Pamięć Światłości

Dobser wciąż wisiał w powietrzu tam, gdzie go zostawiła, z oczami jeszcze szerzej rozwartymi niż przed chwilą. Zobaczyła, że Androl też się jej przygląda.

– Światłości! – powiedział. – Pevara, to było niesamowite. Praktycznie rzecz biorąc, w pojedynkę powaliłaś dwóch Asha’manów!

Uśmiechnęła się z satysfakcją, a potem ujęła podaną przez Androla rękę i chwiejnie wstała.

– A twoim zdaniem czym zajmują się przez cały czas Czerwone Ajah, Androl? Siedzą i narzekają na mężczyzn? Szkolimy się do walki z przenoszącymi Moc.

W więzi poczuła przypływ szacunku dla niej, a równocześnie Androl zakrzątnął się wokół tamtych: wciągnął ciało nieprzytomnego Welyna do środka, zamknął drzwi i wyjrzał przez okno, żeby się upewnić, iż zamieszanie nie przyciągnęło niczyjej uwagi. Następnie spuścił rolety i przeniósł Moc, żeby oświetlić pomieszczenie.

Pevara odetchnęła głęboko kilka razy, podniosła rękę i oparła się o ścianę.

Androl uniósł wzrok.

– Musimy cię zaprowadzić do któregoś z naszych, żeby cię Uzdrowił.

– Nic mi nie będzie – zapewniła go. – Po prostu oberwałam w głowę i wszystko mi wiruje przed oczyma. To minie.

– Niech ci się przyjrzę – powiedział, podchodząc bliżej. Kula światła kołysała się nad jego głową. Pevara pozwoliła mu się obejrzeć: zajrzał w oczy, obmacał głowę. Potem zaświecił jej kulą światła prosto w oczy. – Boli?

– Tak – poznała, odwracając wzrok.

– Mdłości?

– Lekkie.

Mruknął coś nieartykułowanego, po czym wyciągnął z kieszeni chusteczkę i zmoczył ją wodą z manierki. Na jego twarzy odmalował się wyraz skupienia, a światło nad jego głową zgasło. Chusteczka zachrzęściła cicho, a kiedy ją jej podał, okazała się zamarznięta.

– Przyłóż ją do rany – polecił. – I powiedz mi, jeżeli zaczniesz się robić senna. Nie wolno ci zasnąć, bo to może tylko pogorszyć twój stan.

– Martwisz się o mnie? – zapytała rozbawiona, ale postąpiła, jak jej kazał.

– To tylko… jak to określiłaś? Dbałość o zasoby?

– Nie wątpię – powiedziała, przyciskając lodowaty materiał do głowy. – A więc znasz się i na medycynie?

– Przez jakiś czas terminowałem u Mądrej Kobiety w niewielkim miasteczku – wyjaśnił z roztargnieniem, przyklękając obok leżących. Pevara z ulgą wypuściła kneblujące ich sploty Powietrza, niemniej tarcze dalej utrzymywała.

– Mądra Kobieta wzięła sobie mężczyznę na terminatora?

– Z początku nie chciała – rzekł Androl. – To długa historia.

– Znakomicie. Opowiesz mi długą historię, dzięki czemu nie zasnę do czasu, aż po nas przyjdą. – Emarin i pozostali otrzymali instrukcje, aby powłóczyć się trochę po terenach Czarnej Wieży, tworząc alibi na wypadek, gdyby nieobecność Dobsera została zauważona.

Androl zmierzył ją wzrokiem, kula światła znów rozbłysła nad jego głową.

– Wszystko zaczęło się w chwili, gdy gorączka zabiła mi przyjaciela podczas połowów na srebrawy w okolicach Mayene. Gdy wróciłem na stały ląd, nie mogłem przestać myśleć, że moglibyśmy go uratować, gdybyśmy tylko wiedzieli, co robić. Więc udałem się na poszukiwania kogoś, kto mnie nauczy…