Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Цябе нешта турбуе мая панна? – пацiкавiўся хлопец.
Страпянуўшыся, Ядвiга прыцiшыла хаду.
– Бацька даведаўся штосьці пра нашы адносiны, – сумна ўздыхнула яна.
– Ён табе нешта казаў пра гэта? – насцярожыўся Яська, мiжволi тузануўшы ляйчынамi.
– Не, нiчога не казаў, але…
Дзяучына ўспомнiла, калі раніцай бацька– князь нечакана зайшоў у яе пакоi, яўна чымсьцi ўзрушаны. Ён убачыў у люстэрку яе пышныя валасы, якiя яна расчэсвала вялiкiм грэбенем, смачны сiняк на паўаголенай дзявочай руцэ – учора на вячэрняй выездцы яна няўдала саскочыла з каня. Густыя бровы князя насупiлiся.
– Бачу, малады слуга не вельмi наглядае за сваёй паннай! Трэба замянiць яго на старэйшага i больш вопытнага. I наогул, трэба маладой панне падумаць ужо пра шлюб. Досыць ёй быць без надзейнага мужчынскага пляча…
Павярнуўшыся, князь тут жа выйшаў з пакояў, але тыя ягоныя словы пра маладогу слугу, яшчэ доўга трывожным водгукам адзываліся ў дзявочым сэрцы. I яшчэ гэты ўспамiн пра надзейнае мужчынскае плячо… Ад прыслугi панна Ядвiга ўжо чула, што бацька паслаў ганцоў да аднаго яснавяльможнага пана ў Польшу для перамоў аб iхнiм шлюбе… Няўжо ён збiраецца выдаць яе замуж, нават не запытаўшыся ёйнай згоды?
– Князь збiраецца хутка выдаць мяне замуж за аднаго яснавяльможнага пана, – сумна прамовiла пана Ядзвiга i, азiрнуушыся на бязлюдны парк, наблiзiлася да хлопца, схіліла ў самоце галаву да яго грудзей.– Ах, Яська, чуе мае сэрцайка бяду.
– Што б не здарылася, буду кахаць цябе ўсё жыццё, чуеш, мая панначка?– Хлопец ласкава абняў хударлявыя дзявочыя плечыкi.
– I я цябе буду кахаць, Яська, да самай смерцi. Лепш што– небудзь з сабой зраблю, а замуж за другога не пайду!
– Што ты, панна… Пакiнь такiя думкi! – уздрыгануўся хлопец. – Цi ж можна нават думаць пра такое?..
– Але ж трэбы штосьцi рабiць, – цiха запярэчала яму дзяўчына. – Мой бацька, калi што надумаў, ад свайго неадступiць. Нам трэба бегчы, Яська, – раптам тузанула яна хлопца за плячо. – Неадкладна! У Вiльню, да цёткi. Панна Альжбета мяне любiць, i яна вельмi добрая – дасць нам прытулак! Сёння апоўначы, калi ў палацы ўсе заснуць, выводзь цiхенька коней у двор. Буду чакаць цябе ў парку на нашай лаўцы ля маладой вярбы. – Ядвіга падняла вочы на хлопца, збянтэжанага ад падобнай прапановы. – Ты чуеш мяне, Яська?
– Я прывяду апоўначы коней, мая панначка, – нарэшце нарушыў маўчанне хлопец.
Яны пайшлі да высокiх замкавых вежаў, увайшлi ў шэрую пашчу брамы.
– Да сустрэчы мая панначка, – цiха прамовiў Яська ўжо ў двары, адкуль чуліся галасы княжацкай прыслугi, што была занятая сваiмi вячэрнiмi клопатамi.
– Да сустрэчы, каханы, – ласкава прашаптала Ядвіга.
Яна, павярнуўшыся, таропка пайшла да палаца. Неба над замкам пачынала ўжо налівацца вечаровай сінявой. Яська некалькі хвiлiн утрапёна пазiраў панне ўслед, потым накiраваўся да канюшнi.
Ступiўшы на прыступкi будынка, дзяўчына, узрушаная ад толькi што прынятага рашэння, нават не прыкмецiла, як пры канцы двара Яську раптам схапiлi княжацкія стражнікі і пацягнулі ў змрочнае падзямелле – туды, дзе пакутавалі за кратамi тыя, хто быў пазбаўлены ласкі святлейшага князя…
Панна ж Ядвiга, прайшоўшы ў свае пакоi, перапранулася ў хатнюю сукенку і прысела насупраць люстэрка, у якім, бы наяве, убычала сваю першую сустрэчу з Яськам…
Тады бацька–князь упершыню ўзяў яе на паляванне ў дзiкi лес, якi высокай густой сцяной стаяў за некалькi вёрст ад замка. Пасля доўгай скачкi на прыткiх конях яна спынiлася з прыслугай на вялiкай лясной паляне адпачыць. Адусюль гучалi прызыўныя рогi i галасы загоншчыкаў, брэх рухавых паляўнiчых сабак, якiя цікавалі ў лесе дзiка. Панна Ядвiга схiлiлася над россыпам лясных суніц. Мядовы водар траў кружыў галаву, вымушаў забыцца пра рэчаiснасць. Раптам яна пачула спалоханыя галасы прыслугi, што даносiлiся бы з–за якой сцяны. Узняўшы галаву, дзяўчына ў жаху ўбачыла, як з лесу проста на яе нясецца вялiкi шэры дзік. Ад сполаху ейныя ногi нібы ўраслi ў зямлю, у чаканнi жудаснага яна мiжволi заплюшчыла вочы. Адкрыла iх толькi тады, калi пачула гучны енк жывёлы. У здзiўленнi яна пазiрала на маладога незнаёмага хлопца, якi змагаўся з дзіком на акрываўленай траве i паласаваў звера доўгiм паляўнiчым нажом. Калi дзiк нарэшце сцiх, хлопец выбраўся з–пад яго, выцер кроў, якая струменiла з параненай нагi. Бацька–князь, якi неўзабаве галопам падскакаў на канi да дзяўчыны – белы, што той снег, – саскочыўшы на зямлю, трывожна агледзеў панну Ядвiгу, пяшчотна абняў яе, потым павярнуўся да мужнага хлопца, які з захапленнем пазiраў на маладую панну.