Bogowie, honor, Ankh-Morpork [Jingo - pl]

— Wiesz, naprawdę powinieneś słuchać rodziców…

— Dlaczego? Tato bez przerwy pracuje, a teraz nas wyganiają! To ma być w porządku? Powinniśmy tu zostać i bronić tego, co nasze!

— Nie wolno brać prawa we własne ręce…

— Dlaczego nie?

— Bo to nasza praca…

— Ale jej nie wykonujecie!

Pan Goriff wyrzucił z siebie serię klatchiańskich słów.

— Mówi, że mam przeprosić — wyjaśnił ponuro Janil. — No to przepraszam. Bardzo mi przykro.

— Mnie również — powiedział Marchewa.

Ojciec chłopca wykonał skomplikowany gest wzruszenia ramion, używany przez dorosłych w sytuacjach dotyczących dzieci.

— Wrócicie. Jestem pewien — rzekł Marchewa.

— Zobaczymy.

Szli nabrzeżem w stronę czekającego klatchiańskiego statku. Ludzie stali przy relingach — ludzie, którzy woleli odpłynąć tylko z tym, co zdołali unieść, zanim się okaże, że mogą uciec tylko z tym, co mają na sobie. Strażnicy czuli ich nieprzyjazne spojrzenia.

— Chyba Rust nie zmusza jeszcze Klatchian do opuszczania domów? — spytała Angua.

— Umiemy wyczuć, z której strony wieje wiatr — odparł spokojnie Goriff.

Marchewa wciągnął nosem przesycone solą powietrze.

— Wieje od Klatchu — stwierdził.

— Może dla pana — mruknął Goriff.

Za nimi trzasnął bat. Odstąpili, a obok przetoczyło się z łoskotem kilka powozów. Zasłona w oknie jednego z nich odsunęła się na moment i Marchewa zobaczył twarz — złote zęby i czarną brodę. Potem zasłona opadła z powrotem.

— To on, prawda?

Angua warknęła cicho. Miała zamknięte oczy, jak zawsze, kiedy pozwalała, by patrzył jej nos…

— Goździki — mruknęła, po czym chwyciła Marchewę za ramię. — Nie goń go! Na statku są uzbrojeni ludzie! Co pomyślą, kiedy zobaczą, że biegnie do nich jakiś żołnierz?

— Nie jestem żołnierzem!

— Jak myślisz, ile czasu poświęcą na analizowanie różnic?

Powóz przeciskał się przez nabrzeże. Tłum zlewał się za nim jak fala.

— Wyładowują jakieś skrzynie… Nie widzę dokładnie. — Marchewa osłonił oczy. — Przecież na pewno zrozumieją, jeśli…

71-godzinny Ahmed wysiadł i obejrzał się na strażników. Błysnęło, kiedy się uśmiechnął. Zobaczyli, że jego ręka sięga za ramię i powraca, ściskając zakrzywiony miecz.

— Nie mogę pozwolić mu uciec — irytował się Marchewa. — Jest podejrzany! Popatrz, śmieje się z nas!

— Z dyplomatyczną bezkarnością — przypomniała mu Angua. — A na statku jest wielu zbrojnych.

— Siłą dziesięciu jest ma siła, albowiem czyste mam serce — oznajmił Marchewa.

— Doprawdy? No to ich tam jest jedenastu.

71-godzinny Ahmed wyrzucił miecz w powietrze. Klinga zawirowała kilka razy z cichym świstem. Potem jego ręka wystrzeliła w górę i chwyciła rękojeść.

— Tak zawsze robi pan Vimes — rzucił Marchewa przez zaciśnięte zęby. — On sobie z nas drwi…

— Zginie pan, jeśli pan wejdzie na pokład — odezwał się Goriff za jego plecami. — Znam tego człowieka.

— Zna pan? Skąd?

— Budzi strach w całym Klatchu. To 71-godzinny Ahmed!

— Tak, ale dlaczego…

— Nie słyszeliście o nim? W dodatku jest D’regiem! — Pani Goriff pociągnęła męża za rękę.

— D’regiem? — zdziwiła się Angua.

— To wojownicze plemię pustynne — wyjaśnił Marchewa. — Bardzo porywczy. Bardzo honorowi. Mówią, że kiedy D’reg jest twoim przyjacielem, jest przyjacielem do końca twojego życia.

— A jeśli nie jest twoim przyjacielem?

— To na jakieś pięć sekund. — Dobył miecza. — Mimo wszystko nie możemy pozwolić…

— Za dużo już powiedziałem. Musimy iść — oznajmił Goriff.

Rodzina chwyciła swój dobytek.

— Wiesz co? Może jest inny sposób, żeby się czegoś dowiedzieć — rzuciła Angua.

Wskazała powóz. Wyprowadzono z niego właśnie kilka smukłych, długowłosych i niezwykle wręcz zgrabnych psów. Szarpały smycze, kiedy wprowadzano je na pokład.

— Klatchistańskie psy myśliwskie — powiedziała. — Słyszałam, że klatchiańska arystokracja je uwielbia.

— Wyglądają trochę podobnie do… — zaczął Marchewa i nagle zrozumiał. — Nie, nie pójdziesz tam całkiem sama. Coś może się nie udać.

— Mam o wiele większe szanse od ciebie, to pewne. Zresztą i tak nie odbiją, dopóki nie zacznie się przypływ.

— To zbyt niebezpieczne.

— Wiesz, w końcu to mają być nasi wrogowie, prawda?

— Niebezpieczne dla ciebie!

— Dlaczego? — zdziwiła się. — Nigdy nie słyszałam o wilkołakach w Klatchu, więc pewnie nie wiedzą, jak z nami postępować.