Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— To ty tak mówisz!

Ponieważ diakon nie odpowiedział, Burdette wyszczerzył zęby we wściekłym grymasie i oznajmił:

— Doskonale. W takim razie, diakonie, przekażesz Synodowi wiadomość ode mnie. Powiedz, że mogą pozbawić prawdziwego sługę bożego ambony i upokorzyć go publicznie za pozostanie wiernym swej wierze, ale nie mogą zmusić mnie, abym grzeszył wraz z nimi. W moich oczach brat Marchant pozostaje na wszystkich stanowiskach, z których go krzywdząco usunięto. Nie wyznaczę żadnego zastępcy.

W oczach Allmana błysnęła złość, ale ugryzł się w język — był wysłannikiem Kościoła, nie osobą prywatną, a to, co myślał o rozmówcy, nie było opinią Synodu. Przynajmniej nie wygłaszaną opinią. Przemówił dopiero, gdy miał pewność, że panuje nad swym głosem.

— Niezależnie od różnicy poglądów między tobą a Synodem, panie, masz określone obowiązki. I jeśli nawet Synod jest w błędzie, nie masz prawa jako władający tą domeną za boskim przyzwoleniem pozbawić jej mieszkańców słowa bożego i nabożeństw cotygodniowych, o innych posługach, których może dokonać jedynie kapłan, nie wspominając!

— Pozbawił ich tego Synod, usuwając człowieka wybranego przeze mnie… i przez Boga. Ja także, podobnie jak Synod, mam obowiązek działać tak, jak wierzę, że nakazuje mi Bóg. Jestem patronem i służę Bogu, podobnie jak robi to Synod. Sprzeciw woli bożej to grzech u każdego, ale u kogoś noszącego klucz jest to cięższy grzech niż u pozostałych, a ja nie wezmę tego na swoje sumienie. Jeśli Kościół chce, by stanowiska te były obsadzone, Synod po prostu powinien zwrócić je temu, kogo wybrał na nie Bóg. Jak długo tego nie zrobi, tak długo pozostaną nie obsadzone, bo ja nigdy nie mianuję kogoś, kogo Bóg nie chce na nich oglądać! Lepiej żeby moi ludzie nie mieli kapłana, niż żeby mieli fałszywego!

— Jeśli odmówisz wypełnienia tego obowiązku, panie, Kościół wykona go za ciebie i wyznaczy, kogo uzna za stosowne do objęcia katedry Burdette!

Oświadczenie to poderwało gospodarza, wyprowadzając go ostatecznie z równowagi.

— Więc zróbcie to! — ryknął i oparł się pięściami o blat. — powiedz im, żeby to zrobili! I powiedz im, że nie zmuszą mnie do udziału w mszach ani do przyjęcia na kapelana kogoś, kogo nie wybrałem. Zobaczymy, jak zareagują ci, którzy naprawdę pozostali wierni Bogu na tej planecie, kiedy dowiedzą się, że patron ignoruje pajaca narzuconego przez Synod na święte stanowisko! — ostatnie zdanie wysyczał z lodowatą zaciętością.

— Uważaj, patronie Burdette! — Allman mówił tak samo spokojnie jak dotąd, ale jego głos także stał się lodowaty. — Bóg nie odrzuca nikogo, kto szuka drogi do Niego z otwartym sercem, ale jedyna droga do piekła, z której nie ma odwrotu, jest dla tych, którzy wybrali odwrócenie się od Boga. A ty, jak słyszę, stoisz już na niej mocno!

— Wynoś się! — oznajmił nagle spokojnym głosem Burdette. — I powiedz swoim panom, że nie będę jak oni usługiwał tej obcej kurwie ani też nie będę wykoślawiał boskiego porządku rzeczy. Niech profanują własne dusze i skazują się na wieczyste potępienie, ale mnie ze sobą tam nie pociągną!

— Jak sobie życzysz, panie. — Allman skłonił się z oziębłą uprzejmością. — Będę się za ciebie modlił.

I wyszedł, nie czekając, aż wściekły Burdette odzyska głos.