Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Jeżeli nauczy się zlecać zadania podkomendnym, stanie się nadzwyczajnym oficerem, jeśli nie, pozostanie tylko bardzo dobrym. Nawet teraz Honor była z niego całkowicie zadowolona jako ze swego zastępcy (był najstarszy stopniem po niej). Słusznie też przewidziała jego reakcję na krytykę — w pełni zdawał sobie sprawę z własnych błędów i nie żywił cienia urazy do Yanakova czy do niej za zablokowanie mu łączności i tym samym pozbawienie możliwości dowodzenia. Co więcej, wykorzystał otrzymaną lekcję już w następnych ćwiczeniach i z każdym dniem zdawał się odzyskiwać pewność siebie.

Zupełnie inny problem stwarzał Judah Yanakov — Honor musiała cały czas uważać, by nie puszyć się z racji tego, że ma go pod swoimi rozkazami, i nie dać odczuć, że jest jej faworytem. Yanakov był dokładnym przeciwieństwem Trailmana tak fizycznie, jak psychicznie, zupełnie jakby skonstruowano go z takim właśnie zamiarem. Był najmłodszym z jej dowódców — niski, chudy, z szopą blond włosów i szarymi oczyma, poruszał się, przywodząc na myśl sprężynę, z energią, której brak było pozostałym, a zwłaszcza Trailmanowi. Był także agresywny, ale tę cechę równoważyła zimna kalkulacja zawodowego gracza. No i był siostrzeńcem świętej pamięci Bernarda Yanakova, czyli kuzynem Protektora. I nie miał żadnych uprzedzeń do kogokolwiek odmiennej płci.

Ponieważ Honor nigdy nie lubiła faworyzować czy być faworyzowaną, celowo dokładała wysiłków, by uniknąć takiego traktowania Yanakova. Jednakże niezbitą prawdą było, iż o wiele bardziej ufała jego instynktowi niż instynktowi Trailmana czy Brentwortha. Jak zademonstrowały ćwiczenia, mógł wykazać aż za dużo pomysłowości, ale stopniowo ustatkowywał się, nie tracąc przy tym wyczucia i inicjatywy. Jedynym poważnym problemem, jaki z nim miała, było to, że on miał problemy z zaakceptowaniem Alfredo Yu.

Honor westchnęła ciężko i potarła ponownie nos, spoglądając niewidzącym wzrokiem na ciemny ekran komputera. Wszyscy podlegający jej graysońscy oficerowie mieli swoje powody, by krzywo patrzeć na kogoś, kto praktycznie zniszczył całą ich flotę systemową tuż przed podpisaniem traktatu z Królestwem Manticore. Brentworth i Trailman albo doszli ze swoimi zastrzeżeniami do ładu, albo starannie je ukrywali, w co wątpiła. Yanakov nie doszedł, choć starał się, by nie dawały o sobie znać na płaszczyźnie zawodowej. On i Honor znajdowali się w nader podobnej sytuacji — ona obwiniała Yu za śmierć Courvosiera, on za śmierć wuja, w czym nie było nic dziwnego, jako że obaj zginęli w zorganizowanej przez niego zasadzce. Honor zresztą w miarę upływu czasu coraz bardziej żałowała, że wraz z poprzednikiem admirała Matthewsa nie mieli dość czasu i okazji, by poznać się bliżej i przezwyciężyć różnice kulturowe, gdyż wszystko, czego się o nim dowiadywała, potwierdzało, iż był naprawdę wyjątkowym człowiekiem.