Szpital kosmiczny

Jednak było już za późno. Zdawało się, że wszyscy pacjenci oddziału galopują ku przybyszowi z grzmiącą wrzawą podnieconych charknięć i pisków, które autotranslator przetłumaczył jako: „Lala! Laleczka! Daj mi lalę!”

Wyskakując w górę, by uniknąć stratowania, Conway popatrzył ku podłodze na kłębowisko pacjentów, przekonany, że nieszczęsny SRTT pożegnał się już z życiem. Ale nie — przybyszowi udało się jakoś uciec czy też wyśliznąć spod tratujących go nóg oraz ciekawych, uderzających jak maczugi głów. Przywarł mocno do ściany, potłuczony, nadal jednak zachowywał kształt, który przybrał niczym kameleon w błędnym przeświadczeniu, że jako miniaturowy FROB będzie bezpieczny.

— Szybko! Łap go! — wołał Conway.

Prilicla nie zasypywał gruszek w popiele. Masywne szczęki chwytaka wisiały już nad oszołomionym, ledwie ruszającym się uciekinierem. Zatrzasnęły się właśnie wtedy, kiedy rozległ się okrzyk. Conway chwycił się jednej z lin wyciągu i wraz z chwytakiem uniósł w powietrze.

— Już nic ci nie grozi — powiedział do zbiega. — Uspokój się. Chcę ci pomóc…

W odpowiedzi nastąpił tak silny wstrząs, że Conway omal nie odpadł od liny. Nagle SRTT przemienił się w kłębek giętkich, oślizłych zwojów, które przesunęły się między szczękami chwytaka i z kłaśnięciem opadły na podłogę. Mali pacjenci zatrąbili ochoczo i ruszyli do kolejnego ataku.

Conway pomyślał z przerażeniem, współczuciem i zniecierpliwieniem jednocześnie, że SRTT, który doznał pierwszego szoku zaraz po przybyciu, od tamtej chwili cały czas ucieka, a obecnie jest zbyt przestraszony, by można mu było pomóc. I że tym razem nie wyjdzie z tego cało. Chwytak był bezużyteczny, ale istniała jeszcze jedna możliwość. Jeśli ułatwi ucieczkę przybyszowi, ten przynajmniej wyżyje, choć O’Mara pewnie obedrze potem Conwaya ze skóry.

W ścianie naprzeciwko śluzy wejściowej znajdowały się drzwi, przez które małych pacjentów przywożono na salę. Były to zwykłe drzwi, ponieważ w korytarzu za nimi, który prowadził do bloku operacyjnego dla klasy FROB, utrzymywano podobne ciążenie i ciśnienie powietrza jak na sali. Conway popłynął ku włącznikowi mechanizmu otwierającego i rozsunął drzwi szeroko, a potem patrzył, jak SRTT, który nie postradał ze strachu zmysłów do tego stopnia, by nie dostrzec drogi ucieczki, przemyka się na zewnątrz. Drzwi zamknęły się w samą porę, póki jeszcze małym pacjentom nie udało się za nim pogonić. Conway ruszył w stronę kopuły sterowniczej, by o całym tym strasznym wydarzeniu donieść O’Marze.

Sytuacja bowiem była znacznie gorsza, niż się wszystkim wydawało. Gdy Conway tkwił jeszcze po drugiej stronie sali, ujrzał coś, co poważnie utrudniało schwytanie i uspokojenie uciekiniera, a także wyjaśniało, dlaczego SRTT nie zareagował na jego słowa, gdy siedział w chwytaku. Na podłodze leżały potrzaskane, stratowane szczątki autotranslatora przybysza.

Gdy Conway miał już włączyć interkom, Prilicla zapytał go:

— Przepraszam, doktorze, czy moja zdolność wyczuwania pańskich emocji drażni pana? Czy gdybym powiedział, co stwierdziłem, byłoby to dla pana niewygodne?

— Hę? Co takiego? — zdziwił się Conway. Pomyślał, że pewnie w tej chwili aż bucha od niego zniecierpliwienie wynikające z tego, że asystent wybrał sobie wspaniały moment, by zadawać takie pytania! Zrazu chciał coś odburknąć, ale po namyśle uznał, że kilka chwil zwłoki w sprawozdaniu dla O’Mary nie będzie miało znaczenia, a być może dla Prilicli jest to ważna sprawa. Ci nieziemcy są czasem zabawni. — Odpowiedź na oba pytania brzmi „nie” — odparł krótko. — Choć w tym drugim przypadku, gdyby w pewnych okolicznościach przekazał pan swe obserwacje osobie trzeciej, mógłbym być zakłopotany. Dlaczego pan pyta?

— Ponieważ zdawałem sobie sprawę z pańskiego zaniepokojenia o los owego SRTT w konfrontacji z pańskimi pacjentami — odparł Prilicla — a boję się jeszcze bardziej zwiększyć to zaniepokojenie, mówiąc panu o rodzaju i natężeniu emocji, jakie przed chwilą wykryłem w myślach tej istoty.

— Wal pan — westchnął Conway. — Gorzej jak teraz być nie może…

Ale mogło i było.