Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Pojazd ruszył przed siebie i Głos zaczął im opowiadać o różnych rodzajach mieszkań, jakie mógł im zaoferować. W Wyzwaniu można było znaleźć pokoje umeblowane w stu różnych stylach, by pozaświatowcy czuli się tu jak w domu. Dominował jednak styl Emerelu p.i.

— Coś prostego i taniego — zdecydował Dirk. — Wystarczy nam dwuosobowe łóżko, kuchenka i wodny prysznic.

Głos skierował ich do małego mieszkanka o pastelowo niebieskich ścianach, które znajdowało się dwa piętra wyżej. Było tam dwuosobowe łóżko, wypełniające większą część pokoju, wbudowana w jedną ze ścian kuchenka oraz wielki, kolorowy ekran ścienny, zajmujący trzy czwarte drugiej ściany.

— Prawdziwy emerelski splendor — stwierdziła z sarkazmem Gwen, gdy weszli do środka. Odstawiła pakiet czujników, zdjęła ubranie i opadła z radością na łóżko. Dirk wepchnął przyniesione przez siebie torby do ściennej szafki z suwanymi drzwiami, a potem usiadł na brzegu łóżka obok nóg Gwen i spojrzał na ekran ścienny.

— Do waszej dyspozycji jest szeroka oferta taśm bibliotecznych odezwał się Głos. — Z żalem informuję, że regularne programy festiwalowe zakończyły już funkcjonowanie.

— Czy kiedykolwiek się wyłączasz? — warknął Dirk.

— Podstawowy monitoring funkcjonuje bezustannie, dla waszego bezpieczeństwa, ale jeśli sobie życzycie, moją funkcję usługową można w waszym otoczeniu tymczasowo wyłączyć. Niektórzy lokatorzy wolą to rozwiązanie.

— Ja również — stwierdził Dirk. — Wyłącz się.

— Jeśli zmienicie zdanie lub zażyczycie sobie jakiejś usługi — oświadczył Głos — wystarczy wcisnąć guzik oznaczony gwiazdą przy dowolnym pobliskim ekranie ściennym, i znowu będę na wasze rozkazy.

Głos umilkł.

Dirk zaczekał chwilkę.

— Głosie? — zapytał. Nikt mu nie odpowiedział. Kiwnął z zadowoleniem głową i ponownie zajął się oględzinami ekranu. Gwen zdążyła już zasnąć. Leżała na boku, obejmując głowę rękami.

Dirk rozpaczliwie pragnął porozmawiać z Ruarkiem, by dowiedzieć się, co wydarzyło się podczas pojedynku, kto zginął, a kto ocalił życie. Nie sądził jednak, by było to w tej chwili bezpieczne.

— Jeden z Kavalarów — albo więcej niż jeden — mógł dotrzymywać Kimdissianinowi towarzystwa w jego mieszkaniu albo w pracowni. Gdyby się z nim połączył, zdradziłby, gdzie się znajdują.

Będzie musiał zaczekać. Przed odlotem Kimdissianin podał im numer do opuszczonego mieszkania, położonego dwa piętra nad jego lokum, i powiedział Dirkowi, żeby spróbował się z nim skomunikować zaraz po zmierzchu. Obiecał, że jeśli będzie to bezpieczne, pójdzie tam i odpowie na sygnał. Gdyby było to zbyt ryzykowne, odpowiedzi nie będzie. Tak czy inaczej, Ruark nie wiedział, dokąd udało się dwoje zbiegów, więc Kavalarzy nie mogli wydobyć z niego tej informacji nawet siłą.

Dirk czuł się bardzo zmęczony. Choć przespał się chwilę w autolocie, bardzo ciążyło mu wyczerpanie, zabarwione też mrocznym poczuciem winy. Choć Gwen wreszcie znów była obok niego, nie budziło to w nim radości. Być może nadejdzie ona później, gdy znikną inne troski i poznają się oboje na nowo, tak jak znali się na Avalonie, siedem długich lat temu. To jednak będzie mogło się stać dopiero wtedy, gdy opuszczą bezpiecznie Worlorn, znajdą się daleko od Jaana Vikary’ego, Garse’a Janacka i wszystkich innych Kavalarów, daleko od martwych miast i umierających lasów. Wrócą razem do Welonu Kusicielki, myślał Dirk, siedząc na łóżku i wpatrując się tępo w pusty ekran, opuszczą Krawędź, polecą na Tarę, na Braque albo jakiś inny normalny świat, być może z powrotem na Avalon. Może powędrują jeszcze dalej, na Gullivera, Vagabonda bądź Starego Posejdona. Było sto światów, których nigdy nie widział, tysiąc światów, więcej — światów ludzi, nieludzi i obcych, odległych, romantycznych miejsc, gdzie nikt nigdy nie słyszał o Dumnym Kavalaanie ani o Worlornie. Zobaczą te światy we dwoje.

Był zbyt zmęczony, by zasnąć, niespokojny i pełen obaw. Dlatego zaczął się bawić ekranem, machinalnie badając jego możliwości. Włączył go i nacisnął guzik oznaczony symbolem zapytania, tak jak zrobił to poprzedniego dnia w mieszkaniu Ruarka w Larteynie. Przed jego oczyma pojawiła się ta sama lista usług, lecz tym razem znaki były trzy razy większe. Przyglądał się im uważnie, by dowiedzieć się jak najwięcej. Być może znajdzie jakąś informację, która okaże się użyteczna, dowie się o czymś, co mogłoby im pomóc.

Na liście znajdował się numer wiadomości planetarnych. Wcisnął go, w nadziei, że znajdzie notatkę o porannym pojedynku w Larteynie albo może nekrolog. Obraz przybrał jednak szarą barwę. Białe litery: „Usługa wycofana” migały na nim, dopóki Dirk nie wyczyścił ekranu.