Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

Lord Rust odczuwał coś zbliżonego do przyjemności, kiedy go oglądał. Leżały na nim małe drewniane skrzynki, oznaczające miasta i miasteczka, oraz wycięte z drewna palmy wskazujące położenie znanych oazów. I choć był odrobinę niepewny co do słowa „oazowie”, przyjrzał mu się i zobaczył, że jest dobre. Zwłaszcza że miała to być mapa Klatchu, a wszyscy wiedzieli, że Klatch to i tak prawie sam piasek. Rustowi sprawiało to satysfakcję natury egzystencjalnej, choć ten konkretny piasek przywieziono ze stosu za hurtową garncarnią trolla Kreduły, dało się więc w nim czasem znaleźć niedopałek papierosa czy ślady kociej obecności, które prawdopodobnie nie były obecne na prawdziwej pustyni, a już z pewnością nie z zachowaniem skali.

— Tutaj będzie dobre miejsce do lądowania — stwierdził, wskazując trzcinką.

Adiutant starał się być pomocny.

— Półwysep El Kinte, sir — powiedział. — To najbliższy nam punkt.

— Właśnie! Raz-dwa przepłyniemy cieśninę.

— Rzeczywiście, sir — przyznał porucznik Hornett. — Ale… Nie sądzi pan, że nieprzyjaciel może nas tam oczekiwać? Skoro to tak oczywiste miejsce lądowania…

— Wcale nie oczywiste dla wyszkolonego wojskowego stratega. Nie będą się nas spodziewać właśnie dlatego, że to takie oczywiste miejsce, rozumie pan?

— Znaczy… pomyślą, że tylko kompletny idiota by tam lądował?

— Otóż to. A wiedzą, że nie jesteśmy kompletnymi idiotami, zatem to ostatnie miejsce, gdzie będą się nas spodziewać. Uznają raczej, że popłyniemy gdzieś… — Trzcinką stuknęła w piasek. — Tutaj.

Hornett przyjrzał się uważnie. Na ulicy za oknem ktoś zaczął bić w bęben.

— Ach, chodzi panu o Eritor — rzekł. — Gdzie, o ile pamiętam, znajduje się dogodny teren do lądowania i skąd dwa dni forsownego marszu przy dobrej osłonie doprowadzą nas do samego serca imperium, sir.

— Właśnie!

— Gdy tymczasem lądowanie na El Kinte oznacza trzy dni przez piaskowe wydmy, obok ufortyfikowanego miasta Gebra…

— Dokładnie. Rozległe, otwarte przestrzenie! I tam właśnie możemy praktykować sztukę wojenną. — Lord Rust podniósł głos, by przekrzyczeć bębnienie. — W taki sposób należy to rozstrzygnąć. Jedną decydującą bitwą. My po jednej stronie, Klatchianie po drugiej. TAK SIĘ TOCZY… — Rzucił trzcinkę. — Kto, u demona, tak wściekle hałasuje?

Adiutant podszedł do okna.

— Jeszcze ktoś prowadzi werbunek, sir — poinformował.

— Przecież wszyscy jesteśmy tutaj!

Adiutant zawahał się, jak to często się zdarza przynoszącemu złe wieści osobie o wybuchowym charakterze.

— To Vimes, sir.

— Werbuje do straży?

— Eee… nie, panie. Do regimentu. No… na transparencie jest napisane „Pierwszy Pieszy sir Samuela Vimesa”, panie…

— Co za arogancja! Idź i… albo nie. Sam pójdę!

Na ulicy zebrał się tłum. W samym środku wyrastała potężna sylwetka funkcjonariusza Dorfla, a najważniejsza cecha golema polegała na tym, że kiedy walił w bęben, nikt nie próbował go prosić, żeby przestał. Może z wyjątkiem lorda Rusta, który podszedł i wyrwał mu z rąk pałeczki.

— Tak, to prawdziwe życie dla prawdziwych osobników z dowolnie wybranego gatunku w Pierwszym Pieszym! — wołał sierżant Detrytus, nieświadom wydarzeń rozgrywających się za jego plecami. — Uczycie się fachu! Uczycie się własnego godnością! I jeszcze dostaniecie aligancki mundur i tyle butów, ile zjecie… Tutaj jest mój proporzec!

— Co to ma znaczyć? — zapytał lord Rust, zrzucając prowizoryczny transparent na ziemię. — Vimes nie może tego robić!

Jakaś postać oderwała się od muru, skąd obserwowała spektakl.

— A wie pan, wydaje mi się, że chyba mogę — powiedział Vimes. Wręczył Rustowi jakąś kartkę. — Wszystko tu jest, lordzie. Z odniesieniami do najwyższych autorytetów, na wypadek gdyby jeszcze miał pan wątpliwości.

— Odniesienia do czego?

— Do roli rycerza, lordzie. Wręcz do obowiązków rycerza, co jest dość zabawne. Sporo z tego to jakieś bezsensowne bzdury, jazda po okolicy na wielkim koniu z firankami dookoła i tak dalej. Ale jeden z nich polega na tym, by w potrzebie rycerz wystawił i utrzymywał… uśmieje się pan, kiedy powiem… poczet zbrojnych! Nikt nie byłby bardziej zdziwiony ode mnie, muszę przyznać. Wydaje się jednak, że nie mam innego wyjścia, muszę wziąć się do roboty i zebrać paru chłopaków. Naturalnie, większa część straży się zaciągnęła, wie pan, jak to jest: są zdyscyplinowani, nie mogą się doczekać, żeby zrobić, co do nich należy, więc zaoszczędzili mi wysiłku. Z wyjątkiem Nobby’ego Nobbsa; mówi, że jeśli odłoży to do czwartku, będzie miał dość białych piórek na materac.

Mina Rusta mogłaby zakonserwować mięso na rok.

— To nonsens — oświadczył. — Poza tym nie jesteś rycerzem, Vimes. Tylko król może pasować…