Pan Lodowego Ogrodu. Tom I

Rybak stoi, oparty o filar wspierający dach jego domu, je kaszę z drewnianej miski i też patrzy na kruka.

— Twój? — pyta.

— Trudno powiedzieć — mówię. — Ciągle go spotykam.

— Zły omen. To ptak śmierci. I posłaniec bogów.

— To tylko ptak. Dziękuję za nocleg.

— My jesteśmy spokojni ludzie — cedzi. — Strandlingowie.

Cyfral głupieje na chwilę, podsuwa mi neologizm „brzeganie”, a potem poprawia na „Żyjący-na-brzegu”.

— Gdyby nie to, co się ostatnio dzieje, to bym odmówił. Nie lubię obcych w domu. Ale jest wojna bogów. Sam Skifanar Drewniany Płaszcz nie przyjął kiedyś dziwnego wędrowca i proszę, jak się skończyło. Teraz dziwni chodzą po świecie. A ty jesteś dziwny. No i dałeś mi dwie szekle czystym srebrem.

— Idę do miasta — oznajmiam. — Spuszczasz jakieś psy na noc czy coś takiego?

— Zakołataj, to cię wpuszczę. Nazywam się Lunf Gorący Krzemień.

Patrzy przez chwilę, jak przypinam miecz i narzucam płaszcz.

— Nie wolno obcym nosić broni w obrębie wałów. Tylko nóż możesz wziąć. Jest mir jesiennego wiecu. Jeżeli zabijesz człowieka, zostaniesz utopiony w sieci z ognistymi węgorzami. Takie jest prawo Strandlingów, Ludzi Brzegu. Jeżeli jednak ktoś cię napadnie pierwszy i utoczy ci krwi albo ujmie broń, choćby kufel lub kość, możesz się bronić. Jednak jeżeli umiesz, lepiej nie zabijaj. Możesz potem pójść na wiec i tam go wyzwać. Pod Drzewem Ognia. Ale nigdy wewnątrz częstokołu. Mówię ci to ja, Lunf. Człowiek Brzegu. Przyjmij dobrą radę, to dożyjesz, żeby zapłacić mi jeszcze dwie szekle.

— Dziękuję, Gorący Krzemieniu. Zostawię miecz. Powiedz, czego jeszcze nie wolno?

Wzrusza ramionami.

— Wszystko wolno, co jest rozsądne. Nie obrażaj mężów, kobiet ani bogów.

Nawet jestem zadowolony. Miecz jest ciężki, plącze mi się pod nogami, zaczepia o płaszcz i zwraca uwagę. A potem wychodzę przez bramę. Wtapiam się w tłum i nie zamierzam obrażać mężów, kobiet ani bogów.

Trzeba iść tam, gdzie jest jak najwięcej ludzi. Na nabrzeże. To szeroki, drewniany pomost, ciągnący się wzdłuż fiordu. Łodzie cumują do pachołków, rzeźbionych topornie w różne wzory, prawdopodobnie oznaczających stałe, rodowe miejsca. Na drewnianych tramach, z nogami tuż nad wodą, siedzą ludzie, popijając z rogów, grają w króla i jakąś inną grę, polegającą na rzucaniu garści rzeźbionych klocków.

To dziwne, ale nie wyglądają już dla mnie specjalnie egzotycznie. Wszystko jest jakieś takie zwyczajne. Noszą portki, sznurowane, luźne koszule, obszyte krajką i ściągnięte ciężkimi pasami, do tego kaftany z grubego sukna. Czasem zapinane na srebrne spinki krótkie płaszcze. Gdyby nie te sprzączki, klamerki i kolorowe tkane krajki, wyglądaliby pospolicie. Ot, faceci w portkach i płóciennych bluzach. Trochę zgrzebnych i tyle. Nawet na Ziemi nie spowodowaliby zbiegowiska. Kobiety noszą szerokie, ściągnięte w pasie suknie, podobne do greckiego peplum, ale z grubego płótna. Czasem te bogatsze mają na głowach luźno przerzucone chustki i klucze u pasa. Wszyscy, i kobiety, i mężczyźni, i dzieci nie rozstają się z nożami.

Rozglądam się odruchowo. Nie jestem pewien, czy bym ich tak łatwo rozpoznał. Ubranych jak tutejsi, w innych fryzurach. Czy poznam, powiedzmy, ogolonego Fjollsfinna z bokobrodami? Brodatego van Dykena z ostrzyżonymi włosami? Długowłosą Freihoff?

Potrzebny mi jakiś jarmark albo karczma. Miejsce, gdzie jest dużo ludzi, najlepiej miejscowych. Powinienem też kupić tutejszy kaftan i może taką skórzaną myckę. Chętnie bym też coś zjadł.

Znajduję wreszcie plac pomiędzy gospodarstwami zastawiony drewnianymi straganami, jest też ciąg stołów na kozłach i jegomość sprzedający piwo wprost z beczek ustawionych na wozie. Trzeba mieć jednak własny kubek.

Pod nogami trawa udeptana w błotniste klepisko, wokół kręcą się chude psy. Jest palenisko, przy którym jakiś zacny człowiek sprzedaje pieczone na żelaznym, wiszącym na łańcuchach ruszcie kawałki mięsa nadziane na patyki i kwadratowe ryby podobne do płaszczek. Wygląda to jak festyn i tyle. Stała kosmiczna.

Kupuję sobie okuty róg do picia, zaopatrzony od dołu w smocze nóżki, i siadam za stołem, tam, gdzie jest jeszcze trochę miejsca. Skromnie i na uboczu.

Żuję połeć mięsa, popijam słodkawym, mętnym piwem i patrzę. Taka praca.

Miejscowi różnią się od żeglarzy. Są mniej krzykliwie odziani, zdają się jacyś spokojniejsi, trzymają się na uboczu, siedzą przy własnych stołach. Milkliwi i powściągliwi w ruchach. Żeglarze wyglądają i zachowują się wyzywająco. Mają krótko przycięte włosy i przystrzyżone brody, na policzkach i barkach wiją się skomplikowane tatuaże. Często ubrani tylko w spodnie, czasem jakieś skórzane kamizele na gołe ciało. Ich zachowanie i wygląd coś mi przypomina. Te entuzjastyczne wrzaski twarzą w twarz, kiedy spotyka się dwóch kumpli, walenie kubkiem w drewniany stół, ta ostentacyjna wesołość... Ryk aż do spurpurowienia twarzy i żył na skroniach, picie duszkiem prosto z glinianego dzbana.