Każde martwe marzenie

Va­ra­la wy­ko­rzy­sta­ła tę hi­sto­rię, by do­dać do le­gen­dy ro­sną­cej wo­kół jej nie­ofi­cjal­nej „sy­no­wej” jesz­cze kil­ka wer­sów. W opo­wie­ściach na­łoż­ni­cy De­ana po­ko­na­ła dwu­dzie­stu za­bój­ców i oca­li­ła ży­cie więk­szo­ści służ­by w pa­ła­cu. Jej gniew był świę­ty, a czy­ny nie­ska­la­ne, na­wet gdy wy­pru­wa­ła wnętrz­no­ści i pod­rzy­na­ła gar­dła. Pło­mie­nie świec tań­czy­ły w rytm cio­sów jej sza­bel, a ogień w ko­min­kach i świa­tło lamp roz­bły­ski­wa­ły sa­mo­ist­nie, by wska­zy­wać wy­bran­ce Pana Ognia miej­sca, gdzie ukry­wa­li się pod­li, tchórz­li­wi mor­der­cy. Cuda i bło­go­sła­wień­stwa stą­pa­ły jej śla­da­mi.

De­ana nie mia­ła sił ani chę­ci pro­sto­wać tych opo­wie­ści. Tym bar­dziej że im moc­niej pró­bo­wa­ła, tym czę­ściej je po­wta­rza­no.

W tej chwi­li Dom Ko­biet przy­po­mi­nał coś w ro­dza­ju pań­stwa w pań­stwie, za­mknię­te­go na wszyst­kie moż­li­we spu­sty, strze­żo­ne­go przez od­dzia­ły ko­biet i dziew­cząt wy­po­sa­żo­nych w dzi­wacz­ną mie­sza­ni­nę uzbro­je­nia obron­ne­go i za­czep­ne­go. Kil­ka­na­ście dni temu De­ana ob­ser­wo­wa­ła, jak pięt­na­sto­let­nia na oko słu­żą­ca ście­ra ku­rze, tasz­cząc ze sobą coś w ro­dza­ju gi­zar­my wy­cią­gnię­tej Wiel­ka Mat­ka wie skąd. Wi­dok był za­baw­ny i nie­po­ko­ją­cy za­ra­zem, bo bu­dził pa­skud­ne py­ta­nia: „Kie­dy sta­łam się kimś, za kogo lu­dzie go­to­wi są wal­czyć i umie­rać? Dla­cze­go mam brać na bar­ki taką od­po­wie­dzial­ność?”.

Pró­bo­wa­ła in­ter­we­nio­wać, bo po­ty­ka­ją­cy się o drzew­ce bro­ni pod­lo­tek nie wy­glą­dał na ko­goś, kto po­tra­fi obro­nić na­wet sie­bie, a co do­pie­ro mó­wić o in­nych, ale Va­ra­la ucię­ła dys­ku­sję krót­ko i zde­cy­do­wa­nie. „Już raz ka­stra­ci i pa­ła­co­wi straż­ni­cy za­wie­dli – od­par­ła. Dla­te­go wszyst­kich stąd ode­sła­łam. Je­śli same nie za­dba­my o wła­sne bez­pie­czeń­stwo, kto to zro­bi? Zwłasz­cza te­raz, gdy wy­ję­łaś spod pra­wa Ród Trzcin. Pa­mię­tasz? To szpie­dzy i za­bój­cy, ale dzię­ki niech będą Aga­ro­wi, ni­g­dy nie przyj­mo­wa­li w swo­je sze­re­gi ko­biet, więc trud­no im bę­dzie prze­nik­nąć do tych kom­nat. Stra­że po­zo­sta­ną więc na ze­wnątrz, a w Domu Ko­biet każ­dy męż­czy­zna bę­dzie in­tru­zem. No, może poza tru­ci­cie­lem i Evi­kia­tem”.

— A poza tym — Pierw­sza Na­łoż­ni­ca zni­ży­ła wów­czas głos — sama spraw­dzi­łam te dziew­czy­ny. One wie­rzą.

— W co? — De­ana za­py­ta­ła lek­ko po­iry­to­wa­na ko­lej­nym wy­kła­dem.

— W cie­bie — pa­dła od­po­wiedź. — W ko­bie­tę, któ­ra sama wła­da swo­im lo­sem, wal­czy le­piej niż każ­dy z męż­czyzn i któ­rą Pan Ognia wy­brał na swój głos. Za­ufaj im. Cięż­ko ćwi­czą.

Za­bra­kło jej wte­dy słów, cię­ta ri­po­sta nie chcia­ła się po­ja­wić, a zresz­tą co by to dało? Dom Ko­biet rzą­dził się wła­sny­mi pra­wa­mi, na­wet je­śli te pra­wa ule­gły ostat­nio zmia­nom.

De­ana pod­da­ła się, ale na­stęp­ne­go dnia od­wie­dzi­ła ka­ra­wan­se­raj pod mia­stem. Oczy­wi­ście w po­rów­na­niu z jej po­przed­nią wi­zy­tą ta wy­glą­da­ła jak na­jazd ca­łej ar­mii. Mu­sia­ła za­brać ze sobą set­kę odzia­nych w żół­te je­dwa­bie wo­jow­ni­ków w peł­nym uzbro­je­niu, a na gra­ni­cy obo­zo­wi­ska kup­ców sta­nę­ło pod bro­nią ty­siąc Ba­wo­łów i dru­gie tyle Sło­wi­ków. Jej wi­zy­ta wy­wo­ła­ła nie­złe za­mie­sza­nie, pa­ni­kę wręcz, ale De­ana nie za bar­dzo się tym prze­ję­ła. No i za­ła­twi­ła to, po co przy­szła.

Wia­ra czy­ni cuda, ale rza­dziej niż do­brze wy­szko­lo­ny szer­mierz.