Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Prosiłem — przyznał Dirk. — Ale… sam nie wiem. Już zostawiłem za sobą ślad ze złamanych obietnic. — Jego głos był pełen bólu. — Jaan nazwał mnie kethem.

Ruark prychnął pogardliwie.

— A gdyby nazwał cię obiadem, to wskoczyłbyś do pieca, hę?

Gwen pokiwała ze smutkiem głową.

— I co się z tym wiąże? Obowiązek? Zobowiązanie?

— Pewnie tak — przyznał z niechęcią.

— Sam sobie odpowiedziałeś, Dirk. Próbowałeś mnie przekonać, jak powinnam ci odpowiedzieć. Jeśli czujesz się tak mocno zobowiązany spełnić obowiązki krótkoterminowego ketha, mimo że takie więzy w ogóle nie istnieją na Dumnym Kavalaanie, to jak możesz ode mnie żądać, żebym odrzuciła nefryt i srebro? Betheyn znaczy więcej niż keth.

Ponownie musnęła jego twarz miękkimi dłońmi i odsunęła się.

Dirk wyciągnął nagle rękę i złapał kobietę za nadgarstek. Lewy nadgarstek. Zacisnął dłoń na zimnym metalu i gładzonym nefrycie.

— Nie — powiedział.

Gwen milczała. Czekała.

Dirk zapomniał o Ruarku. Pracownia pogrążyła się dla niego w ciemności. Istniała tylko Gwen, która patrzyła na niego wielkimi, zielonymi oczyma pełnymi… czego? Obietnic? Gróźb? Utraconych marzeń? Czekała w milczeniu, podczas gdy on szukał właściwych słów, nie wiedząc, co za chwilę powie. Czuł chłodny dotyk nefrytu i srebra i wspominał.

Czerwone łzy pełne miłości, owinięte w srebrną folię i aksamit, płonące okrutnie zimnym ogniem.

Twarz Jaana: wydatne kości policzkowe, gładko wygolona, kwadratowa żuchwa, rzedniejące czarne włosy i swobodny uśmiech. Jego głos, spokojny jak stal, zawsze opanowany: „Ale ja istnieję”.

Białe, widmowe wieże Kryne Lamiya, które zawodziły, drwiły, wyśpiewywały jaskrawą rozpacz w rytm odległych, pozbawionych znaczenia tonów bębna. A pośrodku tego wszystkiego sprzeciw, determinacja. Przez krótką chwilę wiedział wówczas, co powinien rzec.

Twarz Garse’a Janacka: odległa — oczy koloru niebieskiego dymu, sztywno trzymana głowa, zaciśnięte usta, wroga — lód w oczach, złowrogi uśmieszek ukryty pod bujną brodą, pełna gorzkiego humoru — szybkie ruchy oczu, zęby obnażone w grymasie.

Bretan Braith Lantry, tik i świecikowe oko, budząca strach oraz litość postać i zimny, przerażający pocałunek.

Czerwone wino w obsydianowych kielichach, szczypiące w oczy opary, pokój pełen woni cynamonu i dziwnego poczucia bliskości.

Słowa. Jaan rzekł: „Nowym, szczególnym rodzajem brata ze schronienia”.

Słowa. Garse zapowiedział: „On nie dochowa wiary”.

Twarz Gwen, młodszej Gwen, szczuplejszej, o z jakiegoś powodu większych oczach. Śmiejąca się Gwen. Płacząca Gwen. Gwen podczas orgazmu. Trzymała go mocno, jej piersi były zaczerwienione, a rumieniec rozprzestrzeniał się po całym ciele. Gwen szepcząca do niego: „Kocham cię, kocham cię”. Jenny! Samotny, czarny cień, popychający tyczką niską barkę wzdłuż ciągnącego się bez końca mrocznego kanału. Wspomnienia. Zacisnął drżącą dłoń na jej nadgarstku.

— A jeśli nie będę się pojedynkował, to czy opuścisz dla mnie Jaana? — zapytał. — Odejdziesz ze mną?

Odpowiedziała boleśnie powolnym kiwnięciem głowy.

— Tak. Myślałam o tym cały dzień, rozmawiałam na ten temat z Arkinem. Zaplanowaliśmy, że on przyprowadzi cię tutaj, a ja powiem Jaanowi i Garse’owi, że muszę iść pracować.

Dirk rozprostował odrętwiałe nogi. Gdy z zesztywniałych nóg odpływał sen, czuł się tak, jakby przeszywały je setki małych ostrzy. Wstał. Podjął już decyzję.

— To znaczy, że i tak miałaś zamiar to zrobić? To nie tylko z powodu pojedynku?

Kiwnęła głową.

— W takim razie zgoda. Kiedy będziemy mogli opuścić Worlorn?

— Za dwa tygodnie i trzy dni — odparł Ruark. — Wtedy przylatuje najbliższy statek.

— Będziemy musieli się ukryć — stwierdziła Gwen. — W tej sytuacji to jedyne bezpieczne rozwiązanie. Po południu nie byłam pewna, czy mam poinformować Jaana o swej decyzji, czy po prostu go zostawić. Pomyślałam sobie, że może omówię to z tobą, a potem porozmawiamy z nim razem, ale ten pojedynek załatwia sprawę. Teraz nie pozwolą ci odejść.

Ruark zlazł ze stołka.

— No to idźcie — powiedział. — Ja tu zostanę i będę miał na wszystko oko. Będziecie mogli się ze mną skontaktować i powiem wam, co się stało. Nic nie powinno mi grozić, chyba że Garsey i Jaantony przegrają swój pojedynek. Wtedy szybko ucieknę i dołączę do was, hę?

Dirk ujął dłonie Gwen.

— Kocham cię — zapewnił. — Nadal cię kocham.

Uśmiechnęła się z powagą.

— Tak. Cieszę się z tego, Dirk. Może nam się uda. Ale musimy działać szybko i zniknąć bez śladu. Od tej chwili wszyscy Kavalarzy będą dla nas trucizną.