Маўчанне травы: Паэма лёсу

Цяжка, цяжка немцу гаспадарыць У дзікунскай гэтай чарадзе. Дзе сістэма? Дзе які рэжым? Ні табе законаў, ні парадку... Нос прыкрыеш — стукнуць па азадку,— Стой над кулямётам і дрыжы: Ці адтуль, куды нацэлен ён, З тых кустоў, прасуне хтосьці рулю, Ці з-за тыну ўсодзіць раптам кулю?.. Не жыццё, a д'ябальскі праклён. Цыгарэтку немец суне ў рот, Пальцы зябка гнуцца для паслугі, Падае з пачырванелай глюгі Кропля на застылы кулямёт. Ды пагрэцца ёсць усё ж намер У абодвух: немцу й кулямёту Атрымаць спаўна сваё ахвота: Ці кажух, ці спапялення звер. Ён ужо абнюхвае страху, I вуглы, і сцены крайняй хаты. А за ёй — над кожнаю дзесятай Вогненную вызначыў вяху. Крайняй — значыць, нашай, як заўжды. Потым перабраць было ўжо лёгка: На другі дзесятак падаў Ёха, Сілівей — на трэці... А тады... Ды лічыць далей Васіль не змог: Ля варот спынілася фурманка, I, штурхнуўшы дзверы, проста з ганку Трыханок гукнуў цераз парог: — Што — чакаеш пеўня пад страху?! Падпякуць!.. Як жабу на агнішчы. Ці табе ладней на папялішчы Будзе зімаваць у кажуху? — Дзе кажух? Які цяпер кажух? Быў, ды ў немца абмяняў на газу. — Ты мне не адбрыквайся, зараза, Лепш нясі, пакуль дабром кажу,— I пабег. Як уцякаў з агню, Як пачуў, што ўжо нясе гарэлым, На каня галёкнуў азвярэла...