Маўчанне травы: Паэма лёсу

Даўнавата не хадзіў сялом — Загароддзем больш ды загуменнем: Восенню дажджыла, па калені Лужы ўсцяж Узбор'я наліло. Размясілі гразь, што не прайсці. Ды цяпер марозам падцягнула, I зямля напоўнілася гулам, Лёд іскрыста лужы замасціў. Коўзанка амаль з канца ў канец... Ногі каля тыну ў Сілівея Як падсекла, ды ўтрымаўся неяк, Толькі прасла храснуў ля сянец. — Ах жа, хрэн табе на каўбасу! Наварочаў Сілівею шкоды... Ну, а той — нібы чакаў нагоды: — Зараз во — збіраюся, нясу,— Дзверы адчыніў, пазнаў: — Васіль? А я думаў, гэта ўжо страляюць...— От жа,— цмокнуў,— на хамут быў лямец!.. Ды і сам сто год яшчэ б насіў...— На валёнкі сумна паглядаў I казаў, як быццам тыя чулі: — Гэта ж вас яшчэ прыладзь у чуні, Дык ні снег не страшны, ні вада. Чуні ў Сілівея — проста шык: Склееныя з камеры ваеннай, Нават з дзвюх. Затое і ў паўцэнак Абышліся: бульбы два кашы. Чорны чунь — на левай шыкаваў, А на правай — быў з чырвонай гумы. Мог і памяняць, але, каб тлуму Не займець, парадак не ламаў. Як завёў — хай будзе. Балазе Па-салдацку вызначыць не цяжка Правую нагу і без прамашкі Адказаць, дзе левай быць назе... — Дык і я з табою паскачу,— Да грудзей хінуў свае валёнкі І прыцмокваў Сілівей: — Галёнкі Не нагрэе гэты чортаў чунь... Скок ды скок па грудзе, на лядку — То чырвоным каўзане, то чорным: — Гэта ж я збіраўся ix учора На валёнкі... А цяпер кукуй...— Уздыхнуў: — Цяпер во ледзяней Ці на печ бяжы адтайваць пяты... Хоць бы адкупіцца неяк з хатай, Хоць бы тая печ была пры мне.— І падсоўваў як мага шчырэй На фурманку збіты свой абутак: — Во, насіце... Глянуў Лосік крута: — Прэч адгэтуль, стары вычварэнь! Ну а той з нагі садраў свой чунь: — Сам во босы: костка азалела. — Прэч, кажу, пакуль жывы ды цэлы. — Айн мамент, таварышок, лячу!..— Мільгануў азяблаю нагой: — Во цяпер і чунь якраз да пары: I нагу нібыта хто апарыў — Чырванее... — Я сказаў: бягом!..