Szpital kosmiczny

— Sądzę, że złamie pan wiele igieł, zanim się pan tego nauczy — zakończył wyjaśnienia Conway — ale nic nie szkodzi. Niech pan tylko nie sądzi, że sprawia im pan ból. Te słodkie maleństwa są tak gruboskórne, że gdyby obok któregoś wybuchła bomba, ledwie zmrużyłoby oko.

Zamilkł na kilka sekund. Nadal wszakże szybko maszerował w kierunku sali FROB-ów z Priliclą, którego sześć wieloczłonowych, cienkich jak ołówki odnóży zajmowało bez mała cały korytarz, zawsze jednak w pewnej odległości od nóg Conwaya. Minęło już uczucie stąpania po skorupach jaj, którego Conway doznawał, gdy szedł obok stażysty. Nie bał się już, że Cinrussańczyk pokruszy się i rozpadnie pod lada dotknięciem. Prilicla zdążył udowodnić swą umiejętność unikania wszelkich kontaktów, które mogą być dlań szkodliwe, a robił to, zdaniem przyzwyczajonego już Conwaya, w sposób zarówno zwinny, jak i wdzięczny.

Pomyślał, że człowiek umie przyzwyczaić się do każdego współpracownika.

— Wracając jednak do naszych gruboskórnych maluchów — podsumował — sile fizycznej tego gatunku, szczególnie dotyczy to młodszych osobników, nie towarzyszy odporność na zakażenia bakteryjne i wirusowe. Później zaczynają wytwarzać niezbędne przeciwciała i jako dorośli są nieprzyzwoicie wręcz zdrowi, ale w dzieciństwie…

— Łapią wszelkie choroby — wpadł mu w słowo Prilicla. — W tym wszystkie nowo wykryte.

Conway zaśmiał się.

— Zapomniałem, że FROB-y trafiają do większości szpitali pozaziemskich i że mógł się pan już z nimi zapoznać. Wie pan zatem również, że owe dolegliwości rzadko kończą się śmiercią, ale ich leczenie jest długie, skomplikowane i niewdzięczne, bo gdy tylko się kończy, malcy łapią zaraz nową chorobę. Żaden z naszych dwudziestu ośmiu przypadków nie jest poważny, właściwie są one u nas tylko dlatego, że próbujemy tu opracować uderzeniową surowicę, która sztucznie wytwarzałaby u nich trwałą odporność na zakażenia i… Stop!

Ostatnie słowo wypowiedział ostro, cicho, pospiesznie, jakby krzyknął szeptem. Prilicla zamarł, przywarłszy do podłogi zaopatrzonymi w przyssawki nogami, i patrzył wraz z Conwayem w głąb korytarza, na istotę, która przed chwilą wyłoniła się z przecznicy.

Osobnik ten na pierwszy rzut oka wyglądał jak Illensańczyk. Bezkształtne, pokryte kolcami ciało, z suchą, szeleszczącą błoną spinającą górne i dolne wyrostki, należało niewątpliwie do chlorodysznych osobników klasy PVSJ. Jednak miał też dwie macki gębowe przeniesione z klasy FGLI oraz płat sierści z klasy DBLF i, tak jak oni, oddychał atmosferą bogatą w tlen.

Mógł to być tylko poszukiwany uciekinier.

Mając przed sobą wcielone zaprzeczenie wszelkich prawideł fizjologii, Conway poczuł, jak serce łomocze mu gdzieś w gardle. Pamiętając o zaleceniach O’Mary, by nie przestraszyć przybysza, próbował wymyślić coś przyjaznego, uspokajającego. Jednak SRTT rzucił się do ucieczki, gdy tylko ich zobaczył, a jedyne słowa, jakie przyszły do głowy Conwayowi, brzmiały:

— Szybko, za nim!

Biegnąc na oślep, dotarli do skrzyżowania i puścili się korytarzem, którym uciekał SRTT. Prilicla mknął po suficie, by nie trafić pod stopy Conwaya. Jednak to, co ujrzeli, sprawiło, że Conway zapomniał o wszystkich zaleceniach dotyczących łagodnego i przyjaznego postępowania.

— Stój, durniu! — ryknął. — Nie idź tam!

Uciekinier znajdował się u wejścia na salę FROB-ów.

Ścigający go Conway i Prilicla dotarli do śluzy o sekundę za późno i bezsilnie patrzyli przez okienko, jak SRTT otwiera drzwi wewnętrzne i pociągnięty przez siłę ciążenia czterokrotnie przewyższającą normalne, niknie im z oczu. W rezultacie drzwi wewnętrzne zamknęły się automatycznie, pozwalając lekarzom wejść do śluzy i przygotować się do warunków panujących na sali.