Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Dirk przypomniał sobie pewność siebie, jaka ogarnęła go na dachu. Był wówczas przekonany, że żaden z Braithów nie jest poważnym zagrożeniem. Rozumiał ich i było mu ich żal. Teraz zaczynał żałować samego siebie.

— Czy on mówi prawdę? — zapytał Vikary’ego.

— Garse żartuje i przesadza — odparł Kavalar — ale faktycznie jesteś w niebezpieczeństwie. Z pewnością Bretan spróbuje cię zabić, jeśli mu na to pozwolisz. Ale nie musi się tak stać. Zasady twojego trybu i broni są proste. Arbiter narysuje kredą na ulicy kwadrat, pięć metrów na pięć. Ty i twój przeciwnik staniecie w przeciwległych narożnikach i na słowo arbitra ruszycie ku środkowi, trzymając miecze. Kiedy się spotkacie, zaczniecie walczyć. By zaspokoić wymogi honoru, musisz zadać i odebrać po jednym uderzeniu. Radzę, byś celował w stopę albo w inną część nogi. To będzie świadczyło, że nie pragniesz pojedynku na śmierć i życie. Potem, kiedy już odbierzesz pierwsze uderzenie, spróbuj odbić je mieczem, jeśli zdołasz, będziesz mógł wrócić do granicy kwadratu. Nie biegnij. W ucieczce nie ma honoru. W takim przypadku arbiter ogłosi śmiertelne zwycięstwo Bretana i Braithowie będą mogli cię zabić. Musisz się oddalić spokojnym krokiem. Gdy już przekroczysz granicę kwadratu, będziesz bezpieczny.

— Ale w tym celu musiałbyś najpierw do niej dotrzeć — wskazał Janacek. — Bretan wcześniej cię zabije.

— A czy jeśli zadam jeden cios i odbiorę jeden, będę mógł odrzucić miecz i odejść? — zapytał Dirk.

— W takim przypadku Bretan zabije cię z bardzo zdziwioną miną na twarzy albo na tym, co z niej zostało — odpowiedział Janacek.

— Nie radziłbym tego robić — ostrzegł Vikary.

— Sugestie Jaana to szaleństwo — dorzucił Janacek. Wrócił powoli do kanapy, wziął szklankę i nalał sobie jeszcze wina. — Powinieneś zatrzymać miecz i walczyć. Pomyśl, on jest ślepy na jedno oko. Z pewnością powinieneś go atakować z tej właśnie strony! Może zauważyłeś też, jak niezgrabnie porusza głową?

Szklanka Dirka również była już pusta. Uniósł naczynie i Janacek napełnił je winem.

— A jak wy będziecie się z nimi pojedynkować? — zapytał.

— Zasady naszego trybu i broni są inne — zaczął Vikary. — Musimy we czterech stanąć w czterech rogach kwadratu śmierci, uzbrojeni w lasery pojedynkowe albo pistolety innego rodzaju. Nie wolno nam się ruszać. Możemy tylko cofnąć się o krok i wyjść za kwadrat, w bezpieczne miejsce, a i to jest dozwolone dopiero wtedy, gdy każdy ze stojących w kwadracie odda już po jednym strzale. Wtedy wybór należy do nas. Ci, którzy zostaną w kwadracie, jeśli nadal trzymają się na nogach, mogą strzelać dalej. Ten tryb może być nieszkodliwy albo śmiercionośny, zależnie od intencji walczących.

— Jutro musi być śmiercionośny — zapowiedział Janacek, pociągając kolejny łyk.

— Wolałbym, żeby było inaczej — odparł Vikary, potrząsając ze smutkiem głową — ale obawiam się, że masz rację. Braithowie są na nas zbyt wściekli, by strzelać w powietrze.

— W rzeczy samej — zgodził się Janacek, uśmiechając się półgębkiem. — Nazbyt poważnie potraktowali tę zniewagę. Chell Pustoręki z pewnością nam jej nie wybaczy.

— A czy nie możecie spróbować tylko ich zranić? — zasugerował Dirk. — Albo rozbroić?

Te słowa z łatwością wychodziły z jego ust, ale słysząc je, czuł się dziwnie. Sytuacja całkowicie wykraczała poza jego doświadczenie, lecz mimo to akceptował ją, czuł się osobliwie swobodnie w towarzystwie obu Kavalarów z ich winem oraz cichą rozmową o śmierci i kaleczeniu. Być może to właśnie znaczyło być jednym z kethi, być może dlatego jego niepokój zanikał. Dirk wiedział tylko tyle, że czuje się spokojnie jak w domu.

— Zranić? — zapytał Vikary z zakłopotaną miną. — Też mógłbym tego pragnąć, ale to niemożliwe. Łowcy boją się nas i z uwagi na ten strach oszczędzają korarieli Ironjade. Ratujemy życie wielu ludzi. Jeśli jutro potraktujemy Braithów zbyt łagodnie, to przestanie być możliwe. Inni mogą zacząć polować, jeśli pomyślą, że wskutek tego ryzykują tylko niewielką ranę. Niestety, uważam, że musimy jutro zabić Chella i Bretana, jeśli zdołamy.

— Zdołamy — stwierdził z pewnością w głosie Janacek. — I, mój przyjacielu t’Larien, zranić przeciwnika w pojedynku nie jest tak łatwo ani tak rozsądnie, jak pewnie ci się wydaje. A jeśli chodzi o ich rozbrojenie, to chyba z nas szydzisz. To jest praktycznie niemożliwe. Używamy laserów pojedynkowych, przyjacielu, nie broni wojennej. Takie pistolety strzelają półsekundowymi impulsami, a potem potrzebują pełnych piętnastu sekund, żeby się naładować. Rozumiesz? Ten, kto pośpieszy się ze strzałem albo bez potrzeby utrudni sobie celowanie, kto strzela po to, by rozbroić przeciwnika, wkrótce zginie. Nawet z odległości kilku metrów można chybić, a przeciwnik spokojnie zdąży cię zabić, nim twój laser będzie gotowy do drugiego strzału.