Biały smok [The White Dragon - pl]

Akurat kiedy dochodzili do wejścia, nad Gwiezdnymi Kamieniami pojawił się trąbiąc jakiś spiżowy smok. Smok — wartownik odpowiedział. Jaxom zauważył, że wszyscy zastygli w bezruchu, chcąc usłyszeć tę wymianę zdań. Na Skorupy i ich Odłamki, ależ oni tu są nerwowi w Bendenie. Ciekaw był, kto to przyleciał.

Przywódca Weyru z Isty, powiedział mu Ruth.

D’ram? Inni Przywódcy Weyrów nie mieli obowiązku uczestniczyć w Wylęgach, chociaż zwykle, jeżeli nie zagrażał Opad Nici, przybywali, zwłaszcza do Bendenu. Wśród zebranych Jagomowi już udało się wypatrzyć N’tona, R’marta z Weyru Telgar, G’narisha z Igenu, T’bora z Dalekich Rubieży. Potem przypomniał sobie to, co Mistrz Harfiarz mówił o Władczyni Weyru D’rama, Faunie. Może jej się pogorszyło?

Kiedy doszli do Sali Obrad, Nicat rozstał się z nim. Jaxom rzucił jedno spojrzenie na Lessę, zasiadającą na olbrzymim, kamiennym krześle z twarzą napiętą i niezadowoloną, i szybko oddalił się w najdalszy róg sali. Jej bystre oczy nie dadzą rady wypatrzyć Bruzdy na jego policzku z tej odległości.

A Harfiarz twierdził, że to nie będzie liczne zebranie. Jaxom przyglądał się, jak szeregiem wchodzą Mistrzowie Cechów, inni Przywódcy Weyrów, główni Lordowie Warowni, ale nie było żadnych kobiet z innych Weyrów ani zastępców przywódców skrzydeł, oprócz Brekke i F’nora.

D’ram wszedł do sali w towarzystwie F’lara i jeszcze jakiegoś młodego mężczyzny, którego Jaxom nie poznał, chociaż nosił on kolory zastępcy. O ile już wcześniej młodzieńca wytrąciły z równowagi przelotnie dojrzane oznaki starzenia się Mistrza Harfiarza, to zmiana w wyglądzie D’rama przyprawiła go o wstrząs. Wydawało się, jak gdyby przez ostatni Obrót skurczył się, została z niego sama łupina, wyschnięta i krucha. Krok istańskiego Przywódcy Weyru był nierówny, a ramiona miał przygarbione.

Lessa podniosła się jednym ze swoich szybkich, wdzięcznych ruchów i ruszyła powitać Istańczyka z wyciągniętymi rękami i niespodziewanie pełnym współczucia wyrazem twarzy. Jaxom odnosił wrażenie, że uprzednio była całkowicie pogrążona w swoich myślach. W tej chwili cała jej uwaga skupiała się na D’ramie.

— Zebraliśmy się, tak jak prosiłeś, D’ramie — powiedziała Lessa, pociągając go do krzesła obok siebie i nalewając mu czarkę wina.

D’ram podziękował jej za wino i powitanie, pociągnął łyczek, ale zamiast się usadowić, odwrócił się twarzą do zebranych.

Jaxom zobaczył, że twarz jego pożłobiły zmarszczki tak od męczenia, jak i wieku.

— Większość z was orientuje się w mojej sytuacji i wie o… chorobie Farmy — powiedział powolnym, pełnym wahania głosem. Odchrząknął, zaczerpnął powietrza. — Chcę zrzec się teraz przywództwa Weyru Ista. Żadna z naszych królowych nie sposobi się do lotu godowego, ale nie mam już serca ciągnąć dłużej. Twój Weyr zgodził się. G’dened — tu D’ram wskazał na mężczyznę, który mu towarzyszył — prowadził przez ostatnie dziesięć Obrotów na swoim Barnathu. Powinienem zrezygnować wcześniej, ale… — potrząsnął głową smutno się uśmiechając — mieliśmy nadzieję, że ta choroba minie. — Wyprostował z wysiłkiem ramiona. — Caylith jest najstarszą królową, a Cosira jest dobrą Władczynią Weyru. Barnath odbył już lot godowy z Caylith i sprawdzili się, bo mieliśmy liczny, silny Wylęg. — Teraz zawahał się, spoglądając ostrożnie na Lessę. — W dawnych czasach, czasach Władców z przeszłości, mieliśmy taki zwyczaj, że kiedy Weyr był pozbawiony Przywódcy, to do pierwszego lotu królowej w takim Weyrze dopuszczane były wszystkie młode spiżowe smoki. W ten sposób wyboru nowego Przywódcy dokonywano w słuszny i sprawiedliwy sposób. Chciałbym odwołać się teraz do tego zwyczaju. — Powiedział to niemal wojowniczo, ale oczy jego patrzyły na Lessę błagalnie.

— Musisz więc być bardzo pewny Barnatha G’deneda — powiedział R’mart z Weyru Telgar pełnym niesmaku tonem, który wzniósł się nad zaskoczone pomruki.

Szeroko uśmiechniętemu G’denedowi udało się uniknąć spojrzenia komukolwiek w oczy.

— Chcę jak najlepszego Przywódcy dla Isty — powiedział sztywno D’ram, urażony sugestią R’marta, że lot będzie tylko markowany. — G’dened dowiódł swej kompetencji na tyle, że jestem z niego zadowolony. Ale powinien dowieść jej ku zadowoleniu was wszystkich.