Ucieczka z Festung Breslau

-Kolja Kirchoff? Sam dyrektor departamentu?

-Znasz go?

-W kripo wszyscy o nim słyszeli. Złowroga postać, z którą lepiej nie igrać. To człowiek Martina Bormana.

Skinął głową.

-Właśnie. Dlatego Holmesowi tak bardzo się to podoba.

-Ale co ma Martin Borman do sprawy jakichś morderstw i dzieł sztuki w Breslau? Dlaczego akurat to go interesuje i to tak bardzo, że oficerowie różnych służb tracą nagle stanowiska?

-Właśnie.

-Co „właśnie”? Jak nie będziesz miał wyników, to poleci także twoja głowa.

-Ależ kochanie, ja będę miał wyniki. I to jakie. Przecież moim kolegą jest najlepszy detektyw w historii literatury, sam Sherlock Holmes.

Parsknęła śmiechem.

-Dzieciaki w piaskownicy.

-Wracając do meritum. Też interesują mnie motywy Bormana. Usiłowałem rozgryźć, co różni go od innych watażków z otoczenia fiihrera. Co słysząc, Holmes aż podskoczył. Powiedział, że to bardzo inspirujące pytanie. Tylko źle zadane.

-A jak trzeba je zadać?

-Należy zapytać: „Co będzie różnić Martina Bormana od innych watażków po zakończeniu wojny?” - Podkreślił słowo „po”.

-Przecież wszystkich ich wyłapią alianci. Chyba, że któryś będzie mniej tchórzliwy i sam się zabije. Niby co go może wyróżniać?

-Niedługo się dowiemy. Ale pozostaje otwarte pytanie, dlaczego właśnie Breslau?

Rita powoli sączyła kawę. Tym razem nie opuszczała oczu. Patrzyła prosto przed siebie.

-Kolja Kirchoff - wyszeptała. - Dyrektor departamentu do spraw krwawego obcinania głów. Jesteś pewien, że wiesz, co robisz?

-A czy którykolwiek z Niemców jest dzisiaj pewien, że wie, co robi?

Nie zdążyła się uśmiechnąć. Przerwał im szef sali, gnąc się w ukłonie. Podał Schielkemu na tacy wizytówkę.

-Ten pan pyta, czy mógłby się przysiąść do państwa na chwilę.

Schielke podniósł kartonik do oczu.

-Proszę przekazać, że będzie nam bardzo miło zawrzeć znajomość.

-Służę uprzejmie.

Rita również zerknęła na bilet wizytowy.

-Jeszcze lepiej. Co to za imię „Barbel”? '

Na szczęście Barbel Stecher miał przynajmniej zwyczajne nazwisko. Był wysokim, dość chudym mężczyzną. Można byłoby go nawet nazwać dobrze ubranym, gdyby nie fakt, że dobrany ze smakiem garnitur zwisał z niego trochę jak z wieszaka. Stecher przedstawił się uprzejmie, z kurtuazją przywitał się z Ritą, potem usiadł na podstawionym przez kelnera krześle.

-Jestem z polecenia naszego wspólnego znajomego. - Położył na obrusie duży sygnet ze szlacheckim godłem rytym w kamieniu. Oboje doskonale wiedzieli, że przysłał ich kryminalista wyrwany przez Ritę z lochów kripo. - Otóż doszły mnie słuchy, że dysponuje pan bardzo chodliwym towarem.

-Tak. - Schielke skinął głową. - Ale nie spieszę się ze sprzedażą. Jego wartość rośnie z dnia na dzień.

-Doskonale to rozumiem. Bowiem towar, który ja kupuję, z każdym dniem staje się coraz tańszy.

Nie było co tego wyjaśniać, bo wszyscy się rozumieli. Handel precjozami, a konkretnie ich skup od przerażonych mieszkańców był coraz bardziej dochodowy w miarę zaciskania się radzieckiego pierścienia. Ceny leciały w dół i sprytny handlarz o mocnych nerwach, który wyczekał do ostatniej chwili, mógł zostać krezusem. Problem pojawiał się jeden. Jak to wszystko wywieźć w bezpieczne miejsce? I tu oferta Schielkego stawała się wręcz bezcenna. Możliwość wydostania się z już zamkniętej twierdzy była rozwiązaniem automatycznie mnożącym wartość łupu. Teraz wystarczyło się dogadać.

-Krąg pewnych osób jest bardzo zainteresowany współpracą z panem - powiedział Stecher. - Myślę, że wspólnie wynegocjujemy obopólnie korzystne warunki.

-Tak, oczywiście. - Schielke podsunął mu paczkę cameli. - Tylko widzi pan, jest jeden mały problem.

-Tak?

-Otóż poza pożałowania godnym pożądaniem dóbr doczesnych z mojej strony muszę się jeszcze wykazać. - Przesunął palcem po swoich naramiennikach, potem dotknął Żelaznego Krzyża. - Wykazać w tępieniu wrogów naszej ojczyzny.

-Hm, to rzeczywiście stwarza pewne trudności. Na sprawach wywiadu i kontrwywiadu kompletnie się nie znam.

-Nie mnóżmy problemów - włączyła się Rita. - Ja również muszę się wykazać. - Pokazała swoją legitymację oficera kripo, co w połączeniu z jej ekstrawagancką sukienką i wyglądem prześlicznej towarzyszki sprzedajnego oficera Abwehry zrobiło piorunujące wrażenie.

-Ach! - rozpromienił się Stecher. - A z dostawą tego towaru nie będzie żadnego kłopotu. W mig zapełni pani największe więzienie, nawet to na Kletschkau Strasse.

-Nie pogardzimy i takim asortymentem - powiedział Schielke. - Interesują nas jednak głowy z wyższej półki.

-Zamieniam się w słuch.

-Chodzi o grupy zajmujące się wywozem dzieł sztuki.

Stecher westchnął cicho.

-Wysokie progi.

-Toteż nie chcemy, żeby ich pan połapał i dostarczył nam przewiązanych ozdobną tasiemką. Ale świat hien, że się tak wyrażę, prywatnych, musi mieć jakieś powiązania z tymi, którzy grabią w majestacie prawa, czyż nie?