Każde martwe marzenie

— Dla­cze­go?

— Ma­cie naj­ja­śniej­sze wło­sy. Rzad­kość tu­taj. Są­dzą więc, że je­ste­śmy ra­czej zbroj­ny­mi wy­na­ję­ty­mi przez nich — wska­za­ła na prze­wod­ni­ków — bo oni wy­glą­da­ją i ubie­ra­ją się jak miej­sco­wi.

La­skol­nyk oparł się nie­dba­le o pień drze­wa, po­pra­wił pas z sza­blą.

— Do­wie­dzia­łaś się, dla­cze­go tu sie­dzie­li?

— Nie mó­wi­li o tym. Ale je­den wspo­mniał, że są tu już dzie­sięć dni, więc ra­czej nie cze­ka­li spe­cjal­nie na nas. My­ślę, że mie­li ob­ser­wo­wać Po­mwe.

— Za­ata­ku­ją nas?

Ber­deth prze­słał jej ob­raz. Dwóch męż­czyzn i dwie ko­bie­ty opu­ści­ło grup­kę, zni­ka­jąc mię­dzy drze­wa­mi. Każ­de po­szło w inną stro­nę.

— Nie te­raz, kha-dar. Do­pie­ro gdy ścią­gną po­sił­ki. — Opi­sa­ła, co wła­śnie wi­dział duch psa. La­skol­nyk tyl­ko się uśmiech­nął.

— Ka­hel-saw-Kir­hu oto­czył Po­mwe czuj­ka­mi. Mają pil­no­wać dróg, przej­mo­wać po­słań­ców, in­for­mo­wać o ka­ra­wa­nach. Za­ło­żę się, że od mie­sią­ca żad­na nie do­tar­ła do mia­sta. — Wes­tchnął, wy­krzy­wił usta. — Cho­le­ra. Nie chcę ry­zy­ko­wać wal­ki z ludź­mi, któ­rych szu­kam. Damy radę po­dejść tak, żeby ich nie spło­szyć?

Lea za­sta­no­wi­ła się.

— Nie, kha-dar. To las, gę­sty i pa­skud­ny. Kon­no nie pod­je­dzie­my, a na pie­cho­tę wo­la­ła­bym na nich nie iść, bo pew­nie zna­ją się na wal­ce w le­sie le­piej niż my. Mu­si­my to za­ła­twić ina­czej.

Więc spró­bo­wa­li, i to nie­mal w ostat­niej chwi­li: dzie­sięć mil da­lej, gdy Jan­ne dał znak, że wo­kół nich zgro­ma­dzi­ło się już oko­ło trzy­dzie­stu zbroj­nych, a przed nimi czai się ko­lej­na dwu­dziest­ka.

Ka­ile­an kich­nę­ła, a To­ryn za­strzygł usza­mi i par­sk­nął. Po­kle­pa­ła go po szyi, od­ga­nia­jąc przy oka­zji kil­ka na­tręt­nych much. To było do­bre miej­sce. Mi­nę­li wła­śnie wiel­ką po­la­nę, gdzie ko­nie to­nę­ły w tra­wach nie­mal po grzbie­ty, i sta­nę­li przed gę­sty­mi pną­cza­mi za­gra­dza­ją­cy­mi dal­szą dro­gę. Oczy­ma Ber­de­tha uj­rza­ła, jak idą­ca za nimi trzy­dziest­ka roz­dzie­la się. Część ru­szy­ła wzdłuż lasu ota­cza­ją­ce­go po­la­nę, ale kil­ku tro­pią­cych po­chy­li­ło się i zni­ka­jąc w tra­wach, po­dą­ży­ło wprost za cza­ar­da­nem.

Kich­nę­ła jesz­cze raz i wy­tar­ła nos w rę­kaw. Na ten znak Niiar przy­su­nął się bli­żej, zaj­mu­jąc miej­sce po jej le­wej stro­nie, a Jan­ne wy­cią­gnął to­pór i uno­sząc się w strze­mio­nach, za­ma­szy­sty­mi cio­sa­mi za­czął od­rą­by­wać za­gra­dza­ją­ce im dro­gę pną­cza. Ka­ile­an się­gnę­ła po sza­blę, jak­by za­mie­rza­ła do nie­go do­łą­czyć.

La­skol­nyk gwizd­nął prze­cią­gle.

Spię­li ko­nie, aż zwie­rzę­ta przy­sia­dły na za­dach, za­wró­ci­li nie­mal w miej­scu i ru­nę­li w tył. Dzie­sięć wierz­chow­ców w kil­ka ude­rzeń ser­ca prze­szło w ga­lop, roz­trą­ca­jąc sze­ro­ki­mi pier­sia­mi wy­so­kie tra­wy.

Pę­dzi­li.

Jan­ne zwol­nił na­gle, wy­pu­ścił to­pór z ręki, cięż­ka broń za­wi­sła na pę­tli przy nad­garst­ku, a męż­czy­zna po­chy­lił się w sio­dle i po­de­rwał z zie­mi drob­ną po­stać. Ko­ci­mięt­ka pró­bo­wał zro­bić to samo, chy­bił i omal nie spadł z ko­nia. Ka­ile­an na­wet przez szum po­wie­trza w uszach usły­sza­ła, jak klnie. Sama w ostat­niej chwi­li szarp­nę­ła wo­dze w lewo, bo To­ryn, przy­wy­kły do ta­kich starć, pró­bo­wał wła­śnie stra­to­wać ko­goś przed sobą.

I już zbli­ża­li się do dru­gie­go koń­ca po­la­ny.

Gwizd osa­dził ich w miej­scu. Za­wró­ci­li ko­nie, czuj­nie, z tar­cza­mi unie­sio­ny­mi w górę, z bro­nią w rę­kach.

Ko­ci­mięt­ka klął na­dal, ru­sza­jąc bar­kiem w górę i w dół.

— Ci­cho, Sar­den. — La­skol­nyk mie­rzył wzro­kiem obrze­ża po­la­ny, któ­re wła­śnie za­ro­iły się ludź­mi. — Uda­waj, że je­steś cały.

Szli na nich ławą, już się nie kry­jąc, ta trzy­dziest­ka, któ­ra ich śle­dzi­ła, i resz­ta, dwu­dzie­stu zbroj­nych, na któ­rych mie­li wpaść. Ci byli do­brze przy­go­to­wa­ni do wal­ki z jaz­dą, mie­li sta­lo­we heł­my i kol­czu­gi. W dło­niach dzier­ży­li dłu­gie włócz­nie i coś, co wy­glą­da­ło jak do­mo­wej ro­bo­ty gi­zar­my, oraz osa­dzo­ne na sztorc kosy, wy­po­sa­żo­ne do­dat­ko­wo w haki. No i byli star­si niż resz­ta, szpa­ko­wa­ci, po­bliź­nie­ni. Szli rów­nym kro­kiem, nie spie­sząc się, nie oka­zu­jąc wa­ha­nia ani stra­chu.