Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Zwracam się do zawodowców, do tych, którzy zakosztowali ognia i okropności Ostatniej Wojny. Czy tylko dlatego, że przeżyliście, należy zacząć inną wojnę? Czyżby była to ostatnia wojna tylko w tym znaczeniu, w jakim mówi się „ostatnie” wiadomości? Oczywiście może znowu będziecie mieli szczęście i wasza mocna, unurzana we krwi ręka uniesie kielich, by spełnić toast za zwycięstwo w kolejnej Ostatniej Wojnie. Ale może się zdarzyć, że… Pomyślcie.

Zwracam się do wszystkich separatystów, nacjonalistów, fundamentalistów, do wszystkich nieprzejednanych „jastrzębi” i „tygrysów”, jeśli oczywiście mnie słuchają. Czy naprawdę, moi naiwni bracia z planety, naprawdę uważacie, że broń daje cokolwiek więcej niż śmierć? Przecież tak lubicie powoływać się na historyczne korzenie i historyczne tradycje! Zajrzyjcie więc do historii, zajrzyjcie. Nie trzeba na to dużo czasu. Najważniejsze zdążycie przeczytać w okopie między jednym a drugim artyleryjskim ostrzałem. Być może odechce się wam wydawać kolejne rozkazy bezsensownych zabójstw?

Zwracam się do was, kobiety: matki, żony, siostry, weteran-ki Ostatniej Wojny! Strzelanie ze snajperki i walka wręcz, krojenie ciał w polowym szpitalu i zakopywanie przyjaciół w zbiorowych mogiłach, listy na front i oczekiwanie fatalnych zawiadomień… Czyżbyście po to się rodziły i po to zamierzacie rodzić dzieci? A może już nie zamierzacie?

Naprawdę stoimy na skraju przepaści. Opamiętajcie się, przyjaciele moi i bracia! Zróbmy krok do tyłu i otrzyjmy pot z czoła niczym obudzeni z koszmarnego snu. Przecież po takim śnie mamy uczucie, że świat jeszcze nie jest taki beznadziejny.

Zróbmy ten krok i uśmiechnijmy się do siebie.

To chyba wszystko, co chciałem wam dzisiaj powiedzieć.

Mniej więcej od minuty w Wiktorze rosło na jakimś super-czułym poziomie niewytłumaczalne, ale mocne przekonanie: nikt go nie słucha, ludzie przestali go słuchać. Na jego słowa zwracało uwagę kilka osób w studiu — ochroniarze, operatorzy, dźwiękowcy, reżyserzy, gospodarz programu — ale na tym polegała ich praca, i nie do nich w końcu zwracał się Wiktor. A gdzieś tam wszyscy dalecy i bliscy, miliony widzów przed ekranami, przestali go słuchać, zanikło sprzężenie zwrotne; jeszcze chwilę temu wyczuwalne i dające z niczym nieporównywalne natchnienie.

Czyżby przerwali transmisję? Czy ludzie odeszli od telewizorów i rzucili się do okien? Czy…

— Dziękujemy panu, panie Baniew — powiedział prowadzący, odwrócił się do kamery i dodał: — Żegnamy się z państwem aż do spotkania w przyszły piątek!

W eter poszła winieta programu, wszyscy podnieśli się, rozluźnili i zaczęli rozmawiać. Do Wiktora podszedł reżyser, objął go po przyjacielsku, uścisnął dłoń i powiedział:

— Bardzo dobrze wyszło. Dobra robota, Baniew.

Jakaś dziewczyna ze słuchawkami na uszach patrzyła na Wiktora z zachwytem, z lewej i prawej dwaj ochroniarze w safari w napięciu z kimś rozmawiali, przyciskając do policzków płaskie słuchawki i bezdźwięcznie poruszając wargami. Dopiero teraz zrozumiał, że to jego osobista ochrona.

— Gdzie jest Selena? — zapytał.

Zadał pytanie ni to tym chłopcom, ni to prowadzącemu, ni to reżyserowi. Nie interesowało go, kto na nie odpowie, ale nikt nie zdążył tego zrobić.

Drzwi do studia otworzyły się i wpadła przez nie Selena we własnej osobie. Przebrana w mundur, całkowicie wyekwipowana do walki, podniecona, pięknie roztrzepana (tak, właśnie tak — pięknie roztrzepana!), trzymała lufą do dołu lekki desantowy automat z drugim magazynkiem przymocowanym, starym wojennym zwyczajem, taśmą izolacyjną do pierwszego.

— Wszyscy proszę pozostać na miejscu! — poleciła. — Wiktor, za mną!

Za drzwiami czekał Farim, również uzbrojony. Chłopaków, którzy wyszli za Wiktorem, skierował na dół, żeby wzmocnili ochronę wejścia, do Baniewa rzucił krótko „Chodźmy”, nie dopuszczającym sprzeciwu tonem, i szybko pomaszerował korytarzem. Selena zamykała pochód. Wiktor obejrzał się i zapytał: