De Grote Jacht

‘Soms is dat er voor nodig,’ zei Nisura, die gehaast voor haar uit liep. ‘Voor hun bruiloft kennen mannen amper enige beschaving.’ Ze keek Egwene zijdelings aan. ‘Ben je van plan heer Rhand te huwen? Ik wil niet nieuwsgierig zijn, maar je gaat naar de Witte Toren en Aes Sedai huwen zelden – eigenlijk heb ik zoiets alleen van de Groene Ajah gehoord, en dan zijn het er nog niet veel, en...’ Egwene kon de rest wel raden. Ze had de praatjes in de vrouwenvertrekken over een passende vrouw voor Rhand gehoord. In het begin had ze de afgunst en nijd voelen steken. Al sinds hun kinderjaren was hij haar vrijwel toegezegd. Maar ze zou een Aes Sedai worden, en hij was wat hij was. Een man die kon geleiden. Ze kon met hem trouwen, en toekijken hoe hij waanzinnig werd, hoe hij stierf. Dat kon alleen worden voorkomen door hem te stillen. Dat kan ik hem niet aandoen. Dat kan ik niet! ‘Ik weet het niet,’ zei ze bedroefd.

Nisura knikte. ‘Niemand stroopt waar jij rechten hebt, maar je gaat naar de Toren en hij zal een goede echtgenoot zijn. Als hij leert zich te bedwingen. Daar is hij.’

De vrouwen die zich bij de toegang tot de vrouwenvertrekken hadden verzameld, keken allemaal naar drie mannen in de gang. Rhand, met zijn zwaard vastgegord over zijn rode mantel, werd tegengehouden door Agelmar en Kajin. Geen van hen droeg een zwaard; zelfs na wat er de afgelopen nacht was gebeurd, waren dit nog steeds de vrouwenverblijven. Egwene bleef achter de groep staan. ‘Je begrijpt waarom je niet naar binnen kunt gaan,’ zei Agelmar juist, ik weet dat het in Andor anders toegaat, maar begrijp je het?’ ik probeerde niet naar binnen te gaan.’ Rhand klonk alsof hij dit al meerdere malen had uitgelegd, ik zei tegen vrouwe Nisura dat ik Egwene wilde spreken, en ze zei dat Egwene het druk had en dat ik zou moeten wachten. In heb haar alleen maar vanuit de deuropening geroepen. Ik probeerde niet naar binnen te gaan. Licht, je zou haast denken dat ik de Duistere had genoemd, zoals ze allemaal op me af kwamen.’

‘Vrouwen hebben hun eigen manieren,’ zei Kajin. Voor Shienaraanse begrippen was hij lang, bijna zo lang als Rhand, en mager en grauw. Zijn haarknot was zo zwart als teer. ‘Zij maken de regels voor de vrouwenvertrekken en wij gehoorzamen ze, ook als ze dwaas zijn.’ Onder de vrouwen werden wenkbrauwen opgetrokken en hij schraapte haastig zijn keel. ‘Je moet een boodschap naar binnen sturen als je een van de vrouwen wilt spreken, maar die wordt afgeleverd wanneer zij willen, en tot dan moet je wachten. Dat is onze gewoonte.’

‘Ik moet haar zien,’ zei Rhand koppig. ‘We gaan spoedig weg. Niet snel genoeg voor mij, maar ik moet eerst Egwene spreken. We zullen de Hoorn van Valere en de dolk te pakken krijgen en dan is het afgelopen. Maar ik wil haar spreken voor ik ga.’ Egwene fronste de wenkbrauwen; zijn stem klonk vreemd.

‘Geen reden om zo heetgebakerd te zijn,’ zei Kajin. ‘U en Ingtar zullen de Hoorn wel of niet vinden. Zo niet, dan zal een ander hem terugvinden. Het Rad weeft wat het Rad wil en wij vormen slechts draden in het Patroon.’

‘Laat de Hoorn je gedachten niet overheersen, Rhand,’ zei Agelmar. ‘Hij kan een man in zijn ban krijgen – ik weet hoe dat kan – maar dat is niet de manier. Een man moet zijn plicht doen, geen roem zoeken. Wat gebeurt, gebeurt. Als de Hoorn van Valere bedoeld is om te schallen voor het Licht, dan zal dat geschieden.’

‘Daar komt je Egwene,’ zei Kajin, die haar gezien had. Agelmar keek om zich heen en knikte toen hij haar bij Nisura zag. ‘Ik zal je onder haar hoede laten, Rhand Altor. Onthoud dat haar woorden hier wet zijn, niet de jouwe. Vrouwe Nisura, wees niet te hard voor hem. Hij wilde slechts zijn jonge vrouw spreken en hij kent onze gewoonten niet.’

Egwene volgde Nisura toen de Shienaraanse zich een pad door de toekijkende vrouwen baande. Nisura boog haar hoofd kort voor Agelmar en Kajin; Rhand betrok ze er overduidelijk niet in. Haar stem klonk kortaf. ‘Heer Agelmar, heer Kajin. Hij zou nu genoeg van onze gewoonten moeten weten, maar hij is te groot voor een pak slaag, dus laat ik hem over aan Egwene.’

Agelmar gaf Rhand een vaderlijk schouderklopje. ‘Zie je wel. Je kunt haar spreken, hoewel misschien niet op de manier die je je had voorgesteld. Kom, Kajin, we moeten nog veel bespreken. De Amyrlin staat er nog steeds op...’ Zijn stem stierf weg toen beide mannen wegliepen. Rhand stond daar maar en keek naar Egwene. De vrouwen keken nog steeds, besefte Egwene. Zowel naar haar als naar Rhand. Ze stonden af te wachten wat ze ging doen. Dus ik word verondersteld hem aan te pakken, hè? Maar haar hart ging naar hem uit. Zijn haar had een borstel nodig. Ze zag woede, koppigheid en vermoeidheid in zijn gezicht. ‘Loop met me mee,’ zei ze. Achter hen steeg een geroezemoes op, terwijl hij naast haar de gang af liep, weg van de vrouwenvertrekken. Rhand leek met zichzelf te worstelen en woorden te zoeken voor wat hij wilde zeggen, ik heb gehoord van je... daden,’ zei ze. ‘Gisteravond met een getrokken zwaard door de vrouwenvertrekken rennen. Een zwaard dragen als je ontvangen wordt door de Amyrlin Zetel.’ Zwijgend liep hij naast haar. Hij keek somber naar de vloer. ‘Ze heeft... je toch niets gedaan?’ Ze had de moed niet om te vragen of hij was gestild. Hij zag er helemaal niet stil uit, maar ze had geen idee hoe een man er dan uit zou zien.