De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
‘Dat is jouw mening, hè?’ zei de Amyrlin. ‘Amper een jaar je dorp uit en je meent al genoeg van de wereld te weten om een betrouwbare Aes Sedai te herkennen. Een scheepsmeester te zijn, maar nog amper een zeil kunnen bijzetten!’
‘Ze bedoelde er niets mee, Moeder,’ zei Egwene, maar ze wist dat Nynaeve dat precies had bedoeld. Ze wierp een waarschuwende blik op Nynaeve, die een felle ruk aan haar vlecht gaf maar gelukkig haar mond hield.
‘Tja, wie zal het zeggen?’ peinsde de Amyrlin. ‘Vertrouwen is soms even glibberig als een mand vol aal. Het punt is dat ik alleen jullie tweeën heb om mee te werken, jong riet.’
Nynaeves mond verstrakte, hoewel haar stem gelijkmatig bleef. ‘Jong riet, Moeder?’
De Amyrlin ging door of er niets was gezegd. ‘Liandrin heeft geprobeerd jullie hoofd in een fuik te steken en het kan heel goed zijn dat ze vertrokken is omdat ze van jullie terugkomst heeft gehoord. Jullie konden haar ontmaskeren, ik mag dus aannemen dat jullie geen... Zwarte Ajah zijn. Ik zou liever schubben en afval slikken,’ mompelde ze, ‘maar ik veronderstel dat ik aan die naam zal moeten wennen.’ Egwene staarde haar geschokt met open mond aan – Zwarte Ajah! Wijf! Licht! - maar Nynaeve blafte: ‘Dat zijn we zeker niet. Hoe durft u zoiets te zeggen. Hoe durft u er zelfs maar aan te denken?’
‘Als je aan me twijfelt, kind, ga je gang,’ zei de Amyrlin met harde stem. ‘Misschien beschik je soms over de kracht van een zuster, maar je bent nog geen Aes Sedai, in de verste verte niet. Nou? Spreek je uit, als je meer te zeggen hebt. Ik beloof je dat je jankend om vergeving zult smeken. “Jong riet?” Ik zal je breken als een rietje! Mijn geduld is op.’
Nynaeves mond bewoog hevig. Ten slotte sterkte ze zich echter en haalde kalm adem. ‘Vergeef me, Moeder. Maar u zou zoiets... We zijn geen... Zoiets zouden we nooit doen.’
Met een strakke glimlach leunde de Amyrlin achterover. ‘Zo, zo, je kunt je dus wel beheersen als je dat wilt. Ik moest het weten.’ Egwene vroeg zich af of het een proef was geweest. Nog steeds lag er iets straks rond de ogen van de Amyrlin, een aanduiding dat haar geduld misschien was uitgeput, ik had graag een manier gevonden om je de stola om te leggen, dochter. Verin vertelde me dat je al bijna net zo sterk bent als elke andere vrouw in de Toren.’
‘De stola!’ zuchtte Nynaeve. ‘Aes Sedai? Ik?’
De Amyrlin maakte een klein wegwerpgebaar, maar ietwat bedroefd, alsof ze het niet kwijt wilde. ‘Zinloos iets te verlangen wat onmogelijk is. Ik kan je niet tot zuster verheffen en je tegelijk aan het boenen zetten. Verin vertelde me eveneens dat je nog steeds niet bewust kunt geleiden, tenzij je woedend bent. Ik hield me klaar om je van de Ware Bron af te snijden, als je de kleinste poging had gewaagd om saidar te omarmen. De laatste proeven voor de stola vereisen van de Aanvaarde dat ze volmaakt kalm blijft onder druk. Uiterst grote druk. Zelfs ik kan en wil die eis niet opzij schuiven.’ Nynaeve leek stomverbaasd. Ze staarde de Amyrlin Zetel met open mond aan.
‘Ik begrijp het niet, Moeder,’ zei Egwene een ogenblik later. ‘Ik neem aan dat je zoiets ook niet kunt begrijpen. Jullie tweeën zijn de enigen in de Toren waarvan ik volkomen zeker kan zijn dat jullie geen Zwarte Ajah zijn.’ De mond van Siuan Sanche vertrok nog steeds bij die woorden. ‘Liandrin en haar twaalf zijn weg, maar zijn ze allemaal vertrokken? Of hebben ze enkelen van hun soort achtergelaten, als een boomstam in ondiep water, die je niet ziet voor er een gat in je boot zit? Wellicht ontdek ik dat te laat, maar ik laat Liandrin en de anderen niet onbestraft na wat ze hebben gedaan. Straf voor hun diefstal en helemaal voor de doden. Niemand zal mijn zusters vermoorden en straffeloos ontkomen. Ik laat niet toe dat dertien geoefende Aes Sedai de Schaduw dienen. Ik ben van plan ze te vinden en hen te sussen!’
‘Ik snap niet wat dat met ons heeft te maken,’ zei Nynaeve langzaam. Ze keek niet alsof ze haar gedachten aangenaam vond. ‘Alleen dit, kind. Jullie tweeën zullen mijn speurhonden worden en jacht maken op de Zwarte Ajah. Niemand zal dat van jullie vermoeden, niet van twee half geoefende Aanvaarden die ik in het openbaar heb vernederd.’
‘Dat is waanzin!’ Zodra de Amyrlin haar bedoeling had duidelijk gemaakt, sperden Nynaeves ogen zich wijd open en werden de knokkels van haar hand om de vlecht wit en strak. Ze beet haar woorden af en spoog ze uit: ‘Het zijn allemaal volleerde Aes Sedai. Egwene is nog niet eens verheven tot Aanvaarde en u weet dat ik uit mezelf niet eens genoeg kan geleiden om een kaars aan te steken, tenzij ik kwaad ben. Zo hebben we toch geen enkele kans?’
Egwene knikte instemmend. Haar tong plakte aan haar gehemelte. Jacht maken op de Zwarte Ajah? Ik jaag nog liever met een rietje op een bergbeer! Ze probeert ons alleen maar bang te maken, ons nog meer strafte geven. Dat moet wel! Als de Amyrlin Zetel dat inderdaad probeerde, slaagde ze daar wonderwel in.
De Amyrlin knikte eveneens instemmend. ‘Alles wat je zegt, is waar. Maar wat pure kracht betreft, zijn jullie allebei meer dan gewaagd aan Liandrin en zij is de sterkste van de dertien. Maar zij zijn ervaren en jullie niet, en jij, Nynaeve, hebt tot nog toe je beperkingen. Maar om de boot aan land te krijgen, moet je roeien met de riemen die je hebt, zelfs als het maar rietstengels zijn.’
‘Maar ik zou nutteloos zijn,’ barstte Egwene los. Haar stem sloeg over, maar ze was te bang om zich erover te schamen. Ze meent het! O, Licht, ze meent het! Liandrin heeft me aan de Seanchanen verraden en nu wil ze dat ik op dértien van haar soort ga jagen! ‘Mijn studie, mijn lessen, het werk in de keuken. Anaiya Sedai wil zeker doorgaan met de proeven om te zien of ik een Droomster ben. Ik zal amper tijd over hebben om te slapen en te eten. Hoe kan ik dan nog ergens jacht op maken?’
‘Je zult die tijd moeten maken,’ zei de Amyrlin opnieuw koel en bedachtzaam, alsof een jacht op de Zwarte Ajah even zwaar was als gangen vegen. ‘Als Aanvaarde kun je binnen zekere beperkingen je eigen studie en tijd bepalen. En de regels voor Aanvaarden zijn wat gemakkelijker. Een beetje. Ze moeten worden gevonden, kind.’ Egwene keek Nynaeve aan, maar die zei alleen: ‘Waarom staat Elayne hier niet bij? Vast niet omdat u denkt dat ze bij de Zwarte Ajah hoort. Is het omdat ze de erfdochter van Andor is?’
‘Bij de eerste haal een vol net, kind. Als het kon, zou ik haar er ook bij willen halen, maar momenteel baart Morgase me al meer dan genoeg zorgen. Als ik haar schoon en ingebakerd op het juiste pad heb, kan Elayne er misschien bijkomen. Misschien.’
‘Laat Egwene er dan ook buiten,’ zei Nynaeve. ‘Ze is amper volwassen. Ik zal wel alleen voor u op jacht gaan.’ Egwene maakte een protesterend geluid – Ik bén geen meisje meer! – maar de Amyrlin was haar voor.
‘Ik gebruik jullie niet als aas, kind. Als ik er honderd als jullie had, zou ik er nog steeds niet gelukkig mee zijn, maar ik heb alleen jullie tweeën, dus zullen het er twee moeten zijn.’
‘Nynaeve,’ zei Egwene, ‘ik begrijp je niet. Je wilt dit dus doen.’
‘Niet dat ik echt wil,’ zei Nynaeve behoedzaam, ‘maar ik maak liever jacht op ze dan dat ik me zit af te vragen of de Aes Sedai die me les geeft, in werkelijkheid een Duistervriend is. En wat ze ook van plan zijn, ik wil niet als slachtoffer afwachten tot ze klaar zijn.’ Egwene nam een besluit en voelde zich misselijk. ‘Dan doe ik mee. Ik wil net zo min als jij twijfelen en afwachten.’ Nynaeve wilde wat terugzeggen en Egwene voelde een flits van boosheid, een hele opluchting na alle angst. ‘En waag het niet opnieuw te zeggen dat ik te jong ben. Ik kan tenminste geleiden wanneer ik dat wil. Meestal. Ik ben geen klein meisje meer, Nynaeve.’