Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Rozdział 7

— Dirk, Dirk, z pewnością nie mówisz tego poważnie. Nie, nie wierzę w to. Cały czas myślałem, no cóż, tak, że jesteś od nich lepszy. A teraz próbujesz mi powiedzieć coś takiego? Nie, ja śnię. To czyste szaleństwo!

Ruark odzyskał już częściowo równowagę. W długim zielonym szlafroku z pseudojedwabiu, wyszywanym w sowy, był bardziej podobny do siebie, choć w zagraconej pracowni wydawał się żałośnie nie na miejscu. Siedział na wysokim stołku, obrócony plecami do ciemnych, prostokątnych ekranów komputerowej konsoli. Obute w pantofle nogi skrzyżował w kostkach, a w pulchnych dłoniach trzymał wysoką, pokrytą szronem szklankę zielonego kimdissiańskiego wina. Butelka stała za jego plecami, obok dwóch pustych szklanek.

Dirk usiadł ze skrzyżowanymi nogami na blacie szerokiego, plastikowego stołu roboczego, wspierając się łokciem na pakiecie czujników. Zrobił sobie miejsce, przesuwając go w jedną stronę, a stos slajdów i papierów w drugą. W pomieszczeniu panował niewiarygodny bałagan.

— Nie rozumiem, co jest w tym szalonego — upierał się. Mówiąc, wędrował wzrokiem po pracowni. Nigdy tu jeszcze nie był. Miała rozmiary zbliżone do salonu w mieszkaniu Kavalarów, ale wydawała się znacznie mniejsza. Pod jedną ścianą ustawiono szereg małych komputerów, a po drugiej stronie wisiała wielka mapa Worlornu w kilkunastu różnych kolorach, w którą wetknięto mnóstwo rozmaitych szpilek i znaczników. Pośrodku stały trzy stoły robocze. Tu właśnie Gwen i Ruark zestawiali w całość fragmenty wiedzy, które udało im się zdobyć w głuszy umierającego świata festiwalowego. Dla Dirka pomieszczenie to wyglądało jednak jak wojskowa kwatera główna.

Nadal nie był do końca pewien, dlaczego tu przyszli. Po długich wyjaśnieniach Vikary’ego i pełnej jadu wymianie słów między Ruarkiem a dwoma Kavalarami, która nastąpiła potem, Kimdissianin wyszedł z hukiem, wracając z Dirkiem do swojego mieszkania. Nie wydawało się, by była to odpowiednia chwila na rozmowę z Gwen, ale gdy tylko Kimdissianin się przebrał i uspokoił nerwy porządnym łykiem wina, zażądał, by Dirk poszedł z nim na górę, do pracowni. Wziął ze sobą trzy szklanki, ale nikt poza nim nie pił. Dirk pamiętał jeszcze poprzedni raz i musiał też myśleć o jutrze. Powinien być w jak najlepszej kondycji. Poza tym jeśli kimdissiańskie wino zgadzało się ze swym kavalarskim odpowiednikiem równie kiepsko, jak Kimdissianie z Kavalarami, pić jedno po drugim byłoby czystym samobójstwem. Dlatego Ruark musiał pić sam.

— Szaleństwem — zaczął Kimdissianin, pociągnąwszy łyk zielonego trunku — jest, żebyś pojedynkował się jak Kavalar. Powiedziałem to, słyszę sam siebie, ale nie wierzę własnym uszom! Jaantony, tak, Garsey, jak najbardziej, i oczywiście ci Braithowie również. Wszystko to gwałtownicy, ksenofobiczne zwierzęta. Ale ty, ach, Dirk! Ty, człowiek z Avalonu, to poniżej twojej godności. Zastanów się, błagam, tak, błagam, pomyśl o mnie, o Gwen, o sobie samym. Jak, jak możesz mówić poważnie? Powiedz mi, muszę to wiedzieć. Z Avalonu! Dorastałeś pod bokiem Akademii Wiedzy Ludzkiej, tak, i Avalońskiego Instytutu Badań nad Nieludzkimi Inteligencjami, jego również. Na świecie Tomasa Chunga, świecie, który jest centralną bazą Zwiadu Kleronomasa. Otaczały cię cała ta historia i wiedza, tak wiele wiedzy, jak wiele jej jeszcze gdziekolwiek przetrwało, pomijając być może Starą Ziemię i Newholme. Wiele podróżowałeś, jesteś kulturalnym człowiekiem, widziałeś różne światy, wiele rozproszonych ludów. Tak! Wiesz lepiej. Musisz wiedzieć lepiej, nie? Tak!