Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Miał w oczach drapieżne chochliki, a Laurence musiał przywołać z pamięci szczegóły rozmowy, odpowiadając na liczne pytania.

— Ale co do tego nie mam wątpliwości: oświadczył stanowczo, że nie otworzą innych portów — zaprotestował Laurence, kiedy Hammond zaczął wyciągać mapy Chin i pytać Laurence’a, które porty byłyby najlepsze dla handlu morskiego.

— Tak, tak — powiedział Hammond i machnął ręką. — Ale skoro przystał nawet na możliwość stałej placówki, to na co jeszcze moglibyśmy liczyć? Na pewno pan wie, że książę jest przeciwny wszelkim kontaktom z Zachodem.

— Wiem — odparł Laurence. Zaskoczyło go, że Hammond zdaje sobie z tego sprawę, bo dotąd nieustannie zabiegał o dobre stosunki z Chińczykami.

— Mamy niewielkie szanse na pozyskanie księcia Yongxinga, choć mam nadzieję, że robimy postępy — powiedział Hammond. — Ale uradowało mnie to, że już teraz tak bardzo zabiega o twoją współpracę. Najwyraźniej pragnie przybyć do Chin przy fait accompli, bo pewnie wyobraża sobie, że cesarz mógłby przystać na warunki, które jemu by się nie spodobały. Książę nie jest następcą tronu — dodał Hammond, widząc niepewną minę Laurence’a. — Cesarz ma trzech synów, a najstarszy, książę Mianning, jest już dorosły i przejmie tron. Oczywiście książę Yongxing ma ogromne wpływy, bo inaczej nie wysłano by go do Anglii, lecz jego dzisiejsza inicjatywa oznacza, że okoliczności są bardziej sprzyjające, niż nam się wydawało. Gdyby tylko…

Po tych słowach Hammond nagle spochmurniał i znowu usiadł, zapominając o mapach.

— Gdyby tylko Francuzi nie nawiązali kontaktu z bardziej liberalnymi umysłami na dworze — dokończył cicho. — Ale niestety, to by wiele wyjaśniało, szczególnie podarunek w postaci jaja. Można by rwać sobie włosy z głowy. Udało im się wcisnąć, a my gratulowaliśmy sobie cennej dumy od czasu przepędzenia lorda Macartneya i nie podejmowaliśmy żadnych konkretnych wysiłków, żeby poprawić nasze stosunki z nimi.

Kiedy Laurence opuścił kajutę Hammonda, w dalszym ciągu był nieszczęśliwy i poczuwał się do winy. Dobrze wiedział, że odmówił, kierując się zwykłym odruchem, a nie tak racjonalnymi czy szlachetnymi pobudkami. Oczywiście nigdy by się nie zgodził, żeby okłamać Temeraire’a, jak zaproponował Yongxing, albo go opuścić w jakiejś nieprzyjemnej sytuacji, lecz Hammond mógł wysunąć inne żądania, nie tak łatwe do odrzucenia. Gdyby rozkazano im się rozstać, żeby zapewnić naprawdę korzystny traktat, miałby obowiązek nakłonić Temeraire’a do posłuszeństwa, bez względu na to, jak bardzo by tego nie chciał. Do tej pory liczył na to, że Chińczycy zaoferują warunki nie do przyjęcia, lecz teraz nie był już tego taki pewny, a widmo rozstania przybliżało się z każdą milą.