Гэта самотная зорка Венера

– Пра што ты, добры кунігас, – усхвалявана шапталі ейныя вусны. – Ці не ведаеш, хто я? Я ж вайдэлотка! Нават калі б жадала быць тваёй абранніцай, усё роўна не змагла б выканаць тваю волю. Бо дала нябесным багам зарок захоўваць нявіннасць і чысціню да скону свайго. Таму сядай на каня, скачы ад мяне да сваіх вояў, слаўны кунігас! – рашуча адняла ад грудзяў ваяра дзяўчына галаву.– І забудзь пра мяне. Назаўжды забудзь!

Павярнуўшыся, Мірута таропка пайшла ў бок жытла вайдэлотак.

“Бог адзіны! І хай мяне даруе за тое, што зараз ўчыню!” – узрушана падумаў Светавар і, ускочыўшы на каня, хутка дагнаў на сцяжыне вайдэлотку, падхапіўшы яе, паклаў упоперак сядла...

На адпачынак нанач ліцвінская сотня спынілася пасярод лугу на пакатым пагорку. Былі разбіты захопленныя ў крыжакоў шатры і выстаўлена варта.

Неба на ўсходзе пачынала ўжо прабіваць бляклае перадсвітальнае марыва. Князь Светавар адплюшчыў вочы, ласкава пакасіў позірк на Міруту, якая ляжала поруч на мяккім подсціле, утыркнуўшыся пышнай галавой у ягонае аголенае плячо. Дзяўчына, да грудзей захінутая лёгкай паходнай коўдрай, таксама ўжо не спала. Позірк ейных задуменных воч адсутна прабягаў па шэраму шоўку шатра.

– Ну, і што цяпер са мной будзе, слаўны кунігас? – ціха мовіла яна, адчуўшы далікатны рух мускулістай рукі ваяра.– Я парушыла зарок, які давала нябесным багам. Цяпер мяне засунуць у мяшок разам з сабакамі і катамі і скінуць з высокага абрыву ў мора.

– Ты ніколі ўжо не вернешся ў сваё пасяленне. Па прыездзе у Трокі будзеш вялікай княгіняй. І потым, не па ўласнай волі ты апынулася ў мяне – я ж выкраў цябе, – мягка дакрануўся пальцамі Светавар да аголеных дзявочых плеч.

– Выкраў бы ты мяне, светлы кунігас, каб гэтага я сама тайна ў сэрцы не жадала, – ціха запярэчыла Мірута. – Мы вайдэлоткі, калі што, здольныя сябе абараніць…

Шолах ля шатра прымусіў маладых людзей спыніць размову.

– Светлы князь! Дазволь увайсці! – з'явілася ў прыаткрытым праёме шатра каранастая фігура сотніка Міхайлы.

– Слухаю цябе, – падаў голас Светавар.

– Прабач, добры князь, што вымушаны патрывожыць твой спакойны сон, – таропка прамовіў воін. – Але варта змеціла бліз нашага стана крыжакоў!

– Падымай, сотнік, стан. Усім воям неадкладны збор! – гучна загадаў князь Светавар і, па адыходзе памочніка, узняўся з подсцілу.

Ледзь ранішнія залацістыя промні сонца асвяцілі лог, ліцвінская сотня пры поўным узбраенні выстраілася ланцугом на пагорку. Князь Светавар пільна азірнуў наваколле. Усе бліжэйшыя подступы да іх стана займала ашчаціненая дзідамі і мячамі шматлікая крыжацкая конніца. Ліцвіны былі ўзятыя ў шчыльнае кальцо.

– Добрыя тры харугвы будзе, – прыкінуў на вока сілы праціўніка сотнік Міхайла, што сядзеў на рослым кані побач з правадыром. – Не вырвацца нам з іх моцных ціскоў!

– Схітрыў, крыжацкі камандор, – мовіў у роздуме князь Светавар. – Ля пасялення ўцёкі толькі паказаў. На самай жа справе пайшоў лісой за намі, выследзіў і акружыў у зручным месцы.