De Herrezen Draak

Ze wierp een blik op de deur – de donkerharige Aanvaarde zou buiten nog steeds de wacht houden, wist ze – en keerde zich naar de witgekalkte muur. Vlak boven de matras zat een gaatje, bijna onzichtbaar, tenzij je wist waar je moest zoeken, een gaatje dat heel lang geleden door Novices in de tussenmuur was geboord. Egwene zorgde ervoor dat ze fluisterde.

‘Elayne?’ Er kwam geen antwoord. ‘Elayne! Slaap je?’

‘Hoe zou ik dat kunnen?’ kwam Elaynes antwoord als een ijle fluistering door het gat. ‘Ik had wel het vermoeden dat we een paar problemen zouden krijgen, maar dit had ik niet verwacht. Egwene, wat gaan ze met ons doen?’

Egwene wist geen antwoord en wat ze vermoedde, wilde ze niet hardop uitspreken. Ze wilde er in het geheel niet aan denken, ik vond ons echt een soort helden, Elayne. Wij hebben de Hoorn van Valere weer veilig terugbezorgd. Wij hebben ontdekt dat Liandrin bij de Zwarte Ajah hoort.’ Haar stem begaf het bijna. De Aes Sedai hadden altijd ontkend dat er een Zwarte Ajah bestond, een Ajah in dienst van de Duistere, en het was bekend dat Aes Sedai heel boos werden op mensen die zelfs maar durfden opperen dat er misschien zo’n Ajah bestond. Maar wij weten dat die echt bestaat. ‘Ze hadden ons als heldinnen moeten ontvangen, Elayne.’

‘Zou en had bouwen geen bruggen,’ zei Elayne. ‘Licht, wat had ik er een hekel aan als mijn moeder dat tegen me zei, maar het is wel waar. Verin zei dat we met niemand over de Hoorn of over Liandrin mochten praten, alleen met haar of de Amyrlin Zetel. Ik denk dat alles anders loopt dan wij denken. Het is oneerlijk. We hebben zoveel meegemaakt, jij hebt zoveel moeten doorstaan. Het is gewoon oneerlijk.’

‘Verin zegt dit. Moiraine zegt dat. Ik weet waarom veel mensen zeggen dat Aes Sedai mensen als poppen bespelen. Ik kan de touwtjes aan mijn lichaam bijna voelen. Wat ze ook doen, het zal iets zijn wat zij goed voor de Toren vinden, en dat houdt niet in dat het ook goed voor ons is.’

‘Maar je wilt ook nog steeds Aes Sedai worden? Of niet dan?’ Egwene aarzelde, maar ze kende het antwoord hierop eigenlijk al. ‘Ja,’ zei ze. ‘Dat wil ik nog steeds. Alleen dan zullen we ooit veilig zijn. Maar ik wil je wel dit zeggen: ik laat me niet sussen!’ Die gedachte was nieuw, spontaan geuit, maar ze besefte dat ze er niets van terug wilde trekken. Het aanraken van de Ware Bron opgeven? Ze kon het voelen, zelfs nu, een gloed net achter haar, de glans net buiten het zicht. Ze onderdrukte haar verlangen ernaar te reiken. Het gevuld zijn met de Ene Kracht opgeven, waardoor ik me meer levend voel dan ooit tevoren? Dat laat ik niet gebeuren! ‘Niet zonder ervoor te vechten.’ Het bleef lange tijd stil aan de andere kant van de muur. ‘Hoe kun je dat verhinderen? Misschien ben jij nu net zo sterk als een van hen, maar we weten beiden te weinig om één Aes Sedai te verhinderen ons van de Ware Bron af te schermen, laat staan tientallen.’

Egwene dacht na. Ten slotte zei ze: ik kan ertussenuit knijpen. Deze keer écht weglopen.’

‘Ze zullen achter ons aankomen, Egwene. Ik weet zeker dat ze dat doen. Als je eenmaal je kunnen hebt getoond, laten ze je niet gaan voor je genoeg geleerd hebt om jezelf niet te doden. Of erdoor te sterven.’ ik ben niet meer het simpele dorpsmeisje van vroeger. Ik heb iets van de wereld gezien. Ik kan uit handen van de Aes Sedai blijven als ik dat wil.’ Ze probeerde even hard zichzelf te overtuigen als Elayne. En als ik nog niet genoeg weet? Niet genoeg van de wereld, met genoeg van de Ene Kracht? Stel dat geleiden me nog steeds kan doden? Ze weigerde eraan te denken. Ik moet nog zoveel leren, ik laat me door hen niet tegenhouden.

‘Mijn moeder zou ons misschien beschermen,’ zei Elayne. ‘Als het waar is, wat die Witmantel zei. Ik had nooit durven denken dat ik nog eens zou hopen dat zoiets waar zou zijn. Maar als dat niet zo is, stuurt mijn moeder me met hetzelfde gemak in de boeien terug naar Tar Valon. Kun jij me leren hoe je in een dorp kunt leven?’ Met knipperende ogen van opwellende tranen lag Egwene naar de witte muur te kijken. ‘Ga je dan met me mee? Als het zover komt, bedoel ik?’

Weer bleef het lang stil, toen klonk een zwak gefluister, ik wil niet gesust worden, Egwene. Ik laat het niet toe! Ik laat het niet toe!’ De kamerdeur sloeg met een harde klap tegen de muur en geschrokken schoot Egwene overeind. In de kamer ernaast hoorde ze eveneens de deur tegen de muur slaan. Faolain stapte glimlachend naar binnen, terwijl haar ogen naar het kleine luistergaatje in de muur gleden. De meeste Novicekamertjes hadden dit soort gaatjes en elke vrouw die Novice was geweest, wist dit.