Пракурорка [Журнальный вариант, be]

— Ну добра, — дзівіўся Друцкі, — але як жа яны гэта робяць?

— На жаль, на гэтае пытанне навука яшчэ адказу не дала. Вядома толькі, што гэта не залежыць ад корму, бо ўсе тэрміты ўжываюць выключна цэлюлозу. Затое колькасць корму змяняецца, ну і, верагодна, яечкам робяць масаж, прымяняюць тэрма- і гідрапатыю. Як бачыце, тэрміты значна апярэдзілі чалавека ва ўменні гадаваць свой від так, каб грамадства мела спецыялістаў розных напрамкаў.

— Выключна! — усклікнуў Друцкі.

— Цяпер, відаць, цябе так не ўражваюць вывады, да якіх дайшла бедная чалавечая навука? — спытаўся Бруніцкі.

— Хто б мог падумаць, што калі-небудзь і людзі будуць, як тэрміты, гадаваць гэтак наццаць відаў чалавека?

Прафесар з павагай кіўнуў галавой, а японец сказаў:

— Натуральна. Тады б мы мелі неверагодна моцных фізічных працаўнікоў, навукоўцаў з велізарнымі мазгамі, піяністаў з нечувана развітым слыхам і значна даўжэйшымі пальцамі…

— Божа мілы! — не стрымаўся Друцкі. — І гэта мне кажаце вы! Людзі з вялікімі ведамі! А гучыць гэта, як фантастычны раман!

Прафесара паклікалі да тэлефона. Друцкі застаўся з доктарам Кунокі, які далей тлумачыў яму работу розных гармонаў.

На дварэ было ўжо цёмна, калі Друцкі развітаўся з ім і з Бруніцкім.

— Да пабачэння, — паціскаў ён далонь прафесара, — а ты зайдзі ў «Аргенціну». Не пашкадуеш.

— Ну добра, добра, паспрабую, — усміхнуўся Бруніцкі.

Калі яны апынуліся ў вітальні, Друцкі спытаў:

— Дык ты не хочаш убачыць гэтага хлопца?

— Не, не!.. Зрэшты, я табе пазваню… Няма ў гэтым сэнсу.

— А калі ты даследуеш кроў, калі ласка, Караль, паведамі мне вынікі.

Барадаты служка замкнуў за ім брамку і з нечаканай прыязнасцю паведаміў праз рашотку:

— Будзьце пільныя, бо сёння слізка.

— Дзякуй, — махнуў яму рукой Друцкі, — я пайду па ветры.

Сапраўды, пасля дзённай адлігі крыху падмарозіла і ўсё пакрылася глазурай галалёду. Неба пачынала іскрыцца. На захадзе ружавела апошнімі рэшткамі дня.

У атэлі чакаў Залкінд, што здзівіла Друцкага, бо гэта не было на яго падобна. Ні ў «Аргенціну», ні ў «Брысталь» ён ніколі не прыходзіў.

Аказалася, што на гэты раз была сур’ёзная размова. Калі яны апынуліся ў нумары Друцкага, Залкінд у некалькіх словах патлумачыў:

— Вы памятаеце, капітан, што я казаў пра мой лясны кантракт і пра гэтых прайдзісветаў Фаерсонаў?

— А, так. Гісторыя на мільён?

— На мільён. Дык вось, яны завалодалі маім кантрактам і хочуць пачаць высечку лесу. Не ведаю, што і рабіць. Я не дазволю сабе высечы столькі грошай.

— Падаць у суд.

Залкінд пачаў тлумачыць, чаму ён гэтага не можа зрабіць. Перашкаджае той факт, што ў абодвух бакоў нелады з законам. Застаецца толькі сілай або хітрасцю адабраць кантракт. Дык вось, не пагадзіўся б капітан паехаць у Белавежу і ўладзіць справу з гэтымі Фаерсонамі?

— Калі трэба ехаць? — коратка спытаўся Друцкі.

Залкінд растлумачыў, што яшчэ не ведае: можа, праз тыдзень, а можа, і праз некалькі месяцаў. Справа толькі ў прынцыповай згодзе капітана.