Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— No, nie wiem. Chyba rozumiem, co to znaczy być bratem ze schronienia, i doceniam ten zaszczyt, czy jak to tam zwał. Ale dzieli nas wiele spraw, Jaan.

— Mówisz o Gwen — stwierdził Vikary — i ona rzeczywiście nas dzieli. Ale, Dirk, proszę cię o to, byś został nowym, szczególnym rodzajem brata ze schronienia. Tylko na okres pobytu na Worlornie i tylko dla Garse’a, nie dla mnie ani nie dla żadnego innego Ironjade’a. Rozumiesz?

— Tak. To ułatwia sprawę. — Zerknął na Janacka. — Ale nawet z Garse’em mam problemy. To on chciał uczynić mnie własnością, a przed chwilą raczej nie pomagał mi wybrnąć z tego pojedynku.

— Mówiłem tylko prawdę — zaprotestował Janacek, lecz Vikary uciszył go machnięciem ręki.

— To wszystko pewnie mógłbym mu wybaczyć — ciągnął Dirk. — Ale nie sprawę z Gwen.

— Ten problem rozstrzygniemy we troje. Ja, ty i Gwen Delvano oznajmił spokojnie Vikary. — Garse nie ma tu prawa głosu, choć może ci powiedzieć, że jest inaczej.

— Ona jest moją cro-betheyn — poskarżył się Garse. — Mam prawo głosu i działania. A nawet obowiązek.

— Mówię o ostatniej nocy — wyjaśnił Dirk. — Byłem pod drzwiami. Słyszałem, jak Janacek ją uderzył, a potem obaj ją zamknęliście i nie pozwalacie jej się ze mną spotkać.

— Uderzył ją? — zapytał z uśmiechem Vikary.

Dirk kiwnął głową.

— Słyszałem to.

— Słyszałeś kłótnię i cios, w to nie wątpię — przyznał Vikary. Dotknął opuchniętej szczęki. — Jak ci się zdaje, skąd to się wzięło?

Dirk wytrzeszczył oczy. Nagle poczuł się niewiarygodnie głupio.

— Myślałem… nie… nie wiedziałem. Dzieci galarety…

— Garse uderzył mnie, nie Gwen — wyjaśnił Vikary.

— I zrobiłbym to jeszcze raz — burknął Janacek.

— Ale — zaczął Dirk — w takim razie co się stało w nocy? I rano?

Janacek wstał, podszedł do siedzącego na drugim końcu kanapy Dirka i pochylił się nad nim.

— Mój przyjacielu Dirku — zaczął lekko jadowitym tonem — dziś rano powiedziałem ci prawdę. Gwen poleciała z Arkinem Ruarkiem, aby popracować. Wczoraj Kimdissianin szukał jej przez cały dzień. Był bardzo rozgorączkowany. Opowiadał mi, że kolumna pancernych żuków rozpoczęła migrację, zapewne w reakcji na chłód. Na Eshellinie to podobno bardzo rzadkie wydarzenie, a na Worlornie oczywiście byłoby zupełnie niepowtarzalne. Ruark uważał, że powinni natychmiast tam lecieć, bo drugi raz może się to już nie powtórzyć. Czy teraz rozumiesz, mój przyjacielu t’Larien?

— Hm — odparł Dirk. — Na pewno coś by mi powiedziała.

Janacek wrócił na miejsce. Jego szczupła twarz o ostrych rysach zastygła w srogim grymasie.

— Mój przyjaciel nazywa mnie kłamcą — oświadczył.

— Garse mówi prawdę — zapewnił Vikary. — Powiedziała, że zostawi ci wiadomość, na kartce albo na taśmie. Być może zapomniała o tym w natłoku przygotowań. Takie rzeczy się zdarzają. Gwen jest bardzo zaangażowana w swoją pracę, Dirk. Jest dobrym ekologiem.

Dirk popatrzył na Garse’a Janacka.

— Chwileczkę — zaprotestował. — Rano powiedziałeś, że nie pozwolisz jej się ze mną spotkać. Sam to przyznałeś.

Vikary zrobił zdziwioną minę.

— Garse?

— Tak było — potwierdził z niechęcią Janacek. — Przyszedł tu i naciskał na mnie. Uciekł się do oczywistego kłamstwa, by wejść do środka. Co więcej, wyraźnie pragnął uwierzyć, że podli Ironjade’owie więżą Gwen. Wątpię, by zaakceptował inne wyjaśnienie.

Pociągnął ostrożnie łyk wina.

— To nie było rozsądne, Garse — skarcił go Jaan Vikary.

— Nieprawda w zamian za nieprawdę — odparł Janacek z zadowoloną miną.

— Nie jesteś dobrym przyjacielem.

— Od tej pory postaram się być lepszym.

— To mnie cieszy — odparł Vikary. — A więc, t’Larien, czy będziesz kethem dla Garse’a?

Dirk zastanawiał się nad tym pytaniem przez długą chwilę.

— Pewnie tak — zgodził się wreszcie.

— Wypijmy więc — zaproponował Vikary. Wszyscy mężczyźni unieśli jednocześnie szklanki — przy czym Janacek opróżnił już swoją do połowy — i po języku Dirka spłynęło palące, nieco gorzkie wino. Nie był to najlepszy trunek, jakiego w życiu kosztował, niemniej jednak całkiem niezły.

Janacek opróżnił szklankę i wstał.

— Musimy porozmawiać o pojedynkach.

— Tak — zgodził się Vikary. — To był gorzki dzień. Obaj zachowaliście się nierozsądnie.

Janacek oparł się o gzyms kominka pod jednym ze szczerzących zęby maszkaronów.