku od terenu przed nimi. – Aczkolwiek powoli.

Światłości. Tak, więź zobowiązań faktycznie owocowała wieloma ułatwieniami, równocześnie jednak pociągała za sobą niechciane skutki. Trzeba będzie zacząć się wprawiać w ukrywaniu myśli.

Z ciemności wyłonił się Emarin wraz z dwoma towarzyszami. Podeszli do stojących przy piecyku Pevary i Androla. Canlera i resztę chłopaków z Dwu Rzek zostawili w odwodzie – ich zadaniem było zorientowanie się w możliwościach ewentualnej ucieczki z Czarnej Wieży, na wypadek gdyby tu rzeczy poszły źle. Canler wprawdzie protestował, ale to była jedyna sensowna decyzja. W końcu miał rodzinę na karku.

Zwłoki odciągnęli w cień, ale ogień w piecyku zostawili. Jeżeli ktoś przyjdzie skontrolować wartowników, a nie zbliży się na odległość kilku kroków, to w tak mglistą i deszczową noc może nie zorientować się, że nie ma ich na posterunku.

Androl, ten sam Androl, który bezustannie dziwił się, że pozostałym w ogóle może przyjść do głowy wypełnianie jego poleceń, natychmiast objął dowództwo całej operacji i posłał Nalaama oraz Jonnetha do obserwacji terenów wokół fundamentów. Jonneth przyniósł ze sobą łuk, ze zdjętą cięciwą, rzecz jasna, ze względu na deszcz. W każdej chwili mogło jednak przestać padać, a łuk przyda się w sytuacji, gdy nie da się zrobić użytku z Jedynej Mocy.

Androl, Pevara i Emarin ześlizgnęli się po glinianym zboczu w głąb jednego z wykopów. Pevara wylądowała w samym środku głębokiej kałuży, ale nie przejęła się tym – spływająca z nieba woda szybko zmyje brud z jej płaszcza.