Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Гэ, добры кунігас! – ледзь Светавар наблізіўся, усміхнулася вайдэлотка.– Як, задаволены, храбры ваяр, сваёй сёняшняй здабычай у ворага?
– Здавальненне ад здабычы ў мужных вояў бывае толькі тады, калі яны ў баі разгромяць ворага. Сёння ж ён сам кінуўся на ўцекі, – хутка адказаў Светавар.
– Прагуляемся крыху, – устала дзяўчына з каменя.– Люблю глядзець на мора. Калі на сэрцы нуда ці трывога, яно заўсёды заспакойвае.
Яны паволі рушылі ўздоўж залацістай берагавой стужкі. Пры бачанні поруч вытанчанага дзявочага стана знатны ваяр адчуваў нясмеласць і нейкае незразумелае дрыготкае трымценне ў грудзях.
– Неразумею, як у чароўнай вяшчункі атрымалася гэткае дзіва – падпарадкаваць сваёй волі нябесныя маланкі? – абы не маўчаць, спытаўся князь.
– Гэта воля наймагутнага Пяркунаса і дзівоснай Ауштры!– хутка адказала Мірута. – Добры ж кунігас сам, нягледзячы на тое, што пакланяецца цяпер іншаму богу, пакінуў у сваім вялікім паселішчы капішча волата грому.
Светавар быў хацеў запярэчыць сваёй чароўнай спадарожніцы, што Бог на нябёсах адзіны, але стрымаўся. Відаць, не зразумее тое паганская вяшчунка.
– А хто чакае, слаўнага ваяра, дома ў Троках? – раптам пацікавілася спадарожніца.
– Ды, акрамя служак, ніхто, – нягучна вымавіў Светавар, змоўчаўшы пра сваю маладую княгіню, што летаў з тры таму памерла ад раптоўнай хваробы, не пакінуўшы яму спадчыннікаў. Гэту цяжкую страту валадар Трокаў перажываў доўга. У сваім палацы, дзе ўсе сцены нема сведчылі аб пайшоўшай любай, амаль не затрымліваўся. Шукаў забыцця ў баявых паходах і бітвах з ворагамі. І вось сустрэча з гэтай надзвычай прыгожай маладой жамойткай растапіла лёд у сэрцы знатнага ваяра.
– Ну, мне ўжо час ісці. Патрэбна гатавацца да вечаровага служэння Ауштры. – Прыпынілася дзяўчына ля сцяжыны, якая вяла ад мора да жытла вайдэлотак.
Колькі імгненняў яна задуменна ўзіралася ў пахмурны нябесны блакіт.
– Як я разумею, заўтра знатны кунігас, ад”язджае дамоў?– ціха спыталася Мірута.
– Так, нам пара вяртацца на радзіму, – хутка кінуў Светавар. – Загасціліся мы ўжо ў вашым закутку. Ледзь не наклікалі на яго бяду.
Што ж, жадаю, слаўнаму кунігасу, гладкай дарогі, – адчуўся ў голасе вайдэлоткі сум. – Як у нас кажуць: “Bon voyage![35]”
Яна павярнулася і таропка, не азіраючыся, пайшла па сцяжыне. Князь Светавар узрушана праводзіў яе позіркам. Няўжо вось так усё скончыцца – дзяўчына схаваецца ў боры і ён больш ніколі не пабачыць ейных дзівосных светлых зорак?
У паселішча ён вярнуўся пад вечар і адразу рашуча скіраваўся да дома старэйшыны. Кушніс запрасіў знатнага госця адвячэраць. Уважыўшы сівога правадыра, Светавар адведаў стравы з марской рыбы, папіў гарачага траўнага напою. І звярнўся да старога з тымі думкамі, якія валодалі ягоным сэрцам.
– Моцна падабаецца мне, мудры Кушніс, адна ваша дзяўчына. Усе думкі і днём і ноччу мае адбірае, – шчыра мовіў ён да мясцовага правадыра.– Аддай за мяне замуж Міруту. Як вярнуся ў свой кут, вышлю табе за яе багатыя дары!
Твар сівога жамойта пашарэў.
– Што ты, слаўны кунігас, – спалохана вымавіў ён.– Мірута ж – вайдэлотка! Яна давала зарок нявіннасці і вернасці нябеснай Ауштры! Калі мы па ўласнаму жаданню парушым гэты запавет, богі ўгневаюцца і пашлюць на наш гаротны народ свае страшныя нябесныя кары! Таму прабач, добры кунігас, не ў маёй волі дапамагчы тваёй шчырай сардэчнай просьбе, – цяжка ўздыхнуў старэйшына.
Князь Светавар – змрочны і расхваляваны – пайшоў у сваю адпачывальню. Ноччу доўга не мог заснуць ад тужлівых думак…
На золку ліцвінская сотня пакідала гасціннае жамойцкае паселішча. Праводзіць хаўруснікаў у дарогу выйшлі амаль усе ягоныя жыхары. Шчыра абняўшыся на развітанне са старэйшынай Кушнісам, які даў на колькі дзён ім прытулак, Князь Светавар ускочыў на баявога каня і не стрымаўся, міжволі пашукаў вачыма сярод натоўпу Міруту. Але маладой вайдэлоткі сярод жанчын, што жадалі ліцвінам шчаслівай дарогі, не прыкмеціў.
“Развіталася з табой учора. Таму і не прышла, ”– няпэўна разважыў ваяр і скіраваўся ўслед за сваімі воямі.
Апынуўшыся ўжо за брамай пасялення, ён прыпыніў на імгнення каня, азірнуўся на той кут леса, дзе знаходзілася жыллё вайдэлотак. Выразныя вочы прыгожай жрыцы раптам паўсталі перад ім, бы тыя далёкія вечаровыя бліскучыя зоркі. Няўжо ён вось так проста ад”едзе і больш ніколі іх не пабачыць? Ад гэтай невыноснай думкі ў сэрца ваяра нібы ўпілася вострая стромка.
35
Шчаслівага шляху!