Ucieczka z Festung Breslau

Oddział Volkssturmu na placu przed zamkiem został chyba sformowany znowu dla potrzeb propagandy. Opasły sierżant w nienagannym, zimowym płaszczu instruował jakąś kobietę, jak się strzela z pancerfausta. Prawdopodobnie już po cichu i zasłaniając usta przed kamerami, mówił również, że tego się nie trzyma jak parasolki, a przynajmniej nie bulwiastym pociskiem skierowanym w stronę własnego oddziału. Kobieta w cienkim letnim płaszczu i gustownym kapeluszu musiała coś zrozumieć, bo przerzuciła broń do położenia „na wprost”, mierząc idealnie w ekipę filmową.

-Nie wystrzeli? - spytał Holmes z pewną obawą, obserwując wyczyny hożej obrończyni ojczyzny.

-Coś ty - uspokoił go Schielke. - To egzemplarz ćwiczebny.

Usiedli na małej ławce nad fosą. Miasto ciągle wyglądało normalnie, jeśli nie liczyć teatralnych występów kobiet z metalowymi rurami, albo drużyn chłopców w za dużych hełmach pętających się po przedmieściach rowerami zamienionymi na prowizoryczne czołgi. Ani kobiety, ani chłopcy nie byli jednak groźni. Kiedy znikały aparaty fotograficzne, znikali i oni. Rosjanie obłożyli ogniem ulicę Klosterstrasse, ale to również nie wyglądało na wielkie zagrożenie. Działa dalekiego zasięgu, byle jaki ogień, nieplanowany, niekierowany, ot, poniosło jakiegoś watażkę. Miasto odczuło potem pewną ulgę. Najgorszy bowiem potwór to ten, który kryje się w ciemnościach piwnicy, ukryty za gęstą zasłoną. A jak już go widać? Cóż, można jedynie powiedzieć: „O, potwór!” i przestać się bać. No przecież go już widać. W umysłach niektórych pojawiła się dziwna myśl. „Eeee... jeśli to tak ma wyglądać, to właściwie nic strasznego się nie dzieje. Damy radę”. Gorzej wszystko wyglądało w środku twierdzy. Rozstrzeliwano każdego, kto się naraził, bez względu na rangę, nawet burmistrza. System opresji i terroru sprawiał, że ludzie zaczynali nawet zazdrościć żołnierzom, którzy byli traktowani lepiej. Specjalne oddziały wyrzucały meble z domów na linii przewidywanych walk. Wypalali narożne kamienice przy skrzyżowaniach, żeby atakujący Rosjanie nie mogli wykurzyć obrońców ogniem. W samym centrum jednak niewiele się jeszcze działo. Poza może faktem, że gauleiter Hanke przeniósł się do bunkra dowodzenia ukrytego pod Liebichs Hóche, a jego pierwszym posunięciem był rozkaz rozstrzelania kierownika obwodowej grupy NSDAP, Paula Gueckela. Nikt się nie zastanawiał za co. Kulkę można było oberwać za wszystko.

-I co zamierzasz? - spytał Holmes.

-Mój plan jest taki. Stworzę specjalną grupę operacyjną, która w elastyczny sposób będzie reagować na moje kolejne odkrycia materiałów sowieckich wywiadowców.

-Bardzo słusznie. Jak rozumiem, mam ci je dostarczać?

-Mhm. Grupa będzie złożona z ludzi różnych służb. Abwehra, kripo, jednostki techniczne i takie tam. Pozwoli to nam przez cały czas utrzymać naszych ludzi razem.

-Tietz na to pójdzie?

-Zależy, jakiej wagi materiały mi dostarczysz.

-Zrobi się dobre.

-No i spadamy z głównych kierunków natarcia, trzymając się na uboczu.

-Czyli przez Bischofswalde, Zimpel i Carlowitz. Wiem, że tam Ruscy nie uderzą z całą silą. Plan jest całkiem dobry.

-Powinniśmy przetrwać jakieś dwa miesiące, karmiąc ich papierami. A potem cholera wie, co się stanie.

-Potem nastąpi taki burdel, że nikt w niczym się nie zorientuje.

-Może... Ale nie lekceważyłbym niemieckiej organizacji, jeśli trzeba kogoś rozstrzelać, da się to załatwić nawet w piekle.

Holmes wzruszył ramionami.

-Nie, po prostu trzeba reagować elastycznie na zmienne warunki. Jak będzie trzeba, włączymy się do jakiejś grupy bojowej, najlepiej na głębokim zapleczu. Zobaczymy.

-A sam moment wkroczenia Armii Czerwonej?

-To najgorsza chwila. Ale mam dobre wejścia wśród polskich robotników przymusowych. Pewnego dnia po prostu zamienimy się z członków elitarnej jednostki w prostych robociarzy. Nawet Ruscy swoich sojuszników w niewoli raczej nie zabiją. A potem, jak przyjdą Polacy, zgłoszę się, gdzie trzeba i to już powinno być dość proste.

Schielke miał jednak wątpliwości.

-I tak po prostu ci uwierzą?

-Najlepszemu agentowi? Kawalerowi Virtuti Militari?

-Ja nie o tym. Co twoi zrobią na nasz widok?

-No nie... Ja oczywiście w pierwszych słowach wyznam, że mam grube ryby z Abwehry! Żartujesz sobie? U nas załatwia się sprawy inaczej. Zrozum wreszcie, że żaden Polak nigdy nie będzie nazistą ani komunistą, choć idealnie potrafi takiego udawać. To kwestia innej psychiki. To kwestia mimikry, ale u nas nie ma rzeczy niemożliwych.

-Nie rozumiem.

-Boże. Jak Niemcowi powiesz „zakazane”, to znaczy „zakazane”. Jak Ruskiemu to powiesz - to samo. Spróbuj powiedzieć to Polakowi. „Zakazane” to są dla niego od razu trzy możliwości: częściowo zakazane i trzeba ściemniać, zakazane, ale nie do końca, tak jakby zakazane i niezakazane jednocześnie. I najprostsza możliwość. Zakazane? Aha, to znaczy nikt nic nie wie i rób, co chcesz.

-Jezu Chryste, nigdy nie zrozumiem tego narodu. Jak wyście przetrwali tyle wieków?

-Właśnie dzięki temu.