De Grote Jacht
- Автор: Джордан Роберт
- Серия: Het Rad des Tijds #2
- Год: 2005
- Язык: голландский
- Переводчик: Jo Thomas
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «De Grote Jacht». Краткое содержание книги:
‘In die dagen was ik een Aanvaarde,’ zei Moiraine, ‘net als onze Moeder, de Amyrlin Zetel. Wij zouden weldra tot het zusterschap worden verheven en die nacht hadden we dienst bij de toenmalige Amyrlin. Haar Hoedster van de Kronieken, Gitara Moroso, was bij ons. Elke andere zuster in Tar Valon, zelfs die van de Rode Ajah, was buiten om zoveel mogelijk gewonden te Helen. De dag brak aan. Het vuur in de haard kon de kou niet buiten houden. Eindelijk hield het op met sneeuwen en in de kamers van de Amyrlin in de Witte Toren konden we het ruiken: de rook van brandende dorpen na de strijd.’ Veldslagen zijn altijd heet, zelfs in de sneeuw. Wilde ontsnappen aan de stank van de dood. Thams ijlen klauwde aan de stille kalmte in Rhand. De stem beefde en zonk weg, werd vaster en begon weer te trillen. De ogen van de Amyrlin boorden zich in de zijne. Hij voelde hoe het zweet hem weer uitbrak. ‘Het waren koortsdromen,’ zei hij. ‘Hij was ziek.’ Hij verhief zijn stem. ‘Mijn naam is Rhand Altor. Ik ben een schaapherder. Mijn vader is Tham Altor, en mijn moeder was...’
Moiraine liet hem even begaan, maar nu onderbrak ze hem met zachte maar meedogenloze stem. ‘De Voorspellingen van de Draak in de Karaethon reeks zeggen dat de Draak zal herrijzen op de hellingen van de Drakenberg, waar hij stierf tijdens het Breken van de Wereld. Soms had Gitara Sedai de gave van de Voorspelling. Ze was oud en haar haren waren even wit als de sneeuw buiten, maar haar Voorspellingen waren krachtig. Achter de ramen werd de ochtend lichter toen ik haar thee bracht. De Amyrlin Zetel vroeg me welk nieuws er was van het slagveld. En Gitara Sedai kwam bevend en stijf overeind uit haar stoel. Ze rilde en haar gezicht zag eruit alsof ze in de Doemkrocht van Shayol Ghul had gekeken. “Hij is opnieuw geboren! Ik voel hem! De Draak slaakt zijn geboortekreet op de hellingen van de Drakenberg! Hij komt! Hij komt! Het Licht helpe ons! Het Licht helpe de wereld! Hij ligt in de sneeuw en hij krijt als de donder. Hij vlamt als de zon!” Toen viel ze voorover, in mijn armen, dood.’ Hoorde een boreling huilen. Baarde daar in eenzaamheid voor ze stierf... kind blauw van de kou. Rhand trachtte Thams stem weg te duwen. De leegte kromp. ‘Een koortsdroom,’ hijgde hij. Ik kon het kind niet achterlaten. ‘Ik werd geboren in Tweewater.’ Wist altijd al dat je kinderen wilde, Kari. Hij rukte zijn blik los van die van de Amyrlin. Hij probeerde de wegebbende leegte vast te houden, al wist hij dat dat niet de goede manier was. Ja, meisje. Rhand is een goede naam. ‘Ik – ben – Rhand – Altor!’ Hij stond te trillen op zijn benen.
‘En zo kwamen wij te weten dat de Draak was herboren,’ ging Moiraine door. ‘De Amyrlin liet ons tweeën geheimhouding zweren, want zij wist dat niet alle zusters die wedergeboorte zouden zien zoals ze opgevat diende te worden. Ze liet ons zoeken. Na die slag waren er vele vaderloze kinderen. Te veel. Maar toen vingen we een verhaal op dat een man een kind had gevonden op de berg. Dat was alles. Een man en een jongen. Wij zochten vele jaren en vonden andere aanwijzingen in de Voorspellingen. “Hij zal van het oude bloed zijn en grootgebracht worden door het oude bloed.” Dat was er een; er waren andere. Maar er zijn veel plaatsen waar het oude bloed, uit de Eeuw der Legenden, onverdund stroomt. Toen kwam ik in Tweewater, waar het oude bloed van Manetheren bruist als een kolkende rivier, en in Emondsveld vond ik drie jongens. Hun naamdagen vielen binnen die paar weken na de slag op de Drakenberg. En een van hen kan geleiden. Denk je dat de Trolloks achter jou aan gingen omdat je ta’veren bent? Jij bent de Herrezen Draak.’ Rhands knieën begaven het en hij viel voorover. Zijn handen sloegen tegen het tapijt en verhinderden dat hij plat op zijn gezicht viel. De leegte was weg, de stilte versplinterd. Hij hief zijn hoofd en de drie Aes Sedai keken naar hem. Hun gezichten stonden kalm en waren zo glad als rimpelloze vijvers, en hun ogen knipperden niet. ‘Mijn vader is Tham Altor en ik ben geboren...’ Ze staarden hem onbewogen aan. Ze liegen. Ik ben niet... wat ze zeggen’. Op de een of andere manier, hoe dan ook, liegen ze. Ze willen me gebruiken’. ‘Ik laat me niet door jullie gebruiken.’
‘Een anker vermindert niet in waarde als het wordt gebruikt om een boot vast te leggen,’ zei de Amyrlin. ‘Jij kwam met een doel, Rhand Altor. “Wanneer de winden van Tarmon Gai’don de aarde geselen, zal hij opstaan tegen de Schaduw en de wereld wederom in het Licht brengen.” De Voorspellingen moeten vervuld worden of de Duistere zal zich vrijmaken en de wereld naar zijn beeld herscheppen. De Laatste Slag komt dichterbij en jij werd geboren om de mensheid te verenigen en tegen de Duistere te leiden.’
‘Ba’alzamon is dood,’ zei Rhand schor en de Amyrlin snoof als een stalknecht.
‘Als je dat gelooft, ben je net zo’n dwaas als de Domani. Velen daar geloven dat hij dood is, dat zeggen ze althans, maar ik heb gemerkt dat ze nog steeds zijn naam niet durven noemen. De Duistere leeft en hij breekt los. Jij zult de Duistere tegemoet treden. Dat is je bestemming.’
Het is je bestemming. Hij had dat eerder gehoord, in een droom die misschien geen echte droom was geweest. Hij vroeg zich af wat de Amyrlin zou zeggen als ze wist dat Ba’alzamon in zijn dromen tot hem had gesproken. Dat is voorbij. Ba’alzamon is dood. Ik zag hem sterven.
Plotseling drong het tot hem door dat hij als een kikker op z’n hurken zat, in elkaar gekrompen onder hun blikken. Hij probeerde de leegte weer te vormen, maar stemmen wervelden rond door zijn hoofd en verijdelden elke poging. Het is je bestemming. Boreling, liggend in de sneeuw. Jij bent de Herrezen Draak. Ba’alzamon is dood. Rhand is een goede naam, Kari. Ik laat me niet gebruiken! Puttend uit zijn eigen koppigheid dwong hij zichzelf overeind. Houd je hoofd hoog en zie het onder ogen. Je kunt tenminste je trots behouden. De drie Aes Sedai keken uitdrukkingsloos toe.
‘Wat...’ Met moeite hield hij zijn stem in bedwang. ‘Wat gaat u met me doen?’
‘Niets,’ zei de Amyrlin en hij knipperde met zijn ogen. Het was niet het antwoord dat hij verwacht had, dat hij gevreesd had. ‘Je zegt dat je Ingtar en je vrienden wilt vergezellen, en dat mag. Ik heb je op geen enkele manier getekend. Een paar zusters kunnen weten dat je ta’veren bent, en dat is alles. Slechts wij drieën weten wie je werkelijk bent. Ik zal eveneens je vriend Perijn ontvangen en ik zal je andere vriend in de ziekenzaal bezoeken. Je mag gaan en staan waar je wilt en hoeft niet bang te zijn dat we de Rode zusters achter je aan sturen.’
Wie je werkelijk bent. Woede laaide in hem op. Hij onderdrukte het. ‘Waarom?’
‘De Voorspellingen moeten vervuld worden. We laten je gaan, wetend wie je bent, omdat anders de wereld die wij kennen, zal sterven en de Duistere haar onder vuur en dood zal begraven. Let wel, niet alle Aes Sedai denken er zo over. Enkelen in Fal Dara zouden je ombrengen als ze slechts een tiende van je ware aard zouden weten. Ze zouden net zo rouwig zijn om een vis die ze schoonmaken. Maar er lopen ongetwijfeld ook mannen rond die samen met je gelachen hebben en die hetzelfde zouden doen als zij het wisten. Pas goed op, Rhand Altor, Herrezen Draak.’
Hij keek hen om de beurt aan. Jullie Voorspellingen zijn niet de mijne. Ze beantwoordden zijn blik zo kalm dat hij amper kon geloven dat ze hem ervan probeerden te overtuigen dat hij de meest gehate, meest gevreesde man uit de geschiedenis was. Hij had al zijn angsten overleefd en achter zich gelaten en was nu op een kille plek beland. Enkel zijn woede hield hem warm. Ze konden hem stillen of hem ter plekke in vlammen laten opgaan. Het kon hem niet meer schelen. Een deel van Lans raad kwam terug. Hij legde zijn linkerhand op het gevest en duwde het zwaard achter zich, zodat hij de schede met zijn rechterhand kon pakken. Toen boog hij. ‘Heb ik uw toestemming, Moeder, om deze plaats te verlaten?’