Każde martwe marzenie

Ale tyl­ko przez chwi­lę.

I ni­g­dy na po­waż­nie, bo Va­ra­la w grun­cie rze­czy nie była ani pro­tek­cjo­nal­na, ani wy­nio­sła, lecz w taki na wpół szorst­ki spo­sób tro­skli­wa i opie­kuń­cza. Cią­ża zresz­tą zmie­nia­ła nie tyl­ko cia­ło De­any. Jej my­śli ska­ka­ły z miej­sca na miej­sce, mia­ła kło­pot ze skon­cen­tro­wa­niem się na zwy­kłych czyn­no­ściach, mo­dli­twie, ćwi­cze­niach, me­dy­ta­cji. Bez po­wo­du wpa­da­ła w złość albo w smu­tek. Gdy­by nie lata po­świę­co­ne ćwi­cze­niom – tre­no­wa­niu pa­mię­ci, by prze­cho­wać w niej hi­sto­rię ple­mie­nia, oraz szko­le­niu cia­ła, by umieć obro­nić ten dar Mat­ki przed prze­ciw­no­ścia­mi losu – chy­ba by zwa­rio­wa­ła.

Bło­go­sła­wio­ny stan.

Z pew­no­ścią to okre­śle­nie wy­my­ślił ja­kiś męż­czy­zna.

Gdy nie­opatrz­nie zdra­dzi­ła swo­je emo­cje przed Va­ra­lą, ta uśmiech­nę­ła się tyl­ko pół­gęb­kiem i stwier­dzi­ła, że to do­pie­ro po­czą­tek czwar­te­go mie­sią­ca, a naj­cie­kaw­sze jesz­cze przed De­aną, bo pierw­szy try­mestr wspo­mi­na się za­zwy­czaj z roz­rzew­nie­niem. Po czym mi­mo­cho­dem za­py­ta­ła, czy Pło­mień Aga­ra, Pani Bia­łe­go Ko­no­we­ryn, nie od­da­ła­by jej swo­ich tal­he­rów na prze­cho­wa­nie. Za­nim ko­goś nimi za­rżnie.

To jed­nak nie wcho­dzi­ło w grę.

Su­chi uświa­do­mił jej to dość ja­sno. W Ko­no­we­ryn brze­mien­ne ko­bie­ty ota­cza­ło coś po­mię­dzy uwiel­bie­niem a po­wszech­nym za­wsty­dze­niem. Wszyst­kie „ko­bie­ce” spra­wy, mie­siącz­ka, cią­ża, po­ród, nie mia­ły pra­wa wkro­czyć w prze­strzeń pu­blicz­ną. W nie­któ­rych re­jo­nach Da­le­kie­go Po­łu­dnia, zwłasz­cza na pro­win­cji, pa­no­wa­ła re­gu­ła, że gdy brzuch ro­bił się na tyle duży, że nie moż­na go już było ukryć pod sza­tą, ko­bie­ta zni­ka­ła z ży­cia, nie wy­cho­dzi­ła z domu, nie przyj­mo­wa­ła go­ści; nie­kie­dy na­wet od­bie­ra­no brze­mien­nej imię, zwra­ca­jąc się do niej eu­wa­ga­ria, co po­noć zna­czy­ło „na­czy­nie Aga­ra”. Zresz­tą, po co da­le­ko szu­kać, w sa­mym ro­dzie ksią­żę­cym ko­biet uży­wa­no jak roz­pło­do­wych sa­mic. Przy­by­wa­ły do pa­ła­cu z za­sło­nię­ty­mi twa­rza­mi, by ksią­żę­ta je „po­bło­go­sła­wi­li” swym na­sie­niem, po czym je­śli ro­dzi­ły cór­kę, wra­ca­ły z nią do ro­dzi­ny, a je­śli mia­ły nie­szczę­ście uro­dzić chłop­ca, za­bie­ra­no im dziec­ko, a je same od­sy­ła­no do domu.

Bar­ba­rzyń­skie oby­cza­je bar­ba­rzyń­skie­go kra­ju.

Ale ona nie mo­gła iść dro­gą zwy­kłej ko­bie­ty. Była Pło­mie­niem Aga­ra, więc mu­sia­ła kro­czyć wą­ską ścież­ką mię­dzy po­wszech­nym zwy­cza­jem a wła­sną, dziw­ną i w grun­cie rze­czy chwiej­ną po­zy­cją.

Chwiej­ną ni­czym ta­niec na ostrzu szty­le­tu. Była zo­bo­wią­za­na zna­leźć so­bie miej­sce w ba­gnie tu­tej­szych zwy­cza­jów i jed­no­cze­śnie wciąż mu­sia­ła pod­kre­ślać swój sta­tus nie­po­skro­mio­nej „gór­skiej lwi­cy”. A broń – na­wet je­śli trze­ba bę­dzie po­sze­rzać pasy tal­he­rów, by mo­gły opiąć jej ro­sną­cy brzuch – oka­za­ła się jed­nym z ele­men­tów, któ­re mia­ły ją wy­róż­niać spo­śród in­nych cię­żar­nych.

De­ana uśmiech­nę­ła się bez cie­nia ra­do­ści. Wpraw­dzie nie wy­pru­ła jesz­cze z ni­ko­go fla­ków, ale to się ła­two mo­gło zmie­nić, je­śli ko­mu­kol­wiek przyj­dzie do gło­wy za­su­ge­ro­wać, że za­raz po po­ro­dzie po­win­na od­dać dziec­ko i znik­nąć jak inne mat­ki. Bo prze­cież na­wet je­śli zo­sta­nie po­bło­go­sła­wio­na dziew­czyn­ką, za­pew­ne znaj­dą się tacy, któ­rzy uzna­ją, że nie może jej za­trzy­mać. Nie, je­śli cho­dzi o ta­kie dziec­ko.