Szpital kosmiczny

Powiedziawszy to, Conway pomyślał, że Prilicla i tak jeszcze nie wie, co to takiego „hat-trick”, ale wkrótce dowie się, jak należy interpretować wszystkie te jego skinienia, gesty i przenośnie. Sam przeszedł kiedyś przez to jako podwładny nieziemców i czasem zachodził w głowę, klnąc na czym świat stoi, dlaczego nikt nie wymyślił hipnotaśmy z idiomatyki pozaziemskiej do pomocy takim świeżo upieczonym stażystom jak on. Były to jednak tylko myśli powierzchowne; w głębi duszy Conway widział ostry i niewzruszony, jakby namalowany, obraz młodego osobnika, nieledwie w fazie embrionalnej, którego rozwijający się szkielet zewnętrzny, złożony z około setki płytek kostnych zazwyczaj swobodnie przesuwających się na elastycznych zawiasach chrząstek, by umożliwić poruszanie i oddychanie, miał się przeistoczyć w skamieniałą skorupę, więżącą — na krótką już tylko chwilę — oszalałą świadomość…

— Mogę być w czymś pomocny? — zapytał Prilicla, odwołując w mgnieniu oka myśli Conwaya z niedalekiej przyszłości do teraźniejszości. Cinrussańczyk przyglądał się trzem smukłym, opływowym kształtom śmigającym po wielkim zbiorniku. Zapewne zastanawiał się, jak uda się przytrzymać któreś ze stworzeń na czas konieczny do zbadania. — Szybko się poruszają, prawda? — dodał.

— Owszem — odparł Conway. — Poza tym są bardzo delikatne i tak młode, że w chwili obecnej nie można ich jeszcze uznać za istoty obdarzone rozumem. Łatwo je przerazić, a przy każdej próbie zbliżenia się wpadają w taką panikę, że szaleją po zbiorniku, dopóki nie wyczerpią sił lub nie doznają kontuzji, uderzając o ściany. Musimy więc założyć pole minowe…

W kilku słowach wyjaśnił, po czym zademonstrował, jak należy rozmieścić pojemniki ze środkiem nasennym, który rozpuszcza się w wodzie, oraz jak łagodnie i z daleka naprowadzić na owe „miny” nieuchwytnych pacjentów. Później, kiedy już obaj badali trzy nieruchome ciała i Conway zobaczył, jak czuły i precyzyjny jest dotyk manipulatorów Prilicli, a także jak bystre są jego wnioski, wzrosły jego nadzieje na pomyślny dla pacjentów obrót sprawy.

Po wyjściu z ciepłego i, zdaniem Conwaya, przyjemnego środowiska w sali AUGL przeszli do sekcji istot radioaktywnych. Tym razem badali pacjentów zza sześciometrowej osłony za pomocą zdalnie sterowanych mechanizmów. W tej części oddziału pediatrycznego nie było nic pilnego. Zanim wyszli, Conway pokazał Prilicli mnóstwo rur zbiegających się w tym miejscu. Wyjaśnił, że dział eksploatacji wykorzystuje sekcję radioaktywną jako zapasowy reaktor do oświetlania i ogrzewania Szpitala.

Przez cały czas głośniki przekazywały monotonnie informacje o poszukiwaniach uciekiniera. Nie znaleziono go jeszcze, natomiast wzrastała liczba pomyłkowych rozpoznań i zwykłych przywidzeń. Od czasu rozmowy z O’Marą Conway nie miał zbyt wysokiego mniemania o tym SRTT, ale teraz trochę się zaniepokoił na myśl o tym, co zbiegły gość może nabroić, szczególnie na jego oddziale, nie mówiąc już o tym, że niektórzy spośród pacjentów też mogą mu coś zrobić. Gdyby choć trochę więcej wiedział o nim, gdyby miał jakieś pojęcie o jego sile… Postanowił porozumieć się z O’Marą.

— Według ostatnio otrzymanych informacji — odpowiedział naczelny psycholog — klasa SRTT rozwinęła się na planecie krążącej wokół swego słońca po orbicie ekscentrycznej. Zmiany geologiczne i klimatyczne spowodowały, że do przeżycia potrzebny był wysoki stopień zdolności adaptacyjnych. Istoty te, zanim osiągnęły stadium inteligencji, w obronie albo przybierały jak najbardziej przerażającą formę, albo też upodabniały się do napastnika w nadziei, że w ten sposób unikną wykrycia. Ochronna mimikra okazała się najpowszechniejszą metodą unikania niebezpieczeństwa, tak że proces ów stał się prawie automatyczny. Kolejne dane dotyczą rozmiarów i masy ciała tych istot w różnym wieku i wynika z nich, że rasa ta jest długowieczna. Te niezbyt pomocne informacje, wydobyte ze sprawozdania załogi statku badawczego, który odkrył tę planetę, kończą się zastrzeżeniem, że wszystko to jest tylko do naszej wiadomości, oraz wzmianką, jakoby omawiane istoty nigdy nie chorowały. Ha!