Nefrytowy Tron [Throne of Jade - pl]

Laurence mógł zamknąć oczy i wyobrażać sobie, że są w Dover albo w Loch Laggan, gdzie pełnią zwykłą służbę, wykonują pracę, którą rozumieją, polegając na przyjaźni i sile zjednoczonego narodu; w takiej sytuacji nawet niedawna klęska nie byłaby taka straszna. Mógł wyobrażać sobie, że Allegiance jest po prostu jednym z okrętów w porcie, ich polanka znajduje się w pobliżu i nie niepokoją ich żadni politycy ani książęta. Położył się na plecach, przycisnął dłonie do ciepłego boku smoka, do rozgrzanych promieniami słonecznymi czarnych łusek i ukojony tymi myślami zapadł w krótką drzemkę.

— Zdołasz wspiąć się z powrotem na pokład? — zapytał teraz Laurence. Martwił się tym przez cały czas.

Temeraire obrócił łeb i spojrzał na niego.

— A nie moglibyśmy zaczekać na brzegu, aż wydobrzeję, i dopiero wtedy wrócić na okręt? — zaproponował. — Albo — dodał i potrząsnął krezą z podniecenia — moglibyśmy polecieć nad lądem i dołączyć do nich po drugiej stronie kontynentu: pamiętam z map, że w głębi Afryki nie ma ludzi, więc nie mogą nas zestrzelić żadni Francuzi.

— Nie, ale z doniesień wynika, że żyje tam wiele dzikich smoków, że nie wspomnę o mnóstwie innych niebezpiecznych zwierząt oraz niebezpieczeństwie chorób — powiedział Laurence. — Temeraire, nie możemy latać nad niezbadanym lądem. Nic by nie usprawiedliwiło takiego ryzyka, szczególnie teraz.

Temeraire westchnął, zrozumiawszy, że musi porzucić swój ambitny plan, i zgodził się podjąć próbę powrotu na pokład. Pobawił się jeszcze trochę, podpłynął do okrętu i wprawił w konsternację marynarzy, kiedy po prostu podał im skif, tak że nie musieli go wciągać na pokład. Laurence wspiął się na burtę z barku Temeraire’a, po czym odbył krótką naradę z Rileyem.

— Może rzucimy dryfkotwicę ze sterburty? — zasugerował. — Razem z kotwicą dziobową powinny utrzymać okręt w równowadze, bo przecież i tak jest mocno obciążony od strony rufy.

— Laurence, nawet nie chcę myśleć o tym, co usłyszę w Admiralicji, kiedy się dowiedzą, że zatopiłem transportowiec w porcie w bezchmurny dzień — odparł Riley. — Każą mnie powiesić, a ja nie będę protestował.

— Jeśli okręt przechyli się zbyt mocno, Temeraire zawsze może wrócić do wody — powiedział Laurence. — Inaczej będziemy musieli sterczeć w porcie co najmniej tydzień, aż Keynes pozwoli mu znowu latać.

— Nie zamierzam zatopić okrętu — rzucił oburzony Temeraire, wystawiając łeb nad reling tylnego pokładu, ku przerażeniu Rileya. — Będę bardzo uważał.

Riley wciąż miał wątpliwości, ale w końcu się zgodził. Temeraire podniósł się z wody i chwycił przednimi łapami burtę; Allegiance przechylił się ku niemu, lecz niezbyt mocno, równoważony dwoma kotwicami, a wtedy Temeraire rozłożył skrzydła i uderzył nimi kilkakrotnie, dzięki czemu udało mu się wgramolić na pokład.

Opadł ciężko na deski, przez chwilę przebierając niezdarnie tylnymi łapami, ale manewr się powiódł, a Allegiance tylko nieznacznie podskoczył. Temeraire szybko podkurczył łapy i otrząsnął z wody wąsy i krezę, udając, że wszystko poszło bardzo zgrabnie.

— To było całkiem łatwe — powiedział zadowolony do Laurence’a. — Teraz mogę pływać codziennie, aż pozwolą mi latać.

Laurence nie wiedział, jak przyjmą tę wiadomość Riley i marynarze, lecz nie martwiło go to zbytnio. Był gotów wycierpieć więcej niż ponure spojrzenia, żeby tylko znowu zobaczyć Temeraire’a w dobrym nastroju. Kiedy wspomniał o jedzeniu, Temeraire przystał ochoczo na jego propozycję i pożarł dwie krowy i owcę do ostatniej racicy.