Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Oczy Preznikova błysnęły, gdy usłyszał nazwę Malgasy, a Thurston uśmiechnął się w duchu. Eskadry, które mu obiecano, nie mogły opuścić tego systemu, bo wybuchła tam rewolta, która objęła cały układ i stacjonujące tam poprzednio okręty. Dokładnie nie wiedział, co ją spowodowało, ale najprawdopodobniej samoobrona korpusu oficerskiego przed czystką. Krótko po tym, jak ta sadystka Ransom zaczęła mobilizować Proli, „zespoły reedukacyjne” bezpieki zgłupiały w niektórych systemach do reszty i zabrały się za rozstrzeliwanie nie tylko „podejrzanych” oficerów, ale i ich rodzin. Było to najgłupsze z możliwych posunięć, bo nawet jeśli ktoś nie będzie bronił swego życia za wszelką cenę, to na pewno będzie bronił życia najbliższych, ale rozsądek nie był zbyt częstą cechą w Ludowej Republice. Zwłaszcza ostatnimi czasy. I dlatego przez grupę żądnych krwi idiotów starannie zaplanowana operacja, zamiast zmienić losy wojny, może wziąć w łeb, bo wyznaczone do jej przeprowadzenia okręty muszą tłumić lokalną rewoltę, której wcale nie musiało być.

— Rozumiem… — mruknął z niechęcią Preznikov. — Czy naprawdę tak ważne jest skoncentrowanie wszystkich sił w jednym miejscu przed rozpoczęciem operacji?

— Ma to podstawowe znaczenie, towarzyszu komisarzu. — Thurston robił, co mógł, by nie mówić jak do wyjątkowo tępego midszypmena, ale przyszło mu to z trudem. — jeśli nie zdołamy zebrać wszystkich sił tutaj, będziemy zmuszeni zrobić to gdzie indziej: w najgorszym wypadku w obliczu wroga. Zbieżne uderzenia rozproszonych sił wyglądają pięknie na ćwiczeniach, w praktyce jednak, zwłaszcza gdy okręty przybywają z różnych systemów, rzadko się udają. Teoretycznie daje to przewagę wynikającą z zaskoczenia, bowiem utrudnia przeciwnikowi odkrycie celu ataku na podstawie naszego początkowego ugrupowania i miejsca rozpoczęcia dokładnie o wyznaczonym czasie. Jeśli rozjedzie się zgranie czasowe, to koordynacja staje się niemożliwa i ta grupa, która pierwsza dotrze do celu, znajdzie się w obliczu wszystkiego, czym dysponuje przeciwnik. A stąd już tylko krok do klęski, gdyż może się skończyć tak, że będzie on w stanie zniszczyć nasze siły kolejno, a nie jako całość. Tak właśnie stało się, gdy admirał Rollins zaatakował system Hancock zbyt wcześnie i jedynie częścią sił przewidzianych do wykonania zadania.

— Rozumiem… — powtórzył Preznikov już normalnym tonem.

— Ale to jeszcze nie cały problem, towarzyszu komisarzu. Jeśli nie skoncentrujemy sił przed rozpoczęciem operacji „Sztylet”, nie będę w stanie wyjaśnić moim podkomendnym, o co chodzi, a jest to skomplikowana operacja, w której sporo może pójść nie tak, jak zaplanowaliśmy. I bądźmy szczerzy: nasze sztaby nie są zbyt doświadczone. — Preznikov zmarszczył brwi, ale nie odezwał się słowem, więc Thurston dodał, nadal tym samym spokojnym głosem: — Zwiększa to ryzyko zwykłego ludzkiego błędu, bowiem jak dobrej motywacji by nasi ludzie nie mieli, względy bezpieczeństwa wymagają, by żaden z kapitanów nie znał szczegółów. Jeśli nie będę miał okazji do solidnej odprawy z nimi wszystkimi, zanim wejdziemy do akcji, prawdopodobieństwo nieporozumienia, którego skutki okażą się fatalne, wzrasta niewspółmiernie.