Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Musiała też pilnować się w stosunkach z graysońskimi oficerami. Trailman na przykład żywił nadal jakieś obiekcje religijnej natury co do pomysłu, by kobiety służyły w wojsku. W jego przypadku równoważyła to jej reputacja zdobyta w czasie ratowania Graysona przed fanatykami z Masady. Czuła się winna, wykorzystując ją cynicznie i z wyrachowaniem, ale było to najskuteczniejsze narzędzie w tym przypadku, a potrzebowała każdego, jakie zdoła znaleźć i użyć. Trailman miał problemy z traktowaniem kobiet-oficerów jak „prawdziwych” oficerów, ale nie dotyczyło to jej — ją traktował z prawdziwym szacunkiem. Podejrzewała, że nie żywiłby takiego szacunku dla żadnego mężczyzny, który jednym skokiem awansowałby z kapitana na pełnego admirała.

Oczywiście szacunek i autorytet to niezupełnie to samo. Wszyscy (pomijając tego nawiedzonego eks-klechę) mężczyźni wychowani na Graysonie szanowali kobiety, ale nie znaczyło to bynajmniej, że akceptowali fakt, iż kobieta wie, co robi, zajmując się czymś, co dotąd było wyłącznie męskim zajęciem. Podejrzewała, że w ten sposób właśnie podchodził do niej Trailman, dopóki Yanakov nie zrobił go na szaro w symulowanych ćwiczeniach. Trailman był wściekły z powodu „nonszalanckiego traktowania ram ćwiczeń” tak przez niego, jak i przez Yu — zwykłego kapitana, który uratował mu skórę, ale przyznał się uczciwie do własnych błędów, a to, że zmyła mu na pobitewnej odprawie głowę, przekonało go, że popełnił także błąd w jej ocenie.

Honor poprowadziła zresztą tę odprawę nader przemyślnie — pochwaliła Yanakova i Yu, choć temu pierwszemu powiedziała kilka słów, co stało się ze zbyt sprytnymi pomysłami admirała, ale analizę błędów Trailmana wykonała na tyle obiektywnie, na ile mogła. Naturalnie skrytykowała jego decyzje, ale ani go nie upokorzyła, ani nie ośmieszyła, mimo iż w odprawie brało udział najwęższe z możliwych grono. Jej obowiązkiem było wytknąć mu błędy i przeanalizować je tak samo jak sukcesy Yu i Yanakova, ale nigdy nie lubiła przełożonych, którzy do bólu rozwodzili się nad błędami podkomendnych. Jej doświadczenia ze współpracy z Sarnowem umocniły ją w tym podejściu.

Celem było wyciągnięcie odpowiednich wniosków i uczenie się na błędach, nie zaś szukanie chłopców do bicia. Jeżeli oficer okazywał się naprawdę niekompetentny, jej obowiązkiem było usunąć go, natomiast nim do tego doszło, musiała upewnić się, że ma ku temu naprawdę dobre powody.

Mimo to Trailman był najsłabszym ogniwem w łańcuchu dowodzenia. Miał reputację odważnego wojownika, ale brak mu było finezji i na razie nie potrafiła określić, czy jest to część jego osobowości, czy efekt braku wiary we własne możliwości. Oficer, który nie miał zaufania do własnych umiejętności, często szarżował na siłę, dążąc do zwarcia, bo wówczas odwaga i siła liczyły się bardziej od finezji taktycznej wymagającej myślenia i zdolności przewidywania. Martwiła ją także skłonność Trailmana do reagowania tak, jak napisano w regulaminie walki, ale to akurat nie stanowiło żadnej podstawy do pozbawienia go dowództwa, tym bardziej że był doskonałym administratorem i cieszył się szacunkiem tak swego sztabu, jak i dowódców okrętów. Zwiększało to jego skuteczność i zwiększyłoby też niechęć do niej czy nawet sprzeciw, gdyby go odwołała. A poza tym lubiła go — był szczery i uczciwy i nawet jeśli nie należało liczyć na jego błyskotliwość, to miał determinację i zajadłość godne buldoga.

Walter Brentworth udowodnił, że jest tak godny zaufania i samodzielny, jak sądziła. To, że raz dał się podejść i zobaczył dokładnie to, co chciał przeciwnik, było gorzką lekcją, ale wyciągnął z niej stosowną naukę i nie powtórzył tego błędu. W przeciwieństwie do Trailmana nie miał żadnych problemów dotyczących kobiet-oficerów w ogóle, a nie tylko Honor jako wyjątku, a poza tym działał, wykazując precyzyjną dbałość o detale. To też stanowiło jedyną jego słabość, jeśli można było to tak określić. Honor podejrzewała, że był to właśnie powód, dla którego dał się zwieść Yanakovowi — tak go zaabsorbowały mniej ważne szczegóły, które powinien powierzyć oficerowi operacyjnemu czy kapitanowi flagowemu, że nie zastanowiło go, dlaczego Yanakov próbuje tak nieudolnego manewru na samym początku starcia.