De Herrezen Draak
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #3
- Год: 1996
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Herrezen Draak». Краткое содержание книги:
Nynaeve stond aan haar vlecht te plukken en zei geen woord. Ten slotte ontspande ze zich. ‘Nee, dat ben je niet meer. Ik heb mezelf voorgehouden dat jij een vrouw bent geworden, maar ik neem aan dat ik het niet echt geloofde. Meisje, ik... Nee, vrouw. Vrouw, ik hoop dat je beseft dat je samen met mij in een ziedende kookketel stapt en dat het vuur al is aangestoken.’
‘Ik weet het.’ Egwene was trots dat haar stem amper trilde. De Amyrlin glimlachte alsof het haar plezier deed, maar in haar blauwe ogen trilde iets waardoor Egwene vermoedde dat zij van tevoren had geweten hoe hun beslissing zou uitvallen. Heel even voelde ze de koordjes van de poppenspeler weer aan haar armen en benen. ‘Verin...’ De Amyrlin aarzelde en mompelde toen voor zich uit: ‘Als ik dan toch iemand moet vertrouwen, moet zij het maar zijn. Ze weet al evenveel als ik, misschien meer.’ Haar stem klonk krachtiger. ‘Verin zal jullie alles mededelen wat van Liandrin en de anderen bekend is. Ze zal jullie een lijst van de gestolen ter’angrealen en hun werking geven. Als dat bekend is tenminste. Wat de achtergebleven Zwarte Ajah in de Toren betreft... Luister, kijk en pas op met de vragen die je stelt. Wees als een muis. Bij de minste verdenking breng je aan mij verslag uit. Ik zal zelf een oogje in het zeil houden wat jullie betreft. Niemand zal dat vreemd vinden na jullie vergrijp en straf. Jullie kunnen me verslag doen wanneer ik kom kijken. Denk eraan dat ze hebben gedood. Ze doen het moeiteloos opnieuw.’
‘Alles goed en wel,’ zei Nynaeve, ‘maar we zijn nog steeds Aanvaarden en we jagen op Aes Sedai. Iedere zuster kan ons opdragen iets te doen of ons wegsturen om haar was te verzorgen en wij kunnen slechts gehoorzamen. Er zijn kamers en zalen waar wij niet mogen komen, dingen die we niet mogen doen. Licht, zelfs als we zeker weten dat een zuster van de Zwarte Ajah is, kan ze de wacht opdragen ons in onze kamer op te sluiten en hij zou dat doen. Ze luisteren zeker niet naar een Aanvaarde als ze een Aes Sedai moeten gehoorzamen.’
‘Je zult grotendeels moeten werken binnen de beperkingen van een Aanvaarde,’ zei de Amyrlin. ‘Het idee is dat niemand jullie verdenkt. Maar...’ Ze deed het zwarte kistje op haar tafel open, aarzelde, keek naar de twee vrouwen alsof ze nog steeds niet zeker was of ze dit wel wilde doen, en pakte er toen een aantal dikke opgevouwen papieren uit. Ze zocht ze zorgvuldig na, aarzelde opnieuw en koos er toen twee uit. De andere schoof ze terug in het kistje en die twee reikte ze Nynaeve en Egwene aan. ‘Hou ze goed verborgen. Ze zijn alleen voor noodgevallen.’
Egwene vouwde het dikke papier open. In nette ronde letters stond daar, voorzien van het zegel van de witte Vlam van Tar Valon:
Wat drager dezes doet, is gedaan in mijn opdracht en onder mijn gezag. Gehoorzaam en zwijg, aldus mijn bevel.
Siuan Sanche
Hoedster van de Zegels
Vlam van Tar Valon
De Amyrlin Zetel
‘Hiermee kan ik alles!’ zei Nynaeve verbaasd. ‘Bevel geven aan de schildwachten om op te trekken. De zwaardhanden bevelen.’ Ze lachte stil. ‘Hiermee kan ik een zwaardhand laten dansen.’
‘Tot ik ervan hoor,’ beaamde de Amyrlin droog. ‘En als je er geen overtuigende reden voor hebt, zul je wensen dat je in Liandrins handen was gevallen.’
‘Ik was dat ook niet van plan,’ zei Nynaeve haastig, ik bedoelde alleen dat het ons meer macht geeft dan ik me had voorgesteld.’
‘Je zult er ieder vezeltje van nodig hebben. Maar besef dit goed, kind, een Duistervriend maalt evenmin om dit papier als een Witmantel. Ze zullen jullie alleen al vanwege dit papier willen doden. Als dat papier een schild is... tja, schilden van papier zijn dun en dit schild is een gemakkelijk doelwit.’
‘Ja, Moeder,’ zeiden Nynaeve en Egwene tegelijk. Egwene vouwde het papier op en stak het weg in haar beurs, vastbesloten het daar voortaan te laten, tenzij ze ertoe gedwongen werd het te voorschijn te halen. En hoe weet ik wanneer dat is?
‘Hoe is het met Mart?’ vroeg Nynaeve. ‘Hij is heel ziek, Moeder, en hij heeft niet veel tijd meer.’ ik zal het je laten weten,’ zei de Amyrlin kortaf. ‘Maar, Moeder...’
‘Ik zal het je laten weten! Maak nu dat je wegkomt, kinderen. Op jullie is de hoop van de Toren gevestigd. Ga naar je kamer en rust wat uit. Denk aan jullie afspraken met Sheriam en met de potten en pannen.’
15
De grijzel
Toen ze weer buiten de werkkamer van de Amyrlin Zetel stonden, zagen Nynaeve en Egwene dat de gangen leeg waren, afgezien van een enkele dienstmeid die op zachte huisschoentjes aan het werk was. Egwene was dankbaar dat er nog iemand was. Ondanks alle wandkleden en reliëfs leken de gangen opeens kelders. Gevaarlijke kelders. Nynaeve beende vastberaden verder en trok voortdurend als bezeten aan haar vlecht; Egwene moest zich haasten om haar bij te houden. Ze wilde niet alleen blijven.
‘Als de Zwarte Ajah nog steeds hier is, Nynaeve, en als ze zelfs maar vermoeden wat wij doen... Ik hoop dat je niet meende wat je zei over doen alsof we reeds gebonden zijn door de Drie Geloften. Ik ben niet van plan me te laten vermoorden, niet als ik dat kan voorkomen door te geleiden.’
‘Als ze nog hier zijn, Egwene, zullen ze weten wat we doen zodra ze ons zien geleiden.’ Ondanks haar woorden leek Nynaeve aan iets anders te denken. ‘Of ze zullen ons minstens als een bedreiging zien en dat is dus gevaarlijk voor wat wij willen.’
‘Hoe kunnen ze ons nou als bedreiging zien? Niemand vindt een vrouw gevaarlijk die ze van alles kunnen opdragen. Niemand voelt zich bedreigd door een keukenhulp die potten en pannen schuurt en driemaal per dag aan het braadspit draait. Daarom heeft de Amyrlin ons in de keuken aan het werk gezet. Gedeeltelijk daarom tenminste.’
‘Misschien heeft de Amyrlin niet ver genoeg doorgedacht,’ zei Nynaeve afwezig. ‘Of misschien heeft ze dat wel gedaan en beoogt ze iets anders met mij dan wat ze beweert. Denk na, Egwene. Liandrin zou nooit hebben geprobeerd ons uit de weg te ruimen als zij ons niet als bedreiging had gezien. Ik kan me niet voorstellen hoe, of voor wie, maar ik zie ook niet in dat daar iets aan veranderd is. Als er nog iemand van de Zwarte Ajah hier is, zullen ze ons zeker ook als bedreiging zien of ons van alles verdenken, terecht of onterecht.’ Egwene slikte. ‘Daar had ik niet aan gedacht. Licht, ik wou maar dat ik onzichtbaar was. Nynaeve, als ze ons nog steeds willen treffen, wil ik best de kwade kans lopen gesust te worden. Alles liever dan me door Duistervrienden te laten vermoorden of erger. Ik geloof trouwens niet dat jij je laat pakken, wat je ook tegen de Amyrlin hebt gezegd.’ ik meende het.’ Heel even leek Nynaeve haar gedachten opzij te zetten. Ze ging langzamer lopen. Een blonde Novice snelde langs met een dienblad, ik meende ieder woord, Egwene.’ Nynaeve zweeg tot de Novice een eind verder was. ‘Er zijn andere manieren om ons te verdedigen. Als die er niet waren, zou een Aes Sedai buiten de Toren iedere keer gedood worden. We moeten die manieren gewoon vinden en ze gebruiken.’
‘Ik weet al een goede manier, en jij ook.’
‘Ze zijn gevaarlijk.’ Egwene wilde al opmerken dat haar manier alleen gevaarlijk was voor de aanvaller, maar Nynaeve overstemde haar. ‘Het kan zijn dat je die manier veel te... fijn gaat vinden. Toen ik vanmorgen al mijn woede op die Witmantels botvierde... Het voelde zo fijn. Het is te gevaarlijk.’ Ze huiverde en stapte weer sneller door en Egwene moest flink doorlopen om haar bij te houden. ‘Je praat net als Sheriam. Dat heb je nooit eerder gedaan. Je hebt tegen elke deur geduwd die ze voor je afsloten. Waarom slik je die beperkingen wel als we ze moeten negeren om in leven te blijven?’
‘Wat baat het ons als dat uiteindelijk betekent dat we van de Toren worden weggestuurd? Gesust of niet, wat hebben we eraan?’ Nynaeve ging zachter praten alsof zij het tegen zichzelf had. ‘Ik kan het. Ik moet het kunnen als ik hier lang genoeg blijf om te leren en ik moet het leren als ik...’ Opeens leek ze te beseffen dat ze hardop aan het praten was. Ze wierp een harde blik op Egwene en haar stem klonk luider. ‘Laat me nadenken. Wees alsjeblieft stil en laat me nadenken.’ Egwene hield zich in, maar stikte van de vragen. Wat voor bijzondere reden had Nynaeve om in de Toren meer te willen leren? Wat wilde ze trouwens? Waarom hield Nynaeve dat voor haar verborgen? Geheimen. We hebben te veel geheim leren houden sinds we naar de Toren kwamen. De Amyrlin houdt ook van alles voor ons verborgen. Licht, wat gaat ze met Mart doen?