Szpital kosmiczny

Stworzenie pod kloszem wymykało się wszelkim próbom opisu z tego prostego powodu, że od rozpoczęcia rozpadu usiłowało jednocześnie przybrać wiele różnych postaci. Były tam wyrostki zarówno stawowe, jak i mackowate, połacie ciała pokryte łuskami, skórą i zrogowaceniami, zmarszczona powłoka obok zaczątków otworów gębowych i skrzelowych, co łącznie dawało przeraźliwą mieszaninę. Jednak szczegóły fizjologiczne były niewyraźne, cała bowiem zwiotczała masa ciała była miękka, rozpływająca się niczym figura woskowa zbyt długo pozostawiona w ciepłym pomieszczeniu. Przez cały czas na dno klosza z ciała pacjenta wyciekał płyn, jego poziom sięgał już piętnastu centymetrów.

Conway przełknął ślinę.

— Zważywszy na zdolność adaptacyjną tego gatunku — powiedział — i jego odporność na urazy, a także mając na uwadze ów niesamowity, powikłany stan ciała, powiedziałbym, że możemy tu mieć do czynienia z problemem o podłożu psychologicznym.

Mannon popatrzył na niego przeciągle z podziwem.

— Podłoże psychologiczne, co? — odparł sucho. — Cudownie! A cóż innego, jeśli nie awaria mózgownicy, mogłoby spowodować taki stan u pacjenta, który jest niewrażliwy zarówno na urazy, jak i na zakażenia bakteryjne? Nie zechciałby pan sprecyzować swojej hipotezy?

Conway poczuł, że uszy i szyja pieką go ze wstydu. Nie odezwał się.

Mannon mruknął coś, po czym mówił dalej:

— Ten płyn, w którym roztapia się jego ciało, to zwykła woda plus parę niegroźnych mikroorganizmów. Próbowaliśmy wszelkich fizycznych i psychologicznych metod leczenia, jakie przyszły nam do głowy, ale bez rezultatu. Niedawno ktoś zasugerował, by pacjenta zamrozić, co zahamowałoby rozpad ciała i dało nam więcej czasu na nowe pomysły. Jednak sprzeciwiono się temu, ponieważ w obecnym stanie taki zabieg mógłby pacjenta natychmiast zabić. Kilka istot z ras telepatycznych usiłowało dostroić się do jego myśli w nadziei, że w ten sposób mu pomogą, O’Mara zaś zabrnął nawet tak daleko w średniowiecze, że próbował elektrowstrząsów. Nic jednak nie skutkuje. W sumie zebraliśmy, pojedynczo i na konsyliach, opinie prawie wszystkich ras galaktyki, a mimo to nie możemy stwierdzić, co mu dolega…

— Skoro podłoże jest psychologiczne — wtrącił się Conway — to, moim zdaniem, telepaci powinni…

— Nie — odrzekł Mannon. — U tej istoty funkcje umysłowe i pamięciowe rozmieszczone są równomiernie w całym ciele, a nie zamknięte w puszce czaszkowej. Inaczej nie mogłaby ona dokonywać tak poważnych zmian swej struktury fizycznej. Obecnie jej umysł zanika, rozpada się na tak małe zespoły, że telepaci nie mogą na nie wpływać. Ten SRTT to istne dziwadło — kontynuował Mannon w zamyśleniu. — Oczywiście, wywodzi się z oceanu, ale potem na jego planecie nastąpiły wybuchy aktywności wulkanicznej, trzęsienia ziemi, powierzchnia pokryła się siarką i kto wie czym jeszcze, w końcu zaś drobne zakłócenie aktywności ich słońca przemieniło cały świat w pustynię, którą jest do dziś. Mieszkańcy musieli mieć wysoką zdolność adaptacyjną, by to wszystko przeżyć. A ich sposób rozmnażania się — przez pączkowanie i podział, w trakcie których rodzic traci znaczną część masy — jest również ciekawy, ponieważ młody osobnik bierze znaczną część ciała i zarazem mózgu rodzica. Noworodek nie przejmuje pamięci świadomej, ale zatrzymuje wspomnienia podświadome, które pozwalają mu przystosować się…